พลังปราณขั้นเริ่มต้นที่สะเทือนฟ้าดิน

"ฮ่าๆๆๆ... ไม่นึกเลยว่า ในดินแดนรกร้างแห่งนี้ จะมีมหาเทพผู้หลงยุคซ่อนตัวอยู่... ฉินมู่ไป๋ ถึงเวลาชำระหนี้เลือดเมื่อชาติก่อนแล้ว!" เสียงหัวเราะก้องกังวานด้วยจิตสังหารอันเข้มข้นเสียดแทงม่านฟ้า ท้องนภาเหนือนิกายกระบี่เมฆาทมิฬพลันแปรเปลี่ยนเป็นสีโลหิต ค่ายกลโบราณที่สั่นสะเทือนมานานนับร้อยปีบัดนี้ร้าวรานราวกับเศษกระจก แรงกดดันระดับขอบเขตปราชญ์สวรรค์กดทับลงมาจนศิษย์สายตรงหลายคนกระร่วงลงคุกเข่า กระอักโลหิตสดๆ ออกมาคำโต แต่ท่ามกลางพายุพลังที่พร้อมจะบดขยี้สรรพสิ่งให้แหลกเป็นจุล ฉินมู่ไป๋กลับยืนตระหง่านอยู่บนยอดผาสูงชัน ร่างกายผอมบางในชุดศิษย์สายบำเพ็ญขั้นต้นมิได้สั่นเทาแม้แต่น้อย นัยน์ตาคู่คมปลาบดั่งกระบี่โบราณที่ถูกชักออกจากฝัก ทอดมองไปยังเงาร่างมหึมาที่แหวกมิติลงมาจากเบื้องบนด้วยแววตาราบเรียบ เย็นชา และเปี่ยมด้วยความเหยียดหยันอย่างถึงที่สุด "หนี้เลือดงั้นหรือ?" เสียงทุ้มต่ำหลุดจากริมฝีปากของฉินมู่ไป๋ น้ำเสียงนั้นไม่ได้ดังมากนัก ทว่ากลับซัดส่ายสะท้อนก้องกังวานไปทั่วทุกตารางนิ้วของหุบเขา ราวกับเสียงคำรามของมังกรบรรพกาลที่เพิ่งตื่นจากการหลับใหล "เจ้าสุนัขรับใช้แห่งแดนบูรพา... ในชาติก่อน เจ้าเป็นเพียงมดปลวกที่ข้าเคยเหยียบย่ำจนจมดิน มาชาตินี้ กล้าดียังไงถึงบังอาจเหยียบย่างเข้ามาในอาณาเขตที่ 'นาง' ของข้าปกป้องอยู่?" สิ้นคำพูดนั้น อุณหภูมิโดยรอบก็ลดฮวบลงอย่างฉับพลัน ไอเย็นยะเยือกแผ่พุ่งออกมาจากร่างของฉินมู่ไป๋จนเกิดเป็นเกล็ดน้ำแข็งสีครามปกคลุมพื้นหินนับพันลี้ นี่ไม่ใช่เคล็ดวิชาธรรมดา แต่เป็น 'จิตกระบี่หิมะโลหิต' ที่หลอมรวมเข้ากับความทรงจำอันดุร้ายของมหาเทพผู้ไร้พ่าย ผู้อาวุโสสูงสุดแห่งนิกายที่ซ่อนตัวอยู่หลังม่านค่ายกล ถึงกับใบหน้าถอดสี ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด เขาสัมผัสได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าผู้บุกรุกจากฟ้า ปราณวิญญาณในตัน티น (ตันเตียน) ของฉินมู่ไป๋กำลังหมุนวนอย่างบ้าคลั่ง มันไม่ใช่การเลื่อนระดับธรรมดา แต่เป็นการ 'ทะลวงขอบเขต' ที่ฝืนกฎเกณฑ์แห่งสวรรค์โดยแท้! *เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!* สายฟ้าสีทองคำม่วงผ่าฟาดลงมาจากความว่างเปล่า มันไม่ใช่ทัณฑ์สวรรค์ทั่วไป แต่เป็นอสนีบาตบรรพกาลที่เกิดจากการตื่นรู้ของพลังปราณแท้จริงขั้นเริ่มต้น! แรงระเบิดจากการทะลวงด่านสร้างคลื่นกระแทกมหาศาลซัดสาดออกไปรอบทิศทาง ผู้อาวุโสระดับก่อเกิดปราณขั้นสูงหลายคนถึงกับกระเด็นลอยไปตามแรงลม ปะทะเข้ากับผนังหินจนกระดูกแหลกสลาย แรงกดดันนี้ทำให้แม้แต่ผู้อาวุโสสูงสุดที่บำเพ็ญเพียรมานับร้อยปี ยังรู้สึกราวกับมีภูเขาไท่ซานนับพันลูกกดทับอยู่บนบ่า จนลมหายใจติดขัด หัวใจเต้นระทึกด้วยความหวาดกลัวอย่างหาที่เปรียบมิได้ "เป็นไปได้เช่นไร... ปราณขั้นเริ่มต้นเหตุใดจึงมีอานุภาพสะเทือนฟ้าดินถึงเพียงนี้!" ผู้อาวุโสเฒ่าคนหนึ่งพึมพำด้วยความสิ้นหวัง มือเหี่ยวย่นสั่นเทาขณะกุมกระบี่ประจำกายที่ส่งเสียงกรีดร้องราวกับหวาดกลัวต่อพลังงานที่ฉินมู่ไป๋กำลังปลดปล่อยออกมา ทว่า ในสายตาของฉินมู่ไป๋ สิ่งเหล่านี้ล้วนไร้ความหมาย สิ่งเดียวที่สะท้อนอยู่ในห้วงนึกคิดของเขาในเวลานี้ มีเพียงภาพของสตรีชุดขาวผู้ยืนสง่างามอยู่เบื้องล่าง—หลี่จื่อเหว่ย อาจารย์หญิงผู้เย็นชาดั่งน้ำแข็ง นางกำลังเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยแววตาที่ไหววับเป็นครั้งแรก แม้ใบหน้าจะยังคงเรียบเฉยไร้ระลอกคลื่น ทว่าแววตาคู่นั้นกลับซ่อนความห่วงใยล้ำลึกที่นางไม่เคยแสดงให้ผู้ใดได้เห็น ฉินมู่ไป๋หันไปสบตากับนาง มุมปากหยักยิ้มขึ้นเล็กน้อย ความดุดันเยือกเย็นเมื่อครู่พลันมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความอ่อนโยนลึกซึ้งที่พร้อมจะยอมจำนนต่อสตรีตรงหน้าแต่เพียงผู้เดียว "อาจารย์... ศิษย์บอกท่านแล้ว ว่าข้าจะปกป้องท่านเอง" เขากระซิบเบาๆ ทว่าเสียงนั้นกลับดังชัดเจนท่ามกลางเสียงคำรามของพายุฟ้าคะนอง ร่างของเงาปริศนาจากแดนบูรพาที่ลอยอยู่กลางอากาศพลันชะงักงั้น เมื่อเห็นฉินมู่ไป๋ก้าวเท้าออกไปเพียงก้าวเดียว ท้องนภาก็แยกออกเป็นสองเสี่ยง กระบี่ไร้ลักษณ์ในมือของเด็กหนุ่มถูกชักออกจากฝักเพียงครึ่งนิ้ว... ครึ่งนิ้วนั้น... เพียงพอที่จะทำให้มิติรอบตัวแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ดุจกระจกเงา ผู้อาวุโสสูงสุดที่แอบสังเกตการณ์อยู่ถึงกับเข่าทรุดลงกับพื้น ลมหายใจติดขัด สมองขาวโพลนด้วยความตื่นตะลึงระคนหวาดผวา นี่ไม่ใช่การต่อสู้เพื่อเลื่อนขั้นธรรมดา... แต่นี่คือการประกาศสงครามกับเบื้องบนโดยแท้จริง! และในวินาทีที่ปลายกระบี่สีทองคำบริสุทธิ์ถูกชักออกมาจนสุดคม ท้องฟ้าทั้งผืนก็พลันเงียบสงบลงอย่างฉับพลัน ราวกับสรรพสิ่งในจักรวาลกำลังกลั้นหายใจรอคอยการพิพากษาครั้งใหญ่ ทว่า... ในเสี้ยววินาทีก่อนที่กระบี่เล่มนั้นจะสะบัดออกไป เงาร่างสีดำสนิทอีกสายหนึ่ง พลันปรากฏขึ้นเบื้องหน้าหลี่จื่อเหว่ยอย่างเงียบเชียบ พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่กรีดแทงหัวใจของฉินมู่ไป๋จนหยุดเต้นไปชั่วขณะ "ฉินมู่ไป๋... หากเจ้ากล้าขยับแม้แต่ปลายนิ้ว อาจารย์สุดที่รักของเจ้า... จะต้องดับสูญไปพร้อมกับกระบี่เล่มนี้!" ขอขอบคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางทะยานสู่ห้วงดาราไปกับวิถีกระบี่นี้ด้วยกันนะครับ