ของขวัญจากแดนไกล

โลหิตสีดำสนิทหยดลงกระทบพื้นศิลาโบราณของ “หุบเขาอัสดงนิรันดร์” ส่งเสียงดังฉ่าราวกับน้ำกรดกำลังกัดกร่อนแผ่นดิน ท่ามกลางความมืดมิดของเขตแดนต้องห้ามข้ามทวีป ร่างของฉินมู่ไป๋ในชุดอาภรณ์สีขาวที่บัดนี้ขาดวิ่นโชกไปด้วยโลหิต ยืนหยัดอย่างสง่างามราวกับเทพเจ้าสงครามที่ไม่ยอมก้มหัวให้แก่ฟ้าดิน เบื้องหน้าของเขาคืออสูรบรรพกาล “พยัคฆ์มังกรทมิฬ” สัตว์อสูรระดับบรรพกาลเฝ้าสมบัติที่แผ่ไอสังหารรุนแรงจนอากาศรอบกายบิดเบี้ยวเป็นคลื่น แต่นั่นมิอาจสั่นคลอนจิตใจของอดีตมหาเทพผู้ถือครองวิถีกระบี่คลั่งรักได้แม้แต่น้อย "ขวางทางข้า... แปลว่าเจ้าเลือกที่จะดับสูญ" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบเฉย แต่แฝงไว้ด้วยจิตสังหารที่คมกริบดุจคมกระบี่ กระบี่โบราณในมือสั่นระริก ปราณกระบี่สีทองอร่ามแผ่พุ่งทะยานเสียดฟ้า แหวกม่านเมฆหมอกหนาทึบของแดนไกลให้แยกออกจากกันเป็นสองส่วน การเดินทางข้ามทวีปในครั้งนี้ไม่ใช่เพื่อความเป็นใหญ่ ไม่ใช่เพื่อชื่อเสียงในยุทธภพ แต่เป็นเพราะดวงเนตรคู่เย็นชาดั่งน้ำแข็งของหลี่จื่อเหว่ย อาจารย์หญิงผู้เป็นดั่งดวงใจของเขา กำลังร่วงโรยลงจากพิษประหลาดที่ฝังรากลึกในเส้นปราณ เคล็ดวิชา “เหมันต์นิรันดร์” ของนางย้อนกลับมาทำ1ร้ายร่างกายทุกครั้งที่โคจรพลัง และมีเพียง “โอสถสุริยันต์หวนคืน” ที่มีอยู่เพียงเม็ดเดียวในดินแดนรกร้างแห่งนี้เท่านั้นที่จะต่อลมหายใจให้นางได้ พยัคฆ์มังกรทมิฬคำรามลั่นสะท้อนก้องหุบเขา มันพ่นเปลวเพลิงทมิฬเผาผลาญทุกสิ่งเข้ามาหาเขาในชั่วพริบตา ความร้อนแผดเผาจนหินผากลายเป็นจุล แต่ฉินมู่ไป๋ไม่แม้แต่จะกะพริบตา เขานึกถึงใบหน้าอันงดงามแต่ไร้รอยยิ้มของหลี่จื่อเหว่ย ภาพที่นางนั่งนิ่งอยู่หน้าตำหนักกระบี่เมฆาอย่างไร้เรี่ยวแรง ภาพนั้นทำให้หัวใจของเขาเจ็บปวดร้าวรานยิ่งกว่าถูกศาสตราวธนับพันแทงทะลุอก *ความรู้สึกนี้... ข้าไม่อนุญาตให้พรากนางไปจากข้า แม้แต่สวรรค์ก็ไม่มีสิทธิ์!* ฉินมู่ไป๋ระเบิดลมปราณขั้นสูงสุด “วิชากระบี่เก้าสวรรค์ทลายภพ” ร่างของเขากลายเป็นแสงสีทองพุ่งทะยานสวนทางกับเปลวเพลิงทมิฬอย่างไร้ความเกรงกลัว คมกระบี่ตวัดวาดเป็นวงโคจรรูปดาราจักร กลืนกินพลังทั้งหมดของอสูรบรรพกาลในดาบเดียว เสียงคำรามของอสูรยักษ์เงียบหายไปในพริบตา พร้อมกับร่างมหึมาที่ถูกผ่าออกเป็นสองซีก สลายกลายเป็นละอองแสงพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า บนแท่นบูชาโบราณหลังร่างของอสูร กล่องหยกโบราณที่เปล่งประกายแสงสีทองอบอุ่นกำลังลอยเคว้งคว้าง โอสถสุริยันต์หวนคืน... เม็ดโอสถที่รวบรวมแก่นแท้แห่งสุริยันต์มานับหมื่นปี บัดนี้อยู่ในมือของเขาแล้ว ฉินมู่ไป๋รีบเก็บโอสถเข้าแหวนมิติอย่างทะนุถนอม แม้ร่างกายจะเต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์จนลมหายใจติดขัด แต่ความเร่งรีบในใจกลับมีมากกว่าความเจ็บปวด เขาทะยานร่างออกจากเขตแดนต้องห้ามทันทีโดยไม่หยุดพักแม้แต้มลมหายใจเดียว ณ ตำหนักกระบี่เมฆา ท่ามกลางความเงียบงันยามราตรี หลี่จื่อเหว่ยกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนแท่นศิลาหยก ใบหน้าของนางซีดเผือดริมฝีปากม่วงคล้ำด้วยพิษร้ายที่กำเริบอย่างรุนแรง เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มหน้าผาก นางกัดริมฝีปากแน่นจนมีโลหิตซึมออกมา เพื่ออดกลั้นต่อความเจ็บปวดที่แผดเผาไปทั่วร่าง *มู่ไป๋... เจ้าอยู่ที่ใดกัน* ความคิดคำนึงที่หลุดออกมาจากจิตใต้สำนึกของนางช่างเปราะบางและอ่อนแอ เป็นสิ่งที่นางไม่เคยแสดงให้ผู้ใดเห็นตลอดชีวิตการบำเพ็ญเพียร แต่นางรู้ดีว่ายามนี้ อาการของนางล่วงเกินขีดจำกัดแล้ว หากพ้นคืนนี้ไป นางคงต้องแตกดับสลายกลายเป็นธุลี ทันใดนั้น ม่านพลังป้องกันของตำหนักถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงลมมหาศาล ร่างในชุดอาภรณ์สีขาวที่โชกไปด้วยโลหิตก้าวเข้ามาด้วยฝ่าเท้าที่มั่นคง แม้ลมหายใจจะหอบถี่และร่างกายจะเต็มไปด้วยบาดแผลลึกจนน่ากลัว แต่ดวงตาคู่นั้นกลับสว่างวาบด้วยความอาทรและเด็ดเดี่ยว "ศิษย์... ศิษย์พี่รอง... ข้ากลับมาแล้วครับ" ฉินมู่ไป๋ทรุดตัวลงคุกเข่าเบื้องหน้านาง สองมือประคองกล่องหยกส่งให้ด้วยความสั่นเทา หลี่จื่อเหว่ยลืมตาขึ้นช้าๆ มองดูสภาพที่ยับเยินของชายหนุ่ม หัวใจที่ด้านชามานับร้อยปีกลับไหววูบอย่างรุนแรง นางไม่เคยคิดเลยว่า... จะมีใครยอมแลกชีวิตเพื่อนาถึงเพียงนี้ แต่วินาทีที่นางยื่นมือมารับกล่องหยก ร่างของฉินมู่ไป๋กลับสะท้านเฮือก ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึง เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันตรายที่พุ่งทะลวงผ่านมิติเข้ามาจากด้านหลังอย่างกะทันหัน—ไม่ใช่มาจากภายนอกตำหนัก แต่มาจากเงาร่างของผู้อาวุโสสูงสุดแห่งสำนักที่ยืนอยู่ตรงประตู พร้อมรอยยิ้มเยียบเย็นที่ซ่อนเร้นมาเนิ่นนาน ขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงมิตินี้มาด้วยกัน หมึกทองคำข้ามภพจะกลับมาสานต่อเรื่องราวแห่งชะตากรรมที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงในตอนหน้าอย่างแน่นอนครับ