รอยร้าวในความสัมพันธ์

"กฎแห่งสำนักอัคคีสวรรค์หาใช่สิ่งประดับไว้ให้ผู้ใดลบหลู่... มู่ไป๋ เจ้ากล้าดึงดันฝ่าฝืนเบื้องสูงถึงเพียงนี้เชียวหรือ" น้ำเสียงของหลี่จื่อเหว่ยเยือกเย็นดั่งน้ำค้างแข็งพันปี ทว่าลึก and ลงไปในแววตาทอประกายความไหววูบรากับผิวน้ำในยามถูกลมกรรโชก นางยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าแท่นบูชาบรรพจารย์ ร่างระหงในอาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ถูกรายล้อมด้วยเขตอาคมสีครามเข้ม ซึ่งถูกกางกั้นขึ้นมิใช่เพื่อป้องกันภัยภายนอก หากแต่เพื่อตัดขาดความสัมพันธ์ระหว่างนางกับศิษย์สายตรงผู้กุมหัวใจนางไว้ทั้งดวง ฉินมู่ไป๋ก้าวเท้าไปเบื้องหน้าทีละก้าวอย่างมั่นคง ทุกก้าวย่างของเขาหนักแน่นดั่งขุนเขา ไร้ซึ่งความเกรงกลัวต่อแรงกดดันจากค่ายกลลงทัณฑ์ที่กดทับลงบนบ่า แม้โลหิตสีแดงฉานจะค่อยๆ ซึมผ่านมุมปากของเขาเนื่องจากแรงต้านทานของพลังปราณมหาศาล แต่นัยน์ตาคู่คมกลับทอประกายความดื้อรั้นและลุ่มลึกอย่างหาใดเปรียบ "กฎเกณฑ์ของสำนักงั้นหรือ?" มุมปากของอดีตมหาเทพเหยียดยิ้มเย้ยหยัน ท่าทีทะนงตนในวิถีกระบี่แผ่ซ่านออกมาจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว "สวรรค์เบื้องบนยังถูกข้าเหยียบย่ำมาแล้ว นับประสาอะไรกับกระดาษเก่าๆ ที่บัญญัติขึ้นโดยพวกผู้อาวุโสตาแก่หัวโบราณ จื่อเหว่ย... เจ้าคิดว่าสิ่งเหล่านี้จะขวางกั้นระหว่างเราได้จริงหรือ" "เจ้าช่าง... สามห่าวเกินไปแล้ว!" หลี่จื่อเหว่ยสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ที่ตีรวนอยู่ในอก นางเป็นถึงผู้นำสำนักผู้เยือกเย็นและไร้ความรู้สึกในสายตาผู้อื่น ไฉนเลยจะคาดคิดว่าวันหนึ่งหัวใจที่ด้านชาดั่งหินผา กลับต้องมาสั่นคลอนด้วยน้ำมือของศิษย์ในนามคนนี้ ความเงียบเข้าปกคลุมตำหนักลับชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมปราณที่หมุนวนรอบตัวคนทั้งสองดั่งเสียงคำรามของพายุในห้วงดารา ฉินมู่ไป๋ไม่เอ่ยสิ่งใดอีก เขาเพียงแต่ก้าวเข้าไปประชิดเขตอาคม มือหนายื่นออกไปสัมผัสกับม่านพลังสีครามที่พร้อมจะแผดเผาผิวกายให้แหลกสลายได้ทุกเมื่อ "หยุดนะ!" หลี่จื่อเหว่ยอุทานเสียงหลง ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย นางรู้ดีว่าค่ายกลนี้มีความร้ายกาจเพียงใด หากเขาดึงดันจะทะลวงผ่านเข้ามา ร่างกายและเส้นชีพจรปราณของเขาจะต้องได้รับความเสียหายอย่างหนักหนสาหัสอย่างแน่นอน "ข้าไม่หยุด" เสียงของฉินมู่ไป๋ราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนสั่นสะเทือนไปถึงจิตวิญญาณ "ในเมื่อสำนักประณามว่าความรู้สึกของเราคือ 'บาป' เช่นนั้นข้าก็จะขอเป็นมารผู้พลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินเพื่อล้างบาปนี้ให้ดู" สิ้นคำพูด ฝ่ามือของเขาก็แนบลงบนเขตอาคมทันที! *เปรี้ยง!* เสียงระเบิดกัมปนาทดังสนั่นหวั่นไหว แรงสะท้อนจากค่ายกลกระแทกใส่ร่างของฉินมู่ไป๋อย่างจังจนเขากระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว โลหิตสดๆ พ่นออกมาจากปากเป็นสาย สีหน้าของเขาซีดเผือดลงชั่วขณะ แต่แววตากลับยิ่งลุกโชนด้วยเปลวเพลิงแห่งความดื้อรั้น เขาไม่ยอมแพ้... ต่อให้ต้องแลกด้วยการฝึกปรือนับร้อยปี เขาก็จะไม่ยอมถอยเด็ดขาด หลี่จื่อเหว่ยหลับตาลงอย่างเจ็บปวด หยดน้ำตาอุ่นร้อนรินไหลผ่านพวงแก้มขาวเนียนอย่างเงียบงัน นางย่อมรู้ดีว่าการกระทำของฉินมู่ไป๋ในครั้งนี้มีแต่จะนำพาหายนะมาสู่ตัวเขาเอง ทว่าในขณะเดียวกัน หัวใจส่วนลึกกลับร่ำร้องโหยหาความกล้าหาญเช่นนี้... ความกล้าหาญที่จะฉีกกระชากพันธนาการแห่งโชคชะตาที่นางต้องแบกรับมาตลอดชีวิต "เจ้าคนโง่..." นางพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ก่อนจะก้าวเท้าฝ่าม่านพลังออกไปครึ่งก้าวเพื่อยื่นมือไปประคองร่างที่กำลังเซถลาของเขาไว้ ทว่า ในวินาทีที่ปลายนิ้วของคนทั้งสองกำลังจะสัมผัสกัน เสียงระฆังโบราณจากยอดเขาประธานก็ดังขึ้นสามคราติดต่อกัน... กังวานเยือกเย็นและทรงอำนาจ บ่งบอกถึงการมาเยือนของบุคคลที่ไม่มีใครคาดคิด ม่านพลังสีครามสั่นกระเพื่อมอย่างรุนแรง ประตูหินหนักอึ่งของตำหนักถูกผลักเปิดออกด้วยพลังปราณอันไร้ขีดจำกัด ผู้อาวุโสสูงสุดแห่งสำนักอัคคีสวรรค์ก้าวเข้ามาพร้อมกับเงาร่างของยอดฝีมืออีกนับสิบชีวิต แววตาของผู้อาวุโสสูงสุดจับจ้องมาที่คนทั้งสองด้วยความเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก "หลี่จื่อเหว่ย... เจ้าทำผิดกฎสำนักอย่างไร้ข้อแก้ตัวแล้ว" เสียงแหบพร่าแต่ทรงพลังดังก้องไปทั่วตำหนัก "และสำหรับศิษย์อกตัญญูผู้นี้... วันนี้จะต้องถูกเนรเทศลงสู่ขุมนรกโลกันตร์เพื่อล้างมลทิน!" ฉินมู่ไป๋ที่ยังคงบาดเจ็บ ยืดตัวขึ้นยืนอย่างสง่างาม เขาใช้กระบี่คู่ใจค้ำยันพื้นไว้ นัยน์ตาสีดำสนิทกวาดมองผู้มาเยือนทั้งหมดด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันเช่นเดิม ก่อนที่เขาจะหันไปสบตากับหลี่จื่อเหว่ยที่กำลังยืนนิ่งงันอยู่เบื้องหลัง และในวินาทีที่วิกฤตกำลังพุ่งถึงขีดสุดนั้นเอง ฉินมู่ไป๋ก็ส่งกระแสจิตสะท้านภพเข้าไปในห้วงความคิดของนางโดยไม่มีผู้ใดล่วงรู้... "จื่อเหว่ย... เตรียมตัวรับมือให้ดี วันนี้แหละที่ข้าจะพาเจ้า... ทลายฟ้าคว่ำแผ่นดินไปด้วยกัน" ขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมติดตามและเดินทางเคียงบ่าเคียงไหล่กันมาจนถึงบทนี้ หมึกทองคำข้ามภพจะกลับมาสานต่อเรื่องราวอันเข้มข้นในตอนหน้าอย่างแน่นอนครับ