บัลลังก์คู่เคียงนิรันดร์

ห้วงมิติแห่งจักรวาลอันไร้ขอบเขตมิได้หลงเหลือเสียงคำรามของทัณฑ์สวรรค์หรือกลิ่นอายโลหิตแห่งสงครามเซียนอีกต่อไป สิ่งที่เหลืออยู่มีเพียงความเวิ้งว้างอันบริสุทธิ์ และละอองดาวนับพันล้านดวงที่หมุนวนราวกับกาลเวลาได้ยอมจำนนต่อวิถีแห่งรัก บนยอดเขาเซียนไร้ลักษณ์ ซึ่งเวลานี้ลอยเคว้งคว้างอยู่เหนือทะเลดาวอันไกลโพ้น ร่างของบุรุษผู้หนึ่งกำลังยืนสงบนิ่ง ปลายเท้าของเขาแตะอยู่บนขอบผาที่เบื้องล่างคือความมืดมิดอันเป็นอนันต์ ฉินมู่ไป๋ ในชุดคลุมสีขาวสนิทไร้รอยเปื้อน เส้นผมสีดำสนิทถูกมัดรวบไว้ด้วยปิ่นไม้เรียบง่าย แววตาของอดีตมหาเทพผู้เหี้ยมหาญบัดนี้มิได้มีความกระหายในความเป็นเลิศหรือความแค้นเคืองต่อฟ้าดินหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงประกายแห่งความอบอุ่นล้ำลึกที่ทอดยาวไปยังร่างระหงที่กำลังก้าวเดินเข้ามาใกล้ "เจ้ายังคงชอบมองความว่างเปล่าเช่นนี้อยู่หรือ มู่ไป๋" น้ำเสียงราบเรียบดั่งสายน้ำเย็นเยือก แต่กังวานกังสดาลดั่งเสียงขลุ่ยหยก ดังขึ้นเบื้องหลัง หลี่จื่อเหว่ย ในอาภรณ์สีฟ้าครามปักลายเมฆาเซียน นางก้าวเดินผ่านม่านหมอกดารามาอย่างเชื่องช้า ความเย็นชาที่เคยปกคลุมทั่วร่างนางดั่งน้ำแข็งพันปี บัดนี้ละลายหายสิ้น เหลือเพียงความอ่อนโยนและรอยยิ้มจางๆ ที่มีให้แก่เขาเพียงผู้เดียวในสามภพ ฉินมู่ไป๋ไม่หันกลับไปมองทันที เขายื่นมือออกไปเบื้องหน้า ปลายนิ้วสัมผัสกับละอองแสงดาวที่ล่องลอยผ่าน ก่อนจะแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอด้วยความระคนเอ็นดู "ข้าเพียงแต่กำลังคิดว่า... การได้มองความว่างเปล่าเหล่านี้ เทียบไม่ได้เลยกับการได้มองรอยยิ้มของเจ้าแม้แต่เพียงเสี้ยวลมหายใจเดียว" หลี่จื่อเหว่ยชะงักไปเล็กน้อย ใบหน้างามล้ำเลิศขึ้นสีเรื่อจางๆ ดั่งดอกท้อต้องลมเหมันต์ นางปรายตามองค้อนเขาเบื้องขวาด้วยท่าทีที่เต็มไปด้วยความถือตัวตามวิสัยของเซียนผู้สูงศักดิ์ ทว่ามุมปากกลับหยักยิ้มขึ้นอย่างอดไม่ได้ "วาจาของเจ้า... ยิ่งนานวันยิ่งชวนให้ผู้คนรู้สึกหมั่นไส้ เกรงว่าหากเหล่าศิษย์ในสำนักกระบี่นภามาได้ยินมหาเทพผู้ยิ่งใหญ่กล่าววาจาเช่นนี้ คงต้องตกตะลึงจนกระบี่ในมือร่วงหล่นเป็นแน่" "ปล่อยให้พวกมันตกตะลึงไปเถอะครับ" ฉินมู่ไป๋หมุนตัวกลับมา รอยยิ้มทรงเสน่ห์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายที่เคยเย็นชาดั่งหินผา "ยุทธภพนั้นวุ่นวายเกินไป การแก่งแย่งชิงดีในวิถีเซียนเป็นเพียงวัฏจักรที่ไร้จุดจบ ข้าเคยครองบัลลังก์สวรรค์มาแล้ว ข้าเคยพิชิตนับหมื่นกระบี่มาแล้ว... แต่สุดท้ายแล้ว บัลลังก์ที่แท้จริงที่ข้าปรารถนา มิใช่การอยู่เหนือผู้คน หากแต่เป็นการได้เคียงข้างเจ้า ณ สุดขอบจักรวาลเช่นนี้ต่างหาก" สิ้นคำกล่าว มือหนาเอื้อมไปกุมมือเรียอบางของนางไว้อย่างทะนุถนอม ปราณเซียนบริสุทธิ์สองสายหลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียว สร้างแรงสั่นสะเทือนเบาๆ ในห้วงมิติรอบกาย ราวกับจักรวาลกำลังร่วมแสดงความยินดีต่อการหลอมรวมของดวงวิญญาณทั้งสอง หลี่จื่อเหว่ยมิได้ดึงมือกลับ นางปล่อยให้อุ้งมืออุ่นซ่านนั้นกุมไว้อย่างแนบแน่น ดวงตางามลึกล้ำมองลึกเข้าไปในนัยน์ตาของเขา นางย่อมรู้ดีว่าเส้นทางที่ทั้งสองก้าวผ่านมานั้นเต็มไปด้วยเลือด หยาดน้ำตา และการเดิมพันด้วยชีวิต ทว่าในยามนี้ เมื่อกระบี่ถูกเก็บเข้าฝักอย่างไร้กำหนด และเคล็ดวิชาอันสะท้านภพถูกปิดผนึกไว้ในความทรงจำ ทั้งสองก็ได้พบกับความสงบแท้จริงที่หาได้ยากยิ่งในวัฏสงสาร "พวกเรา... วางมือจากทุกสิ่งอย่างแท้จริงแล้วสินะ" นางเอ่ยพึมพำราวกับไม่อยากเชื่อว่าความสงบสุขเช่นนี้จะมีอยู่จริง "จริงเสียยิ่งกว่าจริงครับ" ฉินมู่ไป๋กระชับวงแขนโอบเอวบางของนางเข้าหาตัวอย่างแนบชิด กลิ่นอายหอมจางๆ ประจำตัวของนางคล้ายกับดอกไม้ป่าบนยอดเขาเซียนในอดีต ลอยวนอยู่ในความรู้สึก "นับจากนี้ จะไม่มีสำนักใด ไม่มีมารสวรรค์ตนใด และไม่มีลิขิตฟ้าดินใดมาบงการพวกเราได้อีกต่อไป โลกใบนี้... กาลเวลานี้ และดวงดาวเหล่านี้ เป็นของพวกเราแต่เพียงผู้เดียว" เขาก้มลงประทับริมฝีปากลงบนหน้าผากมนของนางอย่างแผ่วเบาและลึกซึ้ง ความรู้สึกอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กายของทั้งสอง ราวกับกาลเวลาได้หยุดนิ่งลง ณ วินาทีนั้น รอบกายของพวกเขา ม่านหมอกแห่งดวงดาวนับล้านดวงเริ่มสว่างไสวขึ้นพร้อมกัน เปล่งประกายระยิบระยับดั่งบทเพลงสรรเสริญนิรันดร์ที่ขับขานให้แก่ความรักที่เหนือกว่ากาลเวลาและกฎเกณฑ์ใดๆ ในห้วงมิติอันเวิ้งว้างนั้น ทั้งสองประคองกอดกันไว้มั่น ทอดสายตามองไปยังขอบฟ้าไกลที่ไร้ขอบเขต วิถีกระบี่อันดุเดือดได้จบลงแล้ว เหลือเพียงบทเพลงแห่งความสงบอันเป็นนิรันดร์ที่สลักไว้บนบัลลังก์แห่งดวงดาว... บัลลังก์คู่เคียงนิรันดร์ ขอขอบพระคุณท่านรี้ดผู้ร่วมเดินทางในวิถียุทธภพอันยาวนานนี้ด้วยนะครับ — หมึกทองคำข้ามภพ