เบาะแสจากสมุดบันทึก

กลิ่นอับของกระดาษโบราณผสมกับกลิ่นจางๆ ของสนิมเหล็กและหยาดฝนค้างคืน ลอยอวลอยู่ในห้องใต้ดินคับแคบหลังร้านของมายา แสงสลัวจากตะเกียงน้ำมันก๊าดกะพริบไหวตามแรงลมที่ลอดผ่านรอยแตกของผนังไม้สัก กรันต์นั่งนิ่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานตัวเก่า ดวงตาข้างซ้ายของเขา—เนตรประเมินที่มักส่องประกายสีครามยามต้องคำสาป—กำลังจ้องมองสมุดปกหนังสีดำเข้มเล่มหนึ่ง วัตถุชิ้นนี้เพิ่งถูกขุดคุ้ยมาจากลิ้นชักลับใต้พื้นไม้เมื่อไม่กี่นาาทีก่อนหน้านี้ และความจริงที่ปรากฏอยู่บนหน้ากระดาษเหลืองกรอบ ก็กำลังทำให้ลมหายใจของชายหนุ่มสะดุดกึก "มันไม่ใช่แค่ลายมือที่คุ้นเคย... แต่มันคือลายมือของผมเอง" กรันต์พึมพำกับความว่างเปล่า ปลายนิ้วเรียวยาวสั่นเทาเล็กน้อยขณะสัมผัสเนื้อกระดาษ รอยหมึกสีดำสนิทที่ซึมลึกเข้าไปในเนื้อเยื่อของกระดาษ บ่งบอกว่ามันถูกเขียนขึ้นด้วยปากกาขนนกแบบโบราณ—สิ่งของที่เขาไม่เคยพกพาในชีวิตปัจจุบัน ข้อความในหน้าแรกสุดเขียนด้วยลายมือหวัดแกแกมบังคับ ราวกับเขียนขึ้นในยามที่สติสัมปชัญญะใกล้จะขาดผึ่ง: *[ถึงตัวฉันเอง... ถ้าแกได้อ่านสมุดเล่มนี้ แปลว่าความทรงจำของแกเริ่มเน่าเปื่อยอีกครั้งแล้ว จำไว้ว่าอย่าได้เชื่อใจมายา และที่สำคัญที่สุด... จงอย่าเปิดประตูบานที่แปดเป็นอันขาด เพราะสิ่งที่รออยู่หลังบานประตูนั้น ไม่ใช่ทางออก แต่มันคือตัวตนที่แท้จริงของแกที่ถูกฆ่าตายไปแล้ว]* กรันต์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเต้นโครมครามราวกับมีกลองศึกถูกตีอยู่ภายในอก ปมแผลเป็นรูปกุญแจที่หน้าอกซ้ายเกิดอาการร้อนผ่าวขึ้นมาทันที ราวกับมันรับรู้ถึงข้อความเตือนภัยนั้น ความเจ็บแปล๊บวิ่งพล่านไปตามกระดูกสันหลังจนเขาต้องใช้มืออีกข้างค้ำขอบโต๊ะไว้เพื่อพยุงร่างไม่ให้ทรุดฮวบลงไป เสียงฝีเท้าเบาหวิวดังขึ้นที่บันไดทางลง มายาก้าวเข้ามาในห้องใต้ดินด้วยท่าทีสงบนิ่ง ร่างระหงสวมชุดคลุมยาวสีเข้ม เส้นผมสีดำสนิทรวบไว้หลวมๆ แววตาคู่คมกวาดมองมาที่สมุดบันทึกในมือของกรันต์แวบหนึ่ง ก่อนที่มุมปากของเธอจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา—รอยยิ้มที่เดาไม่ออกว่ากำลังเย้ยหยันหรือสมเพช "เห็นท่าทางของคุณแล้ว... เดาว่าคงเจอสิ่งที่ผมซ่อนไว้ไม่มิดแล้วสินะครับ" มายาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย เธอกอดอกพิงกรอบประตู สายตาจดจ้องที่กรันต์ไม่วางตา กรันต์เงยหน้าขึ้น ชายหนุ่มหรี่ตาลง มองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปจากเดิม ความไว้เนื้อเชื่อใจที่เคยมี เริ่มถูกกัดกร่อนด้วยพิษร้ายแห่งความระแวง "คุณรู้เรื่องสมุดเล่มนี้มาตลอด..." กรันต์เค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาซ้ายฉายแสงสีครามเข้มข้นจนเกือบเป็นสีดำ "คุณรู้อยู่แล้วว่าผมคือใคร และคุณก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับความทรงจำที่หายไปของผม... ทำไมคุณถึงปิดบังผม มายา?" มายาถอนหายใจเบาๆ เธอก้าวเท้าเดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน ช้าๆ ราวกับเสือดาวที่กำลังย่างสามขุมเข้าหาเหยื่อ กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าและความชื้นลอยมาแตะจมูก "ความทรงจำของคุณไม่ได้หายไปเพราะอุบัติเหตุหรอกนะ กรันต์..." มายาโน้มตัวลงใช้มือเรียวแตะที่ขอบโต๊ะ โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจ "แต่มันถูกคุณควักออกด้วยมือของตัวเอง เพื่อแลกกับการมีชีวิตรอดออกมากจาก 'ที่แห่งนั้น' คุณเป็นคนขอร้องให้ผมช่วยลบมัน เพื่อไม่ให้ตัวตนอีกด้านหนึ่งตามล่าคุณเจอ" กรันต์ชะงัก นัยน์ตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย "หมายความว่ายังไง..." "หมายความว่า... ในสมุดเล่มนั้น มันอาจจะเตือนให้คุณระวังตัวผม แต่ในขณะเดียวกัน..." มายาเว้นจังหวะ ดวงตาสีเข้มของเธอสะท้อนภาพใบหน้าซีดเผือดของชายหนุ่ม "มันก็ไม่ได้บอกความจริงทั้งหมดว่า *'อะไร'* กันแน่ที่เป็นคนฆ่าเพื่อนร่วมทีมของคุณในตลาดมืดเมื่อสามปีก่อน" บรรยากาศในห้องใต้ดินอึมครึมลงในพริบตา ความเงียบงันเข้ามาแทนที่บทสนทนา กรันต์กำลังจะอ้าปากซักถามต่อ แต่ทว่า— *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* เสียงเคาะประตูด้านบนดังขึ้นสามครั้ง เป็นจังหวะที่แปลกประหลาดและคุ้นเคยอย่างน่าประหลาด มันไม่ใช่เสียงเคาะของลูกค้าทั่วไป แต่มันคือรหัสลับที่ใช้เฉพาะกลุ่มนักค้าของเถื่อนระดับสูงในตลาดมืดประตูที่แปด มายาชะงัก สีหน้าที่เคยเยือกเย็นและมั่นอกมั่นใจกลับแปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนกชั่วขณะ เธอหันขวับไปมองบันไดทางขึ้นทันที "เป็นไปไม่ได้..." มายาพึมพำเสียงเบา "พวกมันถูกกักขังไว้ในเขตแดนของชั้นที่เจ็ด ไม่มีทางที่ใครจะขึ้นมาถึงหน้าร้านได้ในเวลานี้" กรันต์ขมวดคัดแน่น ดวงตาซ้ายของเขาเริ่มร้อนผ่าวขึ้นเรื่อยๆ จนแทบทนไม่ไหว พร้อมกับที่ข้อความใหม่ในสมุดบันทึกตรงหน้า ค่อยๆ ปรากฏรอยหมึกสีดำขึ้นมาเองทีละตัวอักษร ราวกับมีใครบางคนกำลังเขียนมันขึ้นมาสดๆ ร้อนๆ ต่อหน้าต่อตาเขา ชายหนุ่มก้มลงมองสมุดเล่มนั้นด้วยความหวาดผวา ตัวอักษรบนหน้ากระดาษสั่นระริก ก่อนจะรวมตัวกันเป็นประโยคสั้นๆ ที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ: *[หนีเร็ว... มันก้าวพ้นธรณีประตูเข้ามาแล้ว และตอนนี้... มันกำลังยืนอยู่หลังประตูห้องใต้ดินของเธอ]* --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปในความมืดด้วยกันนะครับ