บาดแผลที่ปะทุ

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นเน่าเฟะของซากกาลเวลา คละคลุ้งหนาแน่นจนเกือบจะมองเห็นเป็นควันสีเทา ลอยวนอยู่รอบปลายจมูกของกรันต์ มันไม่ใช่กลิ่นที่มาจากภายนอก แต่มันซึมลึกออกมาจากกระแสเลือด จากไขกระดูก และจากรอยแผลเป็นรูปกุญแจที่หน้าอกซึ่งกำลังเต้นตุบๆ รามีดโกนที่กรีดลึกลงไปในเนื้อซ้ำแล้วซ้ำเล่า "คุณกำลังฝืนตัวเองเกินไปแล้ว กรันต์" เสียงของมายาเรียบสนทนา แต่แฝงไว้ด้วยความกังวลที่เธอพยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีเยือกเย็น ดวงตาสีสนิมของเธอมองตรงมายังเขา ขณะที่มือเรียวบางกำลังวางกล่องไม้แกะสลักลายโบราณลงบนโต๊ะไม้สักเก่าคร่ำคร่า แสงตะเกียงสีส้มสลัวสาดส่องกระทบใบหน้าด้านข้างของเธอ เกิดเป็นเงาทอดตัวยาวน่าขนลุกบนผนังร้าน กรันต์ไม่ตอบ เขาใช้มือข้างหนึ่งกุมขมับแน่น นิ้วมือจิกทึ้งเส้นผมชื้นเหงื่อ ความเจ็บปวดไม่ได้แล่นพล่านแค่ในสมอง แต่มันกำลังแผ่ขยาย รุกรานจากเบ้าตาซ้ายลามลงมาถึงกราม พิษจากวัตถุต้องสาปชิ้นล่าสุดที่เขาเพิ่งสัมผัสไปเมื่อบ่าย กำลังสำแดงเดชอย่างรุนแรงเกินกว่าที่ร่างกายมนุษย์จะรับไหว ดวงตาข้างซ้ายของเขา ซึ่งปกติทำหน้าที่ประดุจกระจกวิเศษ มองเห็นไอคำสาปและเศษเสี้ยวอดีตอันดำมืดของวัตถุโบราณ บัดนี้มันเริ่มพร่ามัว หยาดน้ำตาสีแดงฉานปนเลือดไหลรินลงมาตามร่องแก้มอย่างเงียบเชียบ ก่อนที่ภาพตรงหน้าจะดับวูบลงครึ่งหนึ่ง เหลือเพียงความมืดมิดสนิทที่กลืนกินทัศนวิสัยด้านซ้ายไปจนหมดสิ้น กรันต์กัดฟันกรอดจนได้ยินเสียงบดกันของฟัน ขาทั้งสองข้างเซถลาไปพิงกับชั้นวางของโบราณ เสียงแจกันแก้วคริสตัลสั่นสะเทือนกระทบกันเบาๆ ตอกย้ำความเปราะบางของสถานการณ์ "มัน... ยังไม่จบ" กรันต์เค้นเสียงลอดไรฟัน ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยพิษไข้ที่จู่โจมอย่างไร้ความปรานี "ของชิ้นนั้น... ในห้องใต้ดิน มันไม่ได้แค่ซ่อนอดีต แต่มันกำลังเรียกหาบางอย่าง" มายาขมวดคิ้วเล็กน้อย ร่องรอยความกังวลฉายชัดขึ้นในแววตา เธอขยับตัวเข้ามาใกล้ แต่ยังคงรักษาระยะห่างตามสัญชาตญาณของนักค้าของเถื่อนในตลาดมืด "คุณมองไม่เห็นแล้ว กรันต์ ตาข้างนั้นของคุณมันบอดสนิทชั่วคราวแล้ว" มายาเอ่ยเตือนเสียงต่ำ มือของเธอกำชายเสื้อแน่นขึ้น "พิษของเครื่องรางลอตนั้นมันกัดกินเส้นประสาทตาของคุณ หากฝืนใช้พลังต่อในคืนนี้ คุณอาจจะสูญเสียการมองเห็นไปตลอดกาล หรือแย่กว่านั้น... วิญญาณของคุณอาจถูกดึงเข้าไปติดอยู่ในมิติของวัตถุก็เป็นได้" กรันต์สูดหายใจเข้าลึกๆ กลิ่นคาวเลือดในปากยิ่งชัดเจนขึ้น เขายกมือซ้ายขึ้นปาดเลือดที่ไหลออกจากเบ้าตาออกอย่างไม่แยแส ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้นอีกครั้ง ดวงตาข้างขวาฉายแววดุดันและดื้อรั้น ขณะที่เบ้าตาซ้ายเป็นเพียงช่องว่างสีดำสนิทที่ไร้ประกายแสง "ถ้าผมไม่ทำ แล้วใครจะทำล่ะครับ มายา" กรันต์หันไปเผชิญหน้ากับเธอ น้ำเสียงแม้จะแหบพร่าแต่ยังคงความสุภาพและหนักแน่นตามแบบฉบับของเขา "คุณก็รู้ดีว่าความลับเกี่ยวกับรอยแผลที่หน้าอกของผม มันเชื่อมโยงกับตลาดมืดแห่งนี้โดยตรง และถ้าผมหยุดตอนนี้... เราทุกคนจะไม่มีวันได้รู้เลยว่า ใครคือผู้ชักใยอยู่เบื้องหลังการสับเปลี่ยนวิญญาณครั้งนี้" บรรยากาศในร้านตกอยู่ในความเงียบงัน มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของกรันต์และเสียงประทุของเปลวไฟในตะเกียง มายาจ้องมองเขาด้วยแววตาซับซ้อน เธอกลืนก้อนสะอื้นลงคอ รู้ดีว่าไม่อาจห้ามชายผู้ดื้อรั้นคนนี้ได้ แต่ก่อนที่ใครจะได้เอื้อnวาจาใดเพิ่มเติม เสียงฝีเท้าหนักหน่วงและเชื่องช้าก็ดังขึ้นที่หน้าประตูกระจกหน้าร้าน *กริ๊ง...* เสียงกระดิ่งทองเหลืองเหนือประตูส่งเสียงกังวานน่าขนลุก ท่ามกลางความเงียบสงัดของยามวิกาล ไม่มีลูกค้ารายใดมาเยือนตลาดมืดในยามนี้ เว้นเสียแต่ว่า... พวกเขาไม่ได้มาเพื่อซื้อขายของเก่า เงาร่างหนึ่งทาบทับลงบนกระจกหน้าร้าน รูปร่างสูงโปร่งสวมเสื้อคลุมกันฝนสีดำสนิทจนเปียกชุ่ม และที่สำคัญที่สุด... บนอกเสื้อฝั่งซ้าย มีเข็มกลัดรูปกุญแจโบราณลักษณะเดียวกับรอยแผลเป็นบนหน้าอกของกรันต์ ปักประดับอยู่อย่างโดดเด่น กรันต์เบิกตากว้าง ความเจ็บปวดที่เบ้าตาซ้ายพลันมลายหายไปชั่วขณะถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึง มายาชักมือหยิบมีดพกสั้นขึ้นมาซ่อนไว้ใต้อานโต๊ะอย่างรวดเร็ว ประตูร้านค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ พร้อมกับเสียงแหบพร่าที่เอ่ยทักทายราวกับรู้จักพวกเขามาเป็นแรมปี "ไม่พบกันนานนะครับ... คุณนักประเมินผู้ไร้ดวงตา" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดในบทนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ ประตูมิติที่แปด