การเสียสละชั่วคราว

โลหิตสีดำสนิทไม่ได้หยดลงกระทบพื้น แต่มันลอยวนอยู่กลางอากาศราวกับถูกกาลเวลาสะกดไว้ กลิ่นอายความตายของวัตถุโบราณแผ่ซ่านจนผิวหนังของกรันต์รู้สึกชาหนึบ ดวงตาข้างซ้ายของเขาร้อนผ่าวจนแทบระเบิด ภาพของเข็มนาฬิกาโบราณที่ฝังอยู่กลางอกซ้ายกำลังหมุนย้อนทวนเข็มอย่างบ้าคลั่ง ทุกๆ วินาทีที่หมุนกลับ อดีตของเขาถูกลบเลือน และความตายกำลังคืบคลานเข้ามาแทนที่ "หยุดเถอะครับ... มายา คุณกำลังทำอะไร" กรันต์เค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างกายของเขาถูกตรึงไว้ด้วยโซ่ตรวนแห่งพันธสัญญาเลือด ขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่นقิโลเมตรเดียว มีเพียงดวงตาที่เบิกกว้างมองร่างบางของหญิงสาวที่ยืนอยู่เบื้องหน้า มายาไม่ได้หันกลับมามอง ทว่าแผ่นหลังที่เคยเย่อหยิ่งและเย็นชาในยามปกติ บัดนี้กลับสั่นสะเทือนเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวของเธอกรีดผ่านอากาศวาดเป็นอักขระโบราณที่เรืองแสงสีเลือดสลัว ท่ามกลางความมืดมิดของห้องใต้ดินในตลาดมืดแห่งนี้ อากาศรอบตัวหนาทึบจนแทบหายใจไม่ออก "ถ้าฉันไม่ทำ คุณก็จะเป็นฝ่ายที่ถูกกลืนกินจนไม่เหลือแม้แต่เศษวิญญาณนะครับ กรันต์" น้ำเสียงของเธอราบเรียบ ไร้ซึ่งความลังเล แต่กลับสั่นเครือในพยางค์สุดท้ายอย่างปิดไม่มิด เครื่องชั่งโบราณที่ตั้งอยู่ระหว่างคนทั้งสองกำลังส่งเสียงเอี๊ยดอาด มันไม่ใช่เครื่องชั่งน้ำหนักธรรมดา แต่เป็น 'ตราชูแห่งอายุขัย' วัตถุต้องสาปอันเลื่องชื่อที่สามารถโยกย้ายปีเดือนแห่งชีวิตจากคนหนึ่งไปสู่อีกคนได้ บนจานฝั่งหนึ่ง ร่างกายที่ไร้เรี่ยวแรงของกรันต์กำลังถูกเงาสีดำกัดกินทีละส่วน รอยแผลเป็นรูปกุญแจที่หน้าอกของเขาอ้ากว้างออก ปลดปล่อยไอความมืดที่พร้อมจะพรากวิญญาณเขาไปตลอดกาล และบนจานอีกฝั่ง... มายากำลังวาง 'ข้อแลกเปลี่ยน' ของเธอลงไป กรันต์กัดฟันกรอดจนได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในโพรงปาก ดวงตาซ้ายของเขาที่มองเห็นคำสาป เห็นชัดเจนว่าเส้นด้ายสีแดงแห่งชีวิตของมายากำลังถูกคมมีดที่มองไม่เห็นเฉือนออกทีละเส้น เส้นแล้วเส้นเล่า ความเยาว์วัยและประกายชีวิตในดวงตาคู่สวยของเธอกำลังจางหายไป ความร่วงโรยที่ปกติใช้เวลาหลายสิบปี บัดนี้กำลังบีบอัดให้เกิดขึ้นภายในไม่กี่ลมหายใจ "ผมไม่อนุญาต... ได้ยินไหมครับมายา! ยกเลิกพิธีกรรมนี้เดี๋ยวนี้!" กรันต์ตะโกนสุดเสียง เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ความโกรธแค้นผสมผสานกับความเจ็บปวดร้าวลึกในอก เมื่อตระหนักได้ว่าเธอกำลังเอาชีวิตของเธอเองมาต่อลมหายใจให้เขา "คุณไม่มีสิทธิ์สั่งฉันหريอกครับ กรันต์" มายาหันกลับมาเผชิญหน้า รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากซีดเผือด ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับไร้ซึ่งแววตาของหญิงสาวคนเดิม เส้นผมสีดำสนิทของเธอบางส่วนเริ่มเปลี่ยนเป็นสีขาวโพลน ผิวพรรณที่เคยเนียนละเอียดปรากฏริ้วรอยแห่งความร่วงโรยอย่างรวดเร็วจนน่าตกใจ "ลืมไปแล้วหรือครับว่าคุณติดค้างอะไรฉันไว้... ชีวิตของคุณ ไม่ใช่ของคุณตั้งแต่แรกแล้ว" "แต่ไม่ใช่ด้วยวิธีนี้!" กรันต์คำราม ลมหายใจของเขาติดขัด ความเจ็บปวดจากการถูกดึงคำสาปออกทำให้ประสาทสัมผัสแทบพังทลาย แต่ความเจ็บปวดทางกายยังเทียบไม่ได้กับความรู้สึกหนقอึ้งในอกที่เห็นมายากำลังทรุดฮวบลงไปคุกเข่ากับพื้น "สำหรับฉัน... นี่ไม่ใช่การเสียสละนะครับ" มายาเอ่ยเสียงแผ่วเบา เธอยื่นมือที่สั่นเทาออกไปแตะที่หน้าอกด้านซ้ายของกรันต์ ปลายมือของเธอเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง ทว่าสัมผัสนั้นกลับหยุดการหมุนย้อนของเข็มนาฬิกาโบราณลงได้ชั่วขณะ "นี่คือการทวงคืน... สิ่งที่ควรจะเป็นต่างหาก" สิ้นคำพูดของเธอ แสงสีเลือดจากตราชูโบราณก็สว่างวาบขึ้นจนแสบตา แรงกดดันมหาศาลซัดกระหน่ำเข้าใส่ร่างของทั้งสองคน กรันต์รู้สึกได้ว่าคำสาปที่เกาะกุมวิญญาณของเขามาเนิ่นนานถูกกระชากออกไปอย่างรุนแรง พร้อมๆ กับเสียงกรีดร้องโหยหวนของวิญญาณเร่ร่อนที่สลายกลายเป็นควันสีดำ ร่างของกรันต์ร่วงหล่นลงกระแทกพื้นเย็นเฉียบ โซ่ตรวนแห่งพันธสัญญาแตกละเอียดเป็นผุยผง ลมหายใจของเขาหอบกระชั้น รอยแผลเป็นรูปกุญแจที่หน้าอกปิดสนิทลง ความทรงจำบางส่วนที่เคยขาดหายไปแล่นพล่านเข้ามาในหัวราวกับกระแสน้ำเชี่ยว ทว่าเขากลับไม่มีเวลามาสนใจมัน เขารีบพุ่งเข้าไปคว้าตัวมายาที่ล้มพับลงสู่อ้อมแขน ร่างในอ้อมกอดของเขานั้นเบาหวิวและเย็นเฉียบ มายาในยามนี้แทบไม่เหลือเค้าโครงเดิมของหญิงสาวผู้ทรงเสน่ห์และลึกลับแห่งตลาดมืดอีกต่อไป เส้นผมของเธอกลายเป็นสีขาวโพลนเกือบทั้งหมด ใบหน้าเต็มไปด้วยร่อง ริ้วรอยแห่งความชราที่พรากเอาความสาวไปจนหมดสิ้น ลมหายใจของเธอแผ่วเบาจนแทบสัมผัสไม่ได้ "มายา... มายาครับ ลืมตาขึ้นมามองผมสิครับ" กรันต์ประคองร่างนั้นด้วยมือที่สั่นเทา น้ำลูกผู้ชายเอ่อคลอเบ้าตา ความรู้สึกผิดและเจ็บปวดกัดกินขั้วหัวใจ "ทำไม... ทำไมคุณถึงโง่ขนาดนี้" มายาปรือตาขึ้นช้าๆ นัยน์ตาที่เคยคมปลาบ บัดนี้ขุ่นมัวและโรยรา เธอยกมือขึ้นอย่างยากลำบาก ปลายริ้วรอยแห่งวัยสัมผัสที่ข้างแก้มของกรันต์ แผ่วเบาราวกับขนนก "เพราะว่า... ฉันไม่อาจยอมให้..." มายาสำลักไอออกมากระเซ็นเป็นหยดเลือดสีแดงสดบนเสื้อของกรันต์ "ไม่อาจยอมให้กุญแจดอกนั้น... เปิดประตูบานนั้นออกเด็ดขาด... กรันต์... จำ... จำไว้..." "ผมจำได้แล้ว... ผมจำทุกอย่างได้แล้วครับมายา ได้โปรด อย่าพูดอะไรอีกเลย เดี๋ยวผมจะพาคุณออกไปจากที่นี่ เราจะหาทางแก้คำสาปของตราชูนั่น..." กรันต์พยายามอุ้มเธอขึ้น แต่มายากลับส่ายหัวช้าๆ แรงกดดันรอบตัวไม่ได้ลดลงเลย กลับเพิ่มทวีคูณขึ้นเรื่อยๆ บรรยากาศในห้องใต้ดินเริ่มบิดเบี้ยว กำลังเกิดความเปลี่ยนแปลงบางอย่างที่อยู่นอกเหนือการควบคุม เงาสมบัติโบราณนับร้อยชิ้นรอบตัวส่งเสียงกรีดร้องระงม ราวกับพวกมันกำลังหวาดกลัวอะไรบางอย่างที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าความตาย และก่อนที่สติของมายาจะดับวูบลง มือที่ไร้เรี่ยวแรงของเธอก็จิกเข้าที่แขนของกรันต์แน่น ราวกับต้องการส่งมอบความลับสุดท้ายที่เธอเก็บงำมาตลอดชีวิต "ระวัง... มัน... มาแล้ว..." ตึง! เสียงฝีเท้าหนักหน่วงดังขึ้นที่บันไดทางลงห้องใต้ดิน มันไม่ใช่ฝีเท้าของมนุษย์ทั่วไป เสียงนั้นลากยาวและก้องกังวาน ราวกับเหล็กกล้ากำลังถูกลากครูดไปกับพื้นหิน พร้อมกับกลิ่นอายความตายที่เข้มข้นยิ่งกว่าเดิมแผ่ซ่านเข้ามา กรันต์ตวัดสายตาคมกริบมองไปยังความมืดเบื้องหน้า มือขวาเอื้อมไปกุมด้ามมีดสั้นอาคมที่เหน็บอยู่ข้างเอวอย่างระแวดระวัง ในขณะที่อ้อมแขนซ้ายยังคงโอบกอดร่างที่แก่ชราลงในพริบตาของมายาเอาไว้แน่น เงาสูงใหญ่ทาบทับลงมาจากปากทางเข้า ร่างนั้นสวมชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากกะโหลกสัตว์ป่าโบราณที่ประดับด้วยอัญมณีสีนิลวาววับ และในมือข้างขวาของมัน... กำลังถือลูกกุญแจดอกใหญ่ที่รูปร่างละม้ายคล้ายคลึงกับรอยแผลเป็นบนหน้าอกของกรันต์อย่างไม่ผิดเพี้ยน! "ในที่สุด... ข้าก็หากุญแจสำคัญพบเสียที" เสียงแหบพร่าราวกับมาจากขุมนรกดังลอดออกมาจากหน้ากากนั้น "ยินดีต้อนรับกลับบ้าน... ทายาทแห่งประตูที่แปด" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดในบทนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ ประตูมิติที่แปด