ชำระแค้นครั้งสุดท้าย

"ความแค้นเมื่อร้อยปีก่อน ในวันนี้... ข้าขอใช้ลมหายใจของเจ้ามาเซ่นไหว้ดวงวิญญาณที่เคยถูกทรยศ!" เสียงคำรามของฉินมู่ไป๋ดังก้องสะท้านสะเทือนไปทั่วหุบเขาสุสานอสูร บรรยากาศรอบกายพลันเปลี่ยนเป็นสีโลหิต ค่ายกลกระบี่เก้าสวรรค์ที่เขาปักไว้ทั่วอาณาบริเวณระเบิดแสงอัศเจรีย์เจิดจ้า กดทับร่างของ "ไป๋เทียนเซียว" อดีตสหายรักผู้หักหลัง จนเข่าทั้งสองข้างกระแทกพื้นศิลาจนแตกละเอียด โลหิตสีสดไหลรินอาบย้อมผืนแผ่นดิน ไป๋เทียนเซียวเงยหน้าขึ้นด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและริษยา ร่างกายของมันสั่นเทาภายใต้แรงกดดันแห่งมหาปราณกระบี่ที่เหนือล้ำกว่าชาติภพก่อน "ฉิน... ฉินมู่ไป๋ เจ้ากล้าดีอย่างไร... ข้าคือผู้นำพรรคกระบี่สวรรค์ เจ้าเป็นเพียงศิษย์สายตรงผู้ตกอับ เหตุใดพลังของเจ้าจึง..." "ผู้นำพรรคกระบี่สวรรค์งั้นหรือ?" ฉินมู่ไป๋แย้มยิ้มเยือกเย็น ดวงตาดั่งห้วงดาราที่เต็มไปด้วยความเหี้ยมหาญและทระงตน เขาก้าวเดินเข้าไปหาทีละก้าว เสียงฝีเท้าดั่งเสียงเคาะระฆังแห่งความตาย ทุกย่างก้าวที่ผ่านไป อากาศรอบตัวราวกับถูกคมกระบี่กรีดจนเกิดเสียงหวีดหวิว "ในวันนั้นที่เจ้าแทงข้างหลังข้า เจ้าเคยคิดถึงวันนี้หรือไม่? วันที่กฎแห่งกรรมตามสนองอย่างไร้ความปรานี" ท่ามกลางความตึงเครียดถึงขีดสุด หลี่จื่อเหว่ยยืนสง่างามอยู่บนยอดผาสูงชัน อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ต้องสายลมพัดพลิ้วไหว นางไม่ได้กล่าวคำใด แต่นัยน์ตาคู่สวยที่เย็นชาดั่งน้ำแข็งคู่นั้น กลับทอประกายความห่วงใยและอบอุ่นไว้ให้แก่บุรุษเบื้องล่างเพียงผู้เดียว มือเรียวบางกุมด้ามกระบี่ประจำกายแน่น พร้อมที่จะสะบั้นศีรษะผู้ใดก็ตามที่กล้าเข้ามารบกวนการชำระแค้นครั้งนี้ของเขา "อาจารย์... มองข้าอยู่" ฉินมู่ไป๋รำพึงในใจ ความรู้สึกอบอุ่นวาบขึ้นในอก ทว่าแววตาที่หันกลับไปมองศัตรูคู่อาฆาตกลับแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาดั่งอเวจีอีกครั้ง "ไป๋เทียนเซียว ชดใช้หนี้เลือดมาเสียเถอะ!" ฉินมู่ไป๋สะบัดมือเบาๆ กระบี่บินโลหิตพุ่งทะยานออกไปด้วยความเร็วเหนือแสง มันแหวกอากาศแหวกมิติ ตัดผ่านคอเสื้อและปราณป้องกันทั้งหมดของไป๋เทียนเซียวในพริบตาเดียว เลือดสีดำพุ่งทะลักออกจากลำคอ ร่างของอดีตสหายผู้ทรยศแข็งค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความไม่ยินยอม ก่อนที่ร่างนั้นจะทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ลมหายใจขาดห้วง ดับสูญทั้งวิญญาณและสังขาร ทว่า... ในวินาทีที่ร่างไร้ลมหายใจของไป๋เทียนเซียวล้มลง แผ่นดินเบื้องล่างกลับสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงยิ่งกว่าเดิม หุบเขาสุสานอสูรที่ควรจะสงบกลับปริแยกออก เปลวเพลิงสีดำทมิฬพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า พร้อมกับเสียงคำรามก้องที่มิใช่ของมนุษย์ดังสะท้อนมาจากขุมนรกเบื้องล่าง ฉินมู่ไป๋ขมวดคิ้วแน่น สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายโบราณที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าศัตรูที่เพิ่งกำจัดไป เขารีบหันไปมองหลี่จื่อเหว่ยทันที และในขณะนั้นเอง เงาร่างสีดำสนิทนับพันสายก็พุ่งทะยานขึ้นมาจากรอยแยกแผ่นดิน พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่กรีดแทงหัวใจ "ฮ่าๆๆๆ... คิดว่ากำจัดมันได้แล้ว เจ้าจะรอดพ้นจากพันธนาการแห่งบรรพกาลเช่นนั้นหรือ ฉินมู่ไป๋!" ขอบพระคุณท่านรี้ดผู้ร่วมเดินทางในวิถียุทธภพอันยาวนานนี้ด้วยนะครับ — หมึกทองคำข้ามภพ