การเตรียมพร้อมครั้งสุดท้าย

กลิ่นอับชื้นของสนิมเหล็กและคราบไขมันเก่าแก่อบอวลอยู่ทั่วห้องใต้ดิน คล้ายกับลมหายใจของซากศพที่ถูกฝังกลบมานานนับศตวรรษ กรันต์ใช้ปลายนิ้วหัวแม่มือลูบไล้ไปตามผิวโลหะสีดำทะมึนของ "มีดสั้นแห่งพันธนาการ" อาวุธชิ้นที่สี่ที่เพิ่งถูกดึงขึ้นมาจากหีบไม้สักบุสักหลาดสีแดงเข้ม ดวงตาข้างซ้ายของเขาฉายแสงเรืองรองเป็นประกายสีครามจางๆ ภายใต้ความมืด ม่านตาข้างนั้นไม่ได้มองเห็นเพียงแค่ตัวมีด แต่กำลังมองทะลุผ่านมิติเวลา ย้อนกลับไปเห็นคราบเลือดสีน้ำตาลแห้งกรังที่เคยอาบชโลมคมมีดนี้ในการสังหารหมู่เมื่อสามร้อยปีก่อน เสียงฝีเท้าเบาหวิวแต่หนักแน่นดังขึ้นจากบันไดวนด้านหลัง กรันต์ไม่จำเป็นต้องหันไปมอง เขาก็รู้ว่านั่นคือมายา หญิงสาวก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหลังเงาสลัวของแสงตะเกียงน้ำมัน กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าผสมกับกลิ่นไอความเย็นชาที่เป็นเอกลักษณ์ของเธอลอยมาแตะจมูก "คุณกำลังเล่นกับไฟที่ร้อนแรงเกินกว่าจะควบคุมได้นะ กรันต์" มายาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบ ทว่าแฝงความกังวลไว้ลึกๆ ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นกวาดมองวัตถุโบราณต้องสาปสามชิ้นที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะไม้สัก กรันต์วางมีดสั้นลงอย่างเบามือ เสียงโลหะกระทบเนื้อไม้ดัง "กริ๊ก" แผ่วเบา เขาเงยหน้าขึ้นสบตาเธอก่อนจะแค่นยิ้มที่มุมปาก "ถ้าผมกลัวไฟ ผมคงไม่เดินเข้ามาในตลาดมืดแห่งนี้ตั้งแต่แรกหรอกครับ มายา" กรันต์ตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพตามเคย แม้แววตาจะเต็มไปด้วยความดื้อรั้น "อีกอย่าง... เราไม่มีเวลามาลังเลกันอีกแล้ว รังใหญ่ของพวกมันซ่อนตัวอยู่ใต้ฐานรากของโบสถ์ร้างย่านชานเมือง ถ้าเราไม่จัดการในคืนนี้ พรุ่งนี้เช้าความทรงจำที่หายไปของผม และความลับทั้งหมดก็จะสลายหายไปตลอดกาล" มายาถอนหายใจยาว เธอยื่นห่อผ้าไหมสีดำสนิทให้อีกฝ่าย กรันต์รับมันมาด้วยความระมัดระวัง เมื่อคลี่ผ้าออก สิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าคือ "เข็มทิศกระดูกมนุษย์" วัตถุชิ้นสุดท้ายที่พวกเขาตามหากันมาแรมเดือน เข็มสีดำสนิททำจากกระดูกนิ้วมือแกะสลักกำลังหมุนวนอย่างไร้ทิศทาง แต่วินาทีที่ปลายนิ้วของกรันต์สัมผัสถูกตัวเรือนทองเหลือง เข็มนั้นก็หยุดกริ่ง และชี้ตรงไปยังทิศตะวันตกเฉียงใต้ทันที—พิกัดที่ตั้งของศัตรู "คุณมั่นใจแค่ไหนว่าของพวกนี้จะหยุดไอ้เดתได้?" มายาถามเบาๆ มือเรียวบางเอื้อมไปแตะขอบโต๊ะราวกับต้องการหาที่ยึดเหนี่ยว "มันไม่ใช่แค่มนุษย์ธรรมดา กรันต์ มันคือตัวตนที่ใช้ความตายของผู้คนนับร้อยหล่อเลี้ยงวิญญาณตัวเอง" "ผมไม่มั่นใจเลยสักนิดครับ" กรันต์ตอบตามตรง รอยยิ้มจางๆ ปรากฏบนใบหน้าคมคายที่อาบไล้ด้วยแสงเงา "แต่ผมมั่นใจในความเจ็บปวดที่หน้าอกด้านซ้ายของผม รอยแผลเป็นรูปกุญแจนี้มันร้องเรียกหาคำตอบมานานเกินไปแล้ว ถึงเวลาที่เราจะต้องไปไขประตูบานนั้นด้วยกัน" กรันต์เริ่มเก็บของวิเศษทั้งหมดใส่กระเป๋าหนังสะพายหลังอย่างรวดเร็วและคล่องแคล่ว มีดสั้นแห่งพันธนาการ, เข็มทิศกระดูกมนุษย์, เหรียญทองคำสาปแห่งความโลภ, และตลับแป้งกระจกเงาทมิฬ ทุกชิ้นต่างส่งเสียงกระซิบกระซาบแผ่วเบาแข่งกันภายในกระเป๋า คล้ายเสียงกรีดร้องของวิญญาณที่กระหายอิสรภาพ แต่มันถูกกดขี่ไว้ด้วยพลังจิตอันกล้าแข็งของชายหนุ่ม มายามองการกระทำนั้นเงียบๆ เธอยื่นกริชเงินบริสุทธิ์ด้ามหนึ่งให้เขาอีกชิ้น "พกนี่ไว้ด้วย... เผื่อว่าของพวกนั้นเกิดคลุ้มคลั่งระหว่างทาง" กรันต์รับกริชเงินมาพิจารณาครู่หนึ่ง ก่อนจะเหน็บมันไว้ที่เข็มขัดด้านหลัง เขาโคศีรษะให้เธอเล็กน้อยด้วยท่าทีสุภาพชน "ขอบพระคุณมากครับ มายา สำหรับทุกอย่าง" "ระวังตัวด้วยล่ะ กรันต์" เธอกล่าวเสียงเครือ "ฉันไม่อยากเสียลูกค้าชั้นดี... หรือเพื่อนร่วมทางคนเดียวไป" เสียงฝีเท้าของกรันต์ก้าวเดินออกจากห้องใต้ดินทีละก้าวอย่างมั่นคง บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบจนน่าขนลุก ราวกับความเงียบก่อนพายุใหญ่จะโหมกระหน่ำ เขารู้ดีว่าการก้าวออกไปพ้นประตูร้านในคืนนี้ หมายถึงการเดินเข้าสู่ปากเหวแห่งความตายที่ไม่มีวันหวนกลับ ทว่าหัวใจกลับเต้นเป็นจังหวะหนักแน่นอย่างไร้ความหวาดกลัว ทว่า... ในวินาทีที่มือของกรันต์กำลังจะเอื้อมไปบิดลูกบิดประตูไม้โอ๊กหนาเพื่อก้าวออกสู่ถนนสายเปลี่ยวภายนอก เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งซ้อน "ก๊อก ก๊อก ก๊อก" มันไม่ใช่เสียงเคาะธรรมดา แต่เป็นจังหวะที่เขาคุ้นเคยดี จังหวะเดียวกับที่สลักไว้บนรอยแผลเป็นรูปกุญแจที่หน้าอกของเขาเอง! กรันต์ชะงักมือค้างกลางอากาศ ดวงตาข้างซ้ายเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นละอองหมอกสีดำพวยพุ่งลอดผ่านร่องประตูเข้ามา พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าจากอีกฟากฝั่งที่ดังลอดเข้ามาในโสตประสาท—เสียงที่เขาไม่ได้ยินมานานนับสิบปี เสียงของตัวเขาเองในอดีตที่ตายไปแล้ว "ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... กรันต์" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดบทนี้ด้วยกันนะครับ — ประตูมิติที่แปด