เบาะแสสู่ใจกลางตลาด

กลิ่นอานิสงส์แห่งความตายและคราบน้ำมันเครื่องเก่าๆ คลุ้งอยู่ในโพรงจมูกจนกรันต์แทบอยากจะสำรอกออกมา นิ้วเรียวยาวของมายาเคาะลงบนพื้นโต๊ะไม้สักลายมังกรเป็นจังหวะสามช้าสลับเร็ว เสียง "ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก..." นั้นดังบาดประสาทท่ามกลางความเงียบงันของห้องใต้ดิน บรรยากาศรอบกายอัดแน่นไปด้วยไอน้ำและความกดอากาศที่ลดต่ำลงจนผิวหนังรู้สึกได้ถึงความเหนอะหนะ เบื้องหน้าของพวกเขาทั้งสองคือหุ่นกระบอกไม้ไผ่เคลือบแล็กเกอร์สีชาดตัวหนึ่ง ดวงตากลมโตทำจากลูกแก้วสีนิลสะท้อนภาพใบหน้าบิดเบี้ยวของกรันต์ที่กำลังจ้องมองมันผ่านดวงตาข้างซ้าย "คุณมั่นใจแค่ไหนว่าสิ่งที่ตาซ้ายของคุณเห็นเมื่อครู่ ไม่ใช่ภาพหลอนจากความเหนื่อยอ่อน" มายาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอนิ่งเรียบแต่เยียบเย็นราวกับน้ำในบ่อร้าง แววตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นทรงโบราณมองตรงมาที่ชายหนุ่มอย่างไม่กะพริบ กรันต์ไม่ตอบทันที เขายกมือซ้ายขึ้นสัมผัสรอยแผลเป็นรูปกุญแจที่หน้าอกซึ่งกำลังส่งกระแสความเจ็บแปลบรากับเหล็กเผาไฟ รอยแผลนี้สั่นสะท้อนตอบสนองกับไอพลังงานมืดที่แผ่ออกมาจากหุ่นกระบอกตรงหน้า เส้นเลือดฝอยสีดำคล้ายรากไม้แผ่ขยายจากดวงตาซ้ายลงมาถึงแก้มซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทุกครั้งที่เขากะพริบตา ภาพของ 'นักเชิดหุ่น' ผู้สวมหน้ากากหนังมนุษย์และมือที่เต็มไปด้วยเชือกอาคมสีเลือดก็ยิ่งชัดเจนขึ้นในห้วงนึก "ผมไม่เคยพลาดเรื่องคำสาป... มายาคุณก็รู้ดี" กรันต์กล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ปลายนิ้วของเขาแตะลงบนคางของหุ่นกระบอกเบาๆ "และที่สำคัญที่สุด... เจ้าสิ่งนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อความบันเทิงในโรงละครสัตว์ข้างถนน แต่มันคือ 'ภาชนะ' ที่รวบรวมวิญญาณของเหยื่อที่ถูกสูบกลืนไปในคืนเดือนมืด" มายาถอนหายใจยาว เอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังเก่าคร่ำคร่า เปลวเทียนสีเหลืองนวลสั่นไหววูบวาบตามแรงลมที่ลอดผ่านรอยแยกของประตูเหล็กหนาเบื้องบน เธอยกถ้วยชาเซรามิกขึ้นจิบช้าๆ ก่อนจะวางลงด้วยความนุ่มนวลที่จงใจสะกดอารมณ์ "ถ้านักเชิดหุ่นคนนั้นตั้งใจจะใช้มายาของคณะละครเป็นเครื่องเซ่นสังขย... เวลาของเราก็เหลือไม่ถึงเที่ยงคืนนี้แล้วสินะครับ" มายาพูดทวนคำ พลางใช้สายตาคมกริบมองลึกลงไปในดวงตาศิลาของหุ่นกระบอก "พิธีกรรมเปิดประตูมิติที่แปดไม่ได้ต้องการแค่ชีวิตคนบาปทั่วไป แต่มันต้องการ 'ความลุ่มหลง' และ 'ความสิ้นหวัง' ของผู้คนที่หลงใหลในภาพมายาเป็นเชื้อเพลิง" กรันต์พยักหน้ารับช้าๆ ความตึงเครียดแผ่ซ่านไปทั่วกล้ามเนื้อทุกมัด เขาจำเสียงหัวเราะแหบแห้งของชายสวมหน้ากากคนนั้นได้ แม่นยำราวกับเสียงกระซิบจากก้นบึ้งของอดีตที่เขาพยายามลืมเลือน ภาพความทรงจำที่ขาดหายไปเริ่มปะติดปะต่อเข้าทีละน้อย ราวกับเศษกระจกแตกที่ถูกประกอบกลับขึ้นมาด้วยแรงอาฆาต "เราต้องไปที่โรงละครร้างเขตสาม" กรันต์ตัดสินใจเด็ดขาด ดวงตาข้างซ้ายของเขาฉายแสงสีอำพันวาววับในความมืด "ที่นั่นคือจุดศูนย์กลางของเส้นใยอาคมทั้งหมดที่ผมเห็นจากร่องรอยของวัตถุโบราณที่เราเคยประเมินมาตลอดสัปดาห์นี้" มายาไม่ได้คัดค้าน เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือเรียวเอื้อมไปหยิบมีดสั้นอาคมด้ามงาช้างที่ซ่อนอยู่ใต้ชั้นหนังสือโบราณมาเหน็บไว้ที่เอว รอยยิ้มบางเบาแต่ไร้ความรู้สึกปรากฏขึ้นที่มุมปากของหญิงสาว "หวังว่าความทรงจำที่คุณตามหาอยู่หลังประตูบานนั้น จะคุ้มค่าพอที่จะทำให้เราต้องเอาชีวิตไปทิ้งนะครับ, กรันต์" ทั้งสองก้าวออกจากห้องใต้ดิน มุ่งหน้าสู่ความมืดมิดของตลาดมืดที่เริ่มแปรเปลี่ยนบรรยากาศเป็นความเวิ้งว้างชวนขนหัวลุก เสียงฝีเท้าของพวกเขาดังสะท้อนไปตามตรอกแคบๆ ที่ไร้ผู้คน ราวกับมีใครบางคนหรืออะไรบางอย่างกำลังเดินตามหลังมาด้วยฝีเท้าที่เบาหวิวและพร้อมจะกระชากวิญญาณพวกเขาได้ทุกเมื่อ เมื่อพวกเขาผลักประตูเหล็กบานสุดท้ายเพื่อก้าวออกสู่ถนนใหญ่ด้านนอก สายลมราตรีพัดกรรโชกแรงจนเปลวไฟข้างทางดับวูบลงพร้อมกัน ทันใดนั้นเอง เสียงดนตรีจากกล่องดนตรีไขลานโบราณก็ดังแว่วมาจากความมืดเบื้องหน้า—เสียงเพลงกล่อมเด็กที่กรันต์จำได้ขึ้นใจ เสียงนั้นดังมาจากเงาสูงโปร่งของชายคนหนึ่งที่ยืนรออยู่ใต้เสาไฟริมถนน ร่างนั้นสวมเสื้อโค้ทตัวยาวและถือเชือกสีเลือดในมือโยงขึ้นไปบนฟ้า... และเมื่อชายปริศนาคนนั้นหันกลับมา รอยยิ้มใต้หน้ากากหนังมนุษย์ก็ฉีกกว้างจนถึงใบหู พร้อมกับเสียงกระซิบที่ลอยมาตามลม *"ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... ผู้ประเมินแห่งความตาย ประตูบานสุดท้ายเปิดรอท่านอยู่แล้ว"* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดบทนี้ด้วยกันนะครับ — ประตูมิติที่แปด