ปาฏิหาริย์แห่งรักนิรันดร์

กลิ่นอายความตายมิได้หอมหวานดั่งมวลบุปผา แต่มันคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นคาวเลือดและธุลีแห่งกาลเวลาที่หยุดนิ่ง ฉินมู่ไป๋นั่งตระหง่านอยู่กลางค่ายกลดาราดับสูญ ร่างกายของเขาสั่นสะท้านไม่ใช่อันเนื่องมาจากความกลัว แต่เป็นเพราะพลังปราณในร่างที่ถูกเค้นออกมาจนเกือบถึงขีดจำกัด ดวงตาของเขาจ้องมองร่างไร้วิญญาณของหลี่จื่อเหว่ยที่นอนนิ่งราวกับรูปสลักหยกเย็นเยียบอยู่ตรงหน้า "ข้าบอกแล้วอย่างไร... ว่าต่อให้ฟ้าดินล่มสลาย ข้าก็จะไม่ยอมให้เจ้าจากไป" น้ำเสียงของฉินมู่ไป๋แหบพร่า ทว่าแฝงไปด้วยอำนาจที่สั่นคลอนถึงมิติคู่ขนาน เขาไม่ได้กำลังร้องขอความเมตตาจากสวรรค์ แต่เขากำลัง 'ท้าทาย' กฎแห่งความตายด้วยวิถีเซียนที่เขาสร้างขึ้นมาเอง ฉินมู่ไป๋หยิบกระบี่ไร้นามคู่กายขึ้นมา ปลายคมกระบี่กรีดลงบนฝ่ามือ ปล่อยให้โลหิตสีทองอันเป็นต้นกำเนิดแห่งมหาเทพไหลหยดลงบนหน้าอกของหญิงสาว เลือดนั้นมิได้เพียงไหลผ่านผิวหนัง แต่มันแทรกซึมเข้าไปถึงวิญญาณดวงที่แตกสลาย "จื่อเหว่ย..." เขาเรียกชื่อนาง สายตาที่เคยเย็นชาต่อโลกหล้าบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความอาดูรที่ลึกซึ้งเกินพรรณนา "เจ้าสอนข้าว่าความเย็นชาคืออาภรณ์ของผู้อยู่เหนือโลกีย์ แต่เจ้ากลับไม่เคยสอนข้าเลยว่า จะต้องใช้วิถีใดเพื่อดับไฟในใจเมื่อยามที่เจ้าจากไป" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ก่อนที่พายุหมุนแห่งปราณสีเงินจะเริ่มหมุนวนอยู่รอบกายทั้งสอง แสงสีทองจากโลหิตของเขาหลอมรวมกับไอเย็นอันเป็นเอกลักษณ์ของนางเซียน ก่อเกิดเป็นประกายแสงสีมรกตที่ดูศักดิ์สิทธิ์และน่าสะพรึงกลัวในเวลาเดียวกัน หลี่จื่อเหว่ยในห้วงนิทราที่ไร้กาลเวลา นางรู้สึกถึงความอบอุ่นที่แทรกซึมเข้ามาในความหนาวเหน็บที่กัดกินจิตวิญญาณมาเนิ่นนาน มันไม่ใช่พลังปราณที่รุนแรงดั่งพายุ แต่มันคือแรงปรารถนาที่หนักแน่นดั่งขุนเขาที่โอบกอดนางไว้ไม่ให้ร่วงหล่นสู่เหวแห่งความว่างเปล่า นางเห็นร่างของบุรุษผู้หนึ่ง—ผู้ที่นางเคยเรียกขานว่าเป็นศิษย์ที่ดื้อรั้นที่สุด แต่บัดนี้เขากลายเป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้หัวใจที่หยุดเต้นไปแล้วของนางเริ่มสั่นไหวอีกครั้ง "มู่ไป๋..." นางพึมพำในจิตใต้สำนึก ฉินมู่ไป๋สัมผัสได้ถึงแรงตอบรับนั้น เขากัดฟันแน่น เส้นเอ็นบนใบหน้าปูดโปนจากการทะลวงขีดจำกัดของพลังชีพจร "หากสวรรค์ต้องการพรากเจ้าไป ข้าจะขอเป็นผู้เขียนบทสรุปใหม่ด้วยกระบี่เล่มนี้เอง!" ทันใดนั้น แสงจ้าก็ระเบิดออกรัศมีห่างออกไปนับร้อยลี้ ท้องฟ้าที่เคยดำมืดด้วยก้อนเมฆแห่งทัณฑ์สวรรค์กลับฉีกขาดออก เผยให้เห็นดวงดารานับพันที่ส่องแสงระยิบระยับราวกับจะร่วมเป็นสักขีพยานในปาฏิหาริย์นี้ ร่างของหลี่จื่อเหว่ยค่อยๆ ลอยขึ้นจากพื้น ผิวพรรณที่เคยซีดเผือดกลับมามีเลือดฝาด ร่างกายของนางอาบไล้ด้วยละอองดาวที่ฉินมู่ไป๋อัญเชิญลงมา ลมหายใจแผ่วเบาเริ่มกลับมาสม่ำเสมอ ดวงตาเรียวหงส์ของนางค่อยๆ ลืมขึ้น เผยให้เห็นนัยน์ตาที่ทอประกายความเย็นชาที่เจือจางลง เหลือเพียงความอ่อนโยนที่มอบให้แก่บุรุษเบื้องหน้าเท่านั้น "เจ้า... ทำอะไรลงไป" น้ำเสียงของนางยังคงแผ่วเบา ทว่าเปี่ยมไปด้วยพลังชีวิตที่ฟื้นคืน ฉินมู่ไป๋ทรุดลงกับพื้นด้วยความอ่อนแรง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อแต่กลับมีรอยยิ้มที่สว่างไสวที่สุดเท่าที่เคยมีมา เขาเอื้อมมือไปกุมมือของนางที่บัดนี้อุ่นขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์ "ข้าแค่ทวงคืนสิ่งที่โลกนี้พรากไปจากข้า... ข้าทวงคืนชีวิตของท่านคืนมายังไงเล่า" ทว่า ในขณะที่ความเงียบสงบกำลังปกคลุมค่ายกลแห่งรักนี้ เสียงคำรามของกระบี่จากที่ไกลแสนไกลก็ดังแทรกขึ้นมา ราวกับมีบางสิ่งบางอย่างที่ไม่พอใจกับการฝืนลิขิตฟ้าในครั้งนี้ "ใคร..." หลี่จื่อเหว่ยขมวดคิ้ว มือของนางที่กุมมือฉินมู่ไป๋เริ่มเย็นเยียบขึ้นมาอีกครั้งอย่างกะทันหัน ฉินมู่ไป๋หันไปมองยังเบื้องหลัง พบเงาร่างหนึ่งในชุดคลุมสีเทาหม่นกำลังก้าวผ่านประตูมิติที่เขาสร้างขึ้นมา แรงกดดันระดับมหาเทพกดทับลงมาจนพื้นดินรอบข้างยุบตัวลง "ปาฏิหาริย์ช่างสวยงามนัก... ฉินมู่ไป๋ แต่เจ้าลืมไปแล้วหรือ ว่าการฝืนลิขิตฟ้า มีราคาที่ต้องจ่ายด้วย 'สิ่งอื่น' ที่ยิ่งใหญ่กว่าชีวิตเสมอ" เงาร่างนั้นขยับเพียงนิ้วเดียว สายโซ่สีดำสนิทก็พุ่งเข้าพันธนาการร่างของหลี่จื่อเหว่ยและลากนางหายเข้าไปในช่องว่างมิติที่กำลังปิดตัวลงทันที! "จื่อเหว่ย!" ฉินมู่ไป๋คำรามลั่น ชักกระบี่ออกจากฝักด้วยความโกรธแค้นถึงขีดสุด เขาพุ่งทะยานตามเข้าไปในความว่างเปล่าโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย แต่ทว่า... สิ่งที่เขามองเห็นเมื่อทะลุผ่านมิตินั้น กลับไม่ใช่ศัตรูที่เขาคาดคิด แต่มันคือ... ขอบพระคุณท่านรี้ดผู้ร่วมเดินทางในวิถียุทธภพอันยาวนานนี้ด้วยนะครับ — หมึกทองคำข้ามภพ