เมื่อศิษย์คลั่งรักอาจารย์สุดหัวใจ

โลหิตสีชาดสาดกระเซ็นดั่งหยาดฝนปรายท่ามกลางค่ายกลเพลิงอัคนีที่ลุกโชน กระบี่เล่มยาวในมือของฉินมู่ไป๋กรีดผ่านอากาศจนเกิดเสียงหวีดหวิวราวกับเสียงโหยหวนของวิญญาณร้าย เบื้องหน้าของเขาคือขุนพลปีศาจไร้ลักษณ์ที่แผ่พุ่งกลิ่นอายมรณะกดทับจนชั้นบรรยากาศสั่นสะเทือน แต่ชายหนุ่มกลับหาได้สะทกสะท้านไม่ สายตาของเขาจับจ้องเพียงร่างอรชรในชุดขาวพิสุทธิ์ที่กำลังกางม่านพลังค้ำยันค่ายกลเพื่อปกป้องศิษย์ร่วมสำนัก หลี่จื่อเหว่ย... นางผู้ซึ่งความเย็นชาดุจน้ำแข็งนิรันดร์กำลังถูกกัดเซาะด้วยไอปีศาจจนอาภรณ์สีขาวเปื้อนรอยเลือด "ถอยไปจื่อเหว่ย! พลังปราณของท่านใกล้จะหมดสิ้นแล้ว หากยังดื้อรั้นเช่นนี้ เส้นลมปราณของท่านจะแตกซ่าน!" ฉินมู่ไป๋คำราม ก้าวเท้าสั้นๆ แต่ทว่ารวดเร็วประดุจพยัคฆ์ทะยานเข้าขวางหน้าอาจารย์สาว หลี่จื่อเหว่ยเม้มริมฝีปากแน่น ดวงตางามดุจหงส์หม่นแสงลงเล็กน้อย นางจ้องมองแผ่นหลังที่กว้างขึ้นกว่าแต่ก่อนของศิษย์ผู้นี้ด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจนิยาม "เจ้าอย่าได้อวดดี... กฎของสำนัก..." "กฎรึ?" ฉินมู่ไป๋แค่นหัวเราะ เสียงของเขาเปี่ยมด้วยความทะนงตนที่ไร้ที่เปรียบ "ข้าเคยเป็นถึงมหาเทพผู้ค้ำฟ้า กฎเกณฑ์ต่ำต้อยของสำนักจะมีความหมายอันใดหากต้องแลกมาด้วยชีวิตของสตรีที่ข้า... รัก?" คำว่า 'รัก' ดังดั่งสายฟ้าฟาดลงกลางสมรภูมิ หลี่จื่อเหว่ยชะงักงัน กระบี่ในมือนางสั่นสะท้านเล็กน้อย ความเงียบงันบังเกิดขึ้นท่ามกลางเสียงระเบิดของไอพลังรอบกาย "เจ้า... เจ้าพูดอะไรออกมา?" นางพึมพำ น้ำเสียงนั้นสั่นเครือกว่าที่เคยเป็นมาตลอดหลายร้อยปี ฉินมู่ไป๋ไม่ได้หันกลับไปมอง เขาเพียงสะบัดกระบี่พุ่งเข้าปะทะกับขุนพลปีศาจจนเกิดประกายไฟเจิดจ้า แสงสีทองจากกระบี่ของเขาผ่าแยกความมืดมิดออกเป็นสองส่วน ก่อนจะหันมาสบตาอาจารย์สาวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและร้อนแรงดั่งเพลิงสุริยะ "ข้าไม่เคยสนใจทัณฑ์สวรรค์ ไม่เคยเกรงกลัวต่อชะตาชีวิต ตลอดการบำเพ็ญเพียรในสองภพนี้ สิ่งเดียวที่ข้าปรารถนาหาใช่การเป็นเซียนผู้ยิ่งใหญ่ แต่คือการได้ยืนเคียงข้างท่าน... ไม่ว่าท่านจะเย็นชาเพียงใด หรือโลกใบนี้จะขวางกั้นเราไว้ด้วยกฎแห่งฟ้าดินอย่างไร ข้าผู้นี้พร้อมจะสังหารเทพสังหารมารเพื่อก้าวผ่านมันไป!" เขาไม่ได้พูดด้วยอารมณ์ชั่ววูบ หากแต่เป็นความจริงใจที่ถูกกลั่นกรองมาจากจิตวิญญาณนับพันปี หลี่จื่อเหว่ยเบิกตากว้าง หัวใจที่เคยแช่แข็งกลับเต้นรัวอย่างควบคุมไม่ได้ กลิ่นอายความอบอุ่นแผ่ซ่านเข้ามาในห้วงคำนึงของนาง ความรู้สึกเย็นชาที่เคยใช้เป็นเกราะกำบังเริ่มร้าวราน ทันใดนั้นเอง ม่านพลังที่หลี่จื่อเหว่ยประคองไว้ก็ถูกกระแทกจนแตกละเอียด! ขุนพลปีศาจอาศัยจังหวะที่ทั้งสองเผลอไผล รวบรวมไอทมิฬก่อตัวเป็นหอกมรณะพุ่งเข้าใส่จุดตายของนาง "อาจารย์!" ฉินมู่ไป๋แผดเสียงก้อง เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อยที่จะพุ่งร่างเข้าเอาตัวบังหอกนั้นไว้ หอกทมิฬแทงทะลุผ่านหัวไหล่ของเขา เลือดสีแดงฉานย้อมอาภรณ์ของทั้งคู่จนกลายเป็นสีเดียวกัน ฉินมู่ไป๋กัดฟันแน่น เขากระชากหอกนั้นออกแล้วเหวี่ยงร่างขุนพลปีศาจกระเด็นไปไกล ก่อนจะล้มลงในอ้อมแขนของหลี่จื่อเหว่ย นางเซียนผู้ไม่เคยหลั่งน้ำตา บัดนี้ดวงตากลับเอ่อคลอไปด้วยหยาดหยดแห่งความโศกเศร้า มือเรียวบางสั่นเทาขณะกดแผลที่หน้าอกของศิษย์ผู้ทำตัวโอหัง "เจ้ามันคนโง่... ทำไมต้องทำถึงเพียงนี้!" ฉินมู่ไป๋ยกยิ้มที่มุมปาก แม้ใบหน้าจะซีดเผือดแต่แววตายังคงเปี่ยมด้วยความอ่อนโยน "เพราะหากท่านเจ็บ... หัวใจของข้าก็แหลกสลายไม่ต่างกัน" เขายื่นมือที่เปื้อนเลือดไปสัมผัสใบหน้าของนางอย่างแผ่วเบา ทว่าก่อนที่นิ้วของเขาจะได้สัมผัสผิวเนียนละเอียดนั้น ไอทมิฬรอบกายก็เริ่มบิดเบี้ยวผิดรูป กองทัพปีศาจนับหมื่นที่เคยสยบยอมกลับเริ่มกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว บางอย่างที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่ากำลังคืบคลานออกมาจากรอยแยกของมิติเบื้องหลังขุนพลปีศาจ นั่นคือเงามืดที่ไร้รูปร่าง แต่แผ่กลิ่นอายที่ทำให้ฉินมู่ไป๋ต้องตาค้าง... มันคือรอยประทับแห่งเทพผู้ถูกลืม ซึ่งหมายความว่า 'ผู้คุมกฎแห่งสวรรค์' ได้รับรู้ถึงการมีอยู่ของเขาแล้ว ท้องฟ้าเหนือสมรภูมิเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท สายฟ้าสีเลือดพุ่งฟาดลงมาที่จุดที่พวกเขายืนอยู่ แต่ไม่ได้พุ่งเป้าไปที่ปีศาจ... มันพุ่งตรงมาที่ 'ศิษย์ผู้ลบหลู่กฎสวรรค์' อย่างเขา "มู่ไป๋! หลบไป!" หลี่จื่อเหว่ยกรีดร้องพลางกางปราณคุ้มกายสุดกำลัง แต่ทันใดนั้น กระบี่เล่มหนึ่งที่นางไม่เคยเห็นมาก่อนก็ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า มันไม่ได้พุ่งเข้าใส่ปีศาจ แต่มันคือกระบี่ของสำนักหุบเขาเซียนที่ปักลงบนร่างของฉินมู่ไป๋จากด้านหลัง! ผู้ที่ลงมือ... มิใช่ใครอื่น แต่คือท่านเจ้าสำนักที่เพิ่งปรากฏตัวขึ้นพร้อมด้วยกองกำลังผู้คุมกฎ ขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านห้วงมิตินี้มาด้วยกัน หมึกทองคำข้ามภพจะกลับมาสานต่อเรื่องราวแห่งชะตากรรมที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงในตอนหน้าอย่างแน่นอนครับ