คู่แข่งผู้ไร้หน้า

กลิ่นหอมหวานของขี้ผึ้งผสมยางสนมักทำให้ประสาทสัมผัสของกรันต์ตื่นตัวเสมอ แต่วันนี้... กลิ่นนั้นกลับเจือด้วยกลิ่นอับชื้นคล้ายซากพืชเน่าในห้องใต้ดิน ดวงตาข้างซ้ายของเขาที่ซ่อนอยู่หลังกรอบแว่นเลนส์ใสกำลังสั่นระริก เส้นเลือดฝอยสีแดงก่ำแผ่ขยายขึ้นรอบม่านตา เมื่อภาพตรงหน้าไม่ได้สะท้อนเพียงแค่ห้องเก็บของโบราณของมายาอีกต่อไป แต่มีละอองหมอกสีเทาหมุนวนเป็นเกลียวราวกับงูพิษ กำลังเลื้อยพันอยู่รอบข้อเท้าของหญิงสาว "คุณกำลังเสียสมาธิ กรันต์" เสียงของมายาเรียบนิ่งดั่งผิวน้ำในยามไร้ลม เธอนั่งไขว่ห้างอยู่หลังเคาน์เตอร์ไม้พะยูงเก่าคร่ำครอ นิ้วเรียวยาวคีบมวนบุหรี่สมุนไพรกลิ่นฉุน ควันสีเทาลอยขึ้นไปบรรจบกับความมืดเบื้องบนราวกับตัวอักษรลับที่อ่านไม่ออก "ผมไม่ได้เสียสมาธิ มายา... ผมแค่กำลังฟังเสียงฝีเท้า" กรันต์ตอบเสียงต่ำ นัยน์ตาคมกริบกวาดมองไปทั่วความมืดมิดของมุมร้าน "มันไม่ได้มาแค่ตัว แต่มันเอา 'สิ่งนั้น' กลับมาด้วย" แกร๊ก... กรับ... แกร๊ก... เสียงไม้กระทบกันเป็นจังหวะประหลาดดังแว่วมาจากความมืดนอกประตูร้าน เป็นเสียงที่กรันต์จำฝังใจ... เสียงของกลไกไขลานที่ถูกบิดจนสุดแรง เสียงของกระดูกไม้ที่ถูกบังคับให้เคลื่อนไหวตามเชือกเอ็นล่องหน มันคือเสียงของ "นักเชิดหุ่น" ศัตรูคู่อาฆาตผู้เคยฝากรอยแผลเป็นรูปกุญแจไว้ที่หน้าอกของเขา ลูกบิดประตูทองเหลืองหมุนเองช้าๆ โดยไม่มีมือจับ บานประตูไม้สักหนาหนักเปิดออกรับลมราตรีที่พัดพาเศษใบไม้แห้งเข้ามาภายในร้าน ร่างเงาหนึ่งก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามา ชายผู้นั้นสวมเสื้อโค้ทกันหนาวสีดำสนิท ปีกหมวกปานามาต่ำจนบังใบหน้าครึ่งซีก ทว่าสิ่งที่ทำให้กรันต์ต้องก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าว คือเงาที่ทอดยาวไปบนพื้น... เงาของเขามีแขนขาเรียวยาวผิดสัดส่วน และเหนือศีรษะของชายผู้นั้น มีเงาของโครงร่างไม้แขวนอยู่โยงใยเต็มไปหมด "ไม่เจอกันนานนะ... สหายเก่า" เสียงแหบแห้งราวกับกระดาษทรายถูกเสียดสีดังลอดออกมาจากใต้ปีกหมวก "ดวงตาข้างนั้นของคุณยังคงมองเห็นความสกปรกของโลกใบนี้ชัดเจนดีอยู่สินะ" มายาขยับตัวเล็กน้อย นิ้วที่คีบบุหรี่หยุดชะงัก แววตาเย็นชาของเธอฉายแววระแวดระวังขึ้นมาวูบหนึ่ง เธอรู้จักคนผู้นี้ดี... นี่คือผู้ที่ต้องการรวบรวมตลาดมืดแห่งนี้ให้เป็นอาณาจักรส่วนตัว และกรันต์คืออุปสรรคชิ้นใหญ่ที่สุด "การมาเยือนถึงถิ่นในยามวิกาลแบบนี้ แสดงว่าข้อเสนอของแกคงไม่ใช่เรื่องดีสินะ" มายาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเจือความเย้ยหยันเล็กน้อยเพื่อกลบเกลื่อนความตึงเครียดในอากาศ ชายแปลกหน้าหัวנסเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าที่เรียบเนียนไร้รอยต่อ ราวกับผิวหน้าของตุ๊กตาพอร์ซเลน ดวงตาทั้งสองข้างถูกแทนที่ด้วยหมุดโลหะสีทองเหลืองที่สะท้อนแสงไฟตะเกียงเป็นประกายวับวับ "ตลาดมืดแห่งนี้กำลังจะเปลี่ยนมือ มายา" นักเชิดหุ่นเอ่ยพร้อมกับยกมือขึ้น นิ้วมือทั้งห้าขยับยุกยิกราวกับกำลังดึงเส้นด้ายที่มองไม่เห็น "และกรันต์... นายท่านของผมต้องการ 'กุญแจ' ที่อยู่ในตัวแก เพื่อปลุกประตูบานที่เก้าให้ตื่นขึ้น" กรันต์สูดหายใจเข้าลึก ความเจ็บปวดแปลบปลาศแล่นพล่านขึ้นมาจากแผลเป็นรูปกุญแจที่หน้าอก ภาพความทรงจำที่ขาดหายไปนับไม่ถ้วนเริ่มสั่นไหวในหัว สมองของเขาประมวลผลอย่างรวดเร็ว—ไอ้หมอนี่ไม่ได้มาเพื่อต่อรอง แต่มันมาเพื่อควักเอาความลับที่เขาพยายามลืมมาตลอดชีวิตออกไป "ถ้าแกอยากได้มันนัก... ก็ลองเข้ามาเอาเองสิ" กรันต์พูดพร้อมกับควักมีดสั้นโบราณขึ้นมา ใบมีดอาบด้วยคราบสนิมสีเขียวเข้มที่ส่งกลิ่นอายความตายออกมาอย่างชัดเจน ทว่า ในวินาทีที่กรันต์กำลังจะพุ่งตัวออกไป นักเชิดหุ่นกลับยกยิ้มมุมปาก—รอยยิ้มที่ถูกกรีดลงบนผิวพอร์ซเลนอย่างจงใจ พรึบ! เงาดำนับสิบสายพุ่งทะลักออกมาจากผนังร้าน รัดตรึงแขนและขาของมายาไว้ในพริบตา หญิงสาวเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ร่างของเธอลอยขึ้นจากพื้นราวกับตุ๊กตาไร้แรงต้านทาน "มายา!" กรันต์คำรามด้วยความโกรธเกรี้ยว เขาก้าวเท้าจะเข้าไปช่วย แต่แล้วเสียงฝีเท้าหนักๆ อีกหลายคู่ก็ดังขึ้นจากด้านนอกประตูร้าน เมื่อกรันต์หันกลับไปมอง เขาก็ต้องพบกับความจริงอันน่าสะพรึงกลัว... เงาร่างนับร้อยกำลังยืนปิดล้อมร้านค้าของมายาไว้จนมืดฟ้ามัวดิน และทุกลำตัว... ล้วนแต่มีเส้นด้ายสีดำโยงใยเชื่อมต่อมายังปลายนิ้วของนักเชิดหุ่นผู้นี้ทั้งสิ้น นักเชิดหุ่นเอียงคอมองกรันต์ด้วยท่าทางไร้เดียงสา ก่อนจะเอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เลือดในกายของนักประเมินหนุ่มเย็นเฉียบ "นายท่านไม่ได้ส่งฉันมาเพื่อเจรจา... แต่ส่งมาเพื่อบอกว่า เกมจบลงแล้ว กรันต์" ดวงตาสีทองเหลืองของนักเชิดหุ่นหรี่ลง พร้อมกับนิ้วมือที่กระตุกอย่างแรงในอากาศ—และในวินาทีนั้นเอง ร่างของมายาก็กรีดร้องออกมาพร้อมกับเลือดสีดำที่ไหลทะลักออกจากมุมปากของเธอ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดในบทนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ ประตูมิติที่แปด