แผนซ้อนแผน

กลิ่นอับชื้นของกระดาษโบราณผสมกับกลิ่นคาวสนิมเหล็กจางๆ ลอยอบอวลอยู่ภายในห้องประมูลใต้ดินชั้นที่สาม เสียงค้อนไม้กระทบโต๊ะดัง *ทุ้ม...* ก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท ย้ำเตือนถึงมูลค่ามหาศาลที่กำลังถูกเดิมพันด้วยความเป็นความตาย กรันต์หรี่ดวงตาข้างซ้ายลงเล็กน้อย ใต้เปลือกตาของเขา เส้นเลือดฝอยสีดำกำลังเต้นตุบๆ มันคือปฏิกิริยาอัตโนมัติเมื่อดวงตาวิเศษนี้จับจ้องไปยัง "หีบไม้แกะสลักลายงู" บนแท่นประมูลเบื้องหน้า วัตถุชิ้นนั้นไม่ได้มีเพียงแค่ความงามของศิลปะโบราณ แต่มันอาบย้อมไปด้วยคราบเลือดแห่งความแค้นนับร้อยปี คำสาปสีแดงฉานแผ่พุ่งออกมาเป็นระลอกคลื่น บ่งบอกว่าผู้ใดก็ตามที่ครอบครองมันจะต้องสูญเสียบางสิ่งที่มีค่าที่สุดไป "สิบล้าน... เป็นการเสนอราคาจากหมายเลขเจ็ดครับ" เสียงของผู้ดำเนินการประมูลภายใต้หน้ากากนกฮูกเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงความตื่นเต้นไว้ในร่องเสียง กรันต์ยกป้ายหมายเลขสิบสองขึ้นช้าๆ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างเหนือกว่า เขารู้ดีว่าเป้าหมายของเขา—ชายร่างท้วมในชุดสูทสากลราคาแพงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม กำลังติดกับดักที่เขาวางไว้ "สิบห้าล้าน" กรันต์กล่าวออกไปน้ำเสียงเรียบสนิท แต่นิ่งสงบและทรงพลัง ชายร่างท้วมคนนั้นหันขวับมามอง เขาคือ "พงษ์" นักสะสมวัตถุโบราณมือเติบผู้มีเบื้องหลังโยงใยกับองค์กรค้าของเถื่อนระดับชาติ ดวงตาของพงษ์ฉายแววโลภแกมระแวง เขารู้ว่ากรันต์กำลังตามหาของชิ้นนี้เพื่อแลกกับเบาะแสเกี่ยวกับรอยแผลเป็นรูปกุญแจที่หน้าอกของตัวเอง พงษ์จึงตั้งใจจะแย่งชิงมันไปทุกวิถีทาง เพื่อใช้เป็นเครื่องมือต่อรองในอนาคต "ยี่สิบล้าน!" พงษ์ตะโกนสวนกลับทันทีโดยไม่ลังเล พร้อมกับหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน ราวกับจะบอกว่าเงินไม่ใช่ปัญหาสำหรับคนอย่างเขา กรันต์แสร้งทำเป็นขมวดคิ้ว ปั้นสีหน้าให้ดูลังเลและกระวนกระวายใจ เพื่อตอกย้ำความเชื่อมั่นของพงษ์ว่า ของชิ้นนี้มีความหมายต่อชีวิตของเขามากจริงๆ ดวงตาส้ายซ้ายของกรันต์ยังคงมองทะลุผ่านความมืด เห็นเงาดำทะมึนของคำสาปที่เริ่มคืบคลานออกจากตัวหีบไม้เข้ามาใกล้ผู้ร่วมประมูลทีละน้อย ทุกอย่างเป็นไปตามแผนที่เขาร่างไว้—หลอกให้พงษ์ทุ่มเงินซื้อวัตถุต้องสาปชิ้นนี้ไปในราคาที่สูงเกินจริง จากนั้นเขาค่อยฉวยจังหวะชิงมันกลับมาในตอนที่พงษ์กำลังรับมอบสินค้า *สามสิบล้านครั้งที่หนึ่ง... สามสิบล้านครั้งที่สอง...* "สามสิบล้าน... ขาย!" เสียงค้อนไม้เคาะลงครั้งสุดท้าย พงษ์ผุดลุกขึ้นยืนด้วยความยินดีปรีดา รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏบนใบหน้าอวบอูม เขาชำเลืองมองกรันต์ด้วยสายตาดูแคลน ก่อนจะเดินเลี่ยงไปยังห้องรับรองด้านหลังเพื่อชำระเงินและรับหีบไม้ต้องสาปนั้น กรันต์ถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก แผนการขั้นแรกสำเร็จลุล่วงด้วยดี เขากำลังจะก้าวเท้าตามพงษ์ไปเพื่อจัดการขั้นตอนสุดท้าย ทว่า... ฝ่ามือเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งก็แตะลงบน1หัวไหล่ของเขาจากด้านหลัง "เดินเกมพลาดไปหน่อยไหมครับ... คุณกรันต์" น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่น่าขนลุกเอ่ยกระซิบข้างใบหู กรันต์ชะביกฝีเท้า ตัวแข็งทื่อในพริบตา เขารีบหันกลับไปมอง พบกับรอยยิ้มเย็นชาของ "มายา" หญิงสาวเจ้าของร้านค้าวัตถุโบราณผู้กุมความลับของเขา เธอยืนขวางทางออกทั้งหมดไว้ ใบหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึก แต่แววตากลับคมกริบราวกับใบมีด "เธอหมายความว่ายังไง?" กรันต์ถามเสียงต่ำ พยายามควบคุมสติไม่ให้หลุด มายายกมือเรียวขึ้นทัดผม ปรายตามองไปยังห้องรับรองที่พงษ์เพิ่งเดินเข้าไป "คุณคิดว่าคุณกำลังหลอกพงษ์... แต่คุณลืมไปหรือเปล่าครับ ว่าพงษ์เป็นแค่หมากตัวกระจิ๋วหลิวบนกระดานนี้" หัวใจของกรันต์กระตุกวูบ สัญชาตญาณดิบเตือนภัยอย่างรุนแรง ดวงตาซ้ายของเขาเบิกกว้างขึ้นเมื่อหันกลับไปมองทางห้องรับรอง เส้นสายสีดำแห่งคำสาปไม่ได้พุ่งเข้าหาพงษ์อย่างที่ควรจะเป็น แต่มันกลับแตกกระจายออกเป็นรับพันสาย ถักทอเป็นกรงข่ายโปร่งแสงครอบคลุมทั่วทั้งชั้นใต้ดินแห่งนี้ เสียงกรีดร้องโหยหวนดังสนั่นมาจากห้องรับรอง ตามมาด้วยเสียงของตกแตกกระจาย พงษ์ไม่ได้เป็นคนครอบครองหีบไม้นั้น... แต่หีบไม้ต่างหากที่เป็นฝ่าย "กลืนกิน" พงษ์เข้าไปทั้งเป็น และตอนนี้ เงาดำมหึมาที่อยู่เบื้องหลังคำสาปกำลังหันปากกระบอกปืนไร้รูปร่าง พุ่งเป้ามาที่แผ่นหลังของกรันต์โดยตรง กับดักไม่ได้ถูกวางไว้ให้พงษ์... แต่มันถูกขุดล่อให้กรันต์เดินตกลงมาต่างหาก ประตูเหล็กหนาหนักด้านหลังส่งเสียง *คลิก* ลั่นล็อคสนิทด้วยกลไกอัตโนมัติ ทางออกถูกตัดขาด ปิดตายทุกเส้นทางหนี ในขณะที่เงาร่างปริศนาภายใต้ฮู้ดสีดำสนิทก้าวออกมาจากมุมมืด พร้อมกับรอยยิ้มที่สลักลึกอยู่บนหน้ากากรูปกุญแจดอกเดิม—สัญลักษณ์เดียวกับรอยแผลเป็นบนหน้าอกของกรันต์ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดในบทนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ ประตูมิติที่แปด