คุกแห่งความมืด

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของดินเปียกชื้นโชยเข้าจมูกของกรันต์ทันทีที่สติสัมปชัญญะเริ่มคืนกลับมา ความเจ็บปวดแปลบปลาศแล่นพล่านไปตามเส้นประสาททุกเส้น ราวกับว่าร่างกายของเขาเพิ่งผ่านการถูกฉีกเป็นชิ้นๆ แล้วประกอบกลับเข้าไปใหม่ด้วยลวดหนาม ความมืดมิดในห้องใต้ดินแห่งนี้ไม่ได้ว่างเปล่า แต่มันหนาแน่นจนเกือบจะจับต้องได้ อากาศน้อยนิดทำให้ทุกครั้งที่สูดหายใจเข้าปอดรู้สึกแสบร้อน ดวงตาข้างซ้ายของกรันต์ที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกตาเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาเองโดยอัตโนมัติ มันเป็นสัญญาณเตือนภัยอันคุ้นเคย—สัญญาณที่บอกว่ามีวัตถุต้องสาปอยู่ใกล้ในระยะประชิด "ฟื้นแล้วสินะครับ... นักประเมินผู้มีดวงตาวิเศษ" เสียงแหบแห้งราวกระดาษทรายถูกลากผ่านพื้นไม้ดังขึ้นมาจากมุมมืด เงาร่างสูงโปร่งสวมเสื้อโค้ทตัวยาวก้าวออกมาจากเขตสลัวของตะเกียงไร้ไส้ รอยยิ้มที่มุมปากของชายคนนั้นเหยียดยาวจนเกือบถึงใบหู ในมือของเขาหมุนกุญแจทองเหลืองโบราณที่มีฟันเฟืองผิดรูป เสียงโลหะกระทบกันกริ๊งกร้างบาดหูในความเงียบ กรันต์พยายามขยับข้อมือ แต่ความเย็นเฉียบของโซ่ตรวนเหล็กกล้าที่ยึดติดกับผนังหินศิลาแลงได้ตอกย้ำสถานะปัจจุบันของเขา ร่างกายของเขานั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นหินที่เปียกแฉะ รอยแผลเป็นรูปกุญแจที่กลางหน้าอกเริ่มเต้นตุบๆ ตามจังหวะชีพจรที่เต้นเร็วกว่าปกติ มันไม่ใช่ความกลัว แต่มันคือปฏิกิริยาตอบสนองต่อบางสิ่งที่อยู่ในห้องนี้ "แกต้องการอะไรจากฉันกันแน่..." กรันต์เค้นเสียงถาม ลำคอแห้งผากจนเสียงที่เปล่งออกมาแหบพร่า "ตลาดมืดแห่งนี้ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยความแค้น... ทุกอย่างมีราคาที่ต้องจ่ายเสมอ พวกแกไม่ได้จับฉันมาเพื่อฆ่าทิ้งเปล่าๆ หรอกใช่ไหม" ชายผู้เชิดหุ่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแห้งแล้งและน่าขนลุก เขาเดินเข้าไปใกล้กรันต์ ชandรเงาของเขาโถมทับร่างของนักประเมินหนุ่มจนมิด "ฉลาดสมคำร่ำลือจริงๆ นะครับ คุณกรันต์... ของเก่าที่ทรงคุณค่าที่สุด มักจะไม่ได้อยู่ในตู้กระจกติดแอร์ แต่บางครั้งมันก็เดินเหินได้ และมีความทรงจำที่ถูกล็อกเอาไว้" ชายคนนั้นยื่นหน้าเข้ามาใกล้ จนกรันต์ได้กลิ่นน้ำยาembalmศพจางๆ จากตัวเขา "นายท่านของเราไม่ได้ต้องการชีวิตของคุณหรอกครับ... ท่านแค่อยากได้ 'กุญแจ' ที่ซ่อนอยู่หลังดวงตาข้างซ้ายของคุณต่างหาก" ดวงตาซ้ายของกรันต์วับวาบขึ้นมาทันที ภาพอดีตแวบเข้ามาในหัวสมองอย่างรวดเร็ว—ภาพของห้องใต้ดินที่คล้ายคลึงกันนี้ ภาพของมือคู่หนึ่งกำลังฝังเข็มเงินลงบนแผ่นหลังของเด็กชายคนหนึ่ง และเสียงกระซิบที่ว่า *'จดจำความเจ็บปวดนี้ไว้ เจ้าคือภาชนะ'* กรันต์กัดฟันแน่นจนกรามขึ้นสันนูน เขาไม่ยอมให้ความทรงจำเหล่านั้นกัดกินสติไปมากกว่านี้ "ความทรงจำที่หายไปของฉัน... แกเกี่ยวข้องกับมันสินะ" "เกี่ยวสิครับ... เกี่ยวอย่างลึกซึ้งเลยทีเดียว" เสียงฝีเท้าอีกคู่หนึ่งดังขึ้นจากทางบันไดมืดเบื้องบน มันไม่ใช่เสียงย่างก้าวที่เร่ง2รอน แต่เป็นเสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นหินอย่างเป็นจังหวะและมั่นคง กรันต์เงยหน้าขึ้นมองฝ่าความมืด แม้แสงสว่างจะมีน้อยนิด แต่สัญชาตญาณของเขากลับกรีดร้องเตือนภัยดังยิ่งกว่าเสียงระฆังแตก มายาปรากฏตัวขึ้นที่ขั้นบันไดขั้นสุดท้าย เธอยังคงสวมชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึก แต่ในมือของเธอกลับถือกล่องไม้แกะสลักลวดลายประหลาด—กล่องที่กรันต์จำได้แม่นว่ามันเคยอยู่ในตู้นิรภัยลับของร้านเธอเอง "มายา..." กรันต์พึมพำ ชื่อนั้นหลุดจากปากด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย มีทั้งความไม่เชื่อสายตาและความเจ็บปวดลึกๆ ที่แล่นริ้วขึ้นมาในอก หญิงสาวหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าเขา ดวงตาสนิมเหล็กคู่นั้นกวาดมองสภาพอันน่าสมเพชของกรันต์ด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก เธอไม่ได้เดินเข้าไปปลดโซ่ตรวนให้เขาอย่างที่ควรจะเป็น แต่กลับวางกล่องไม้ลงบนพื้นหินตรงหน้า ทรุดตัวลงนั่งยองๆ ให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกัน "ฉันเตือนคุณแล้วนะครับ กรันต์..." น้ำเสียงของมายาเย็นชาไร้เยื่อใย ราวกับน้ำแข็งขั้วโลก "ว่าอย่าขุดคุ้ยเรื่องราวที่ถูกฝังกลบเอาไว้ในตลาดมืดแห่งนี้... บางประตู ถ้าเปิดออกแล้ว มันจะไม่มีวันปิดลงได้อีกเลย" "เธอ... ร่วมมือกับพวกมันตั้งแต่แรกงั้นเหรอ?" กรันต์เค้นเสียงถาม ดวงตาจับจ้องลึกลงไปในดวงตาของหญิงสาว พยายามค้นหาความจริงเบื้องหลังหน้ากากความเย็นชาคู่นั้น มายายกยิ้มมุมปากเพียงเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่บางเบาจนแทบมองไม่เห็น "คุณนี่นะ... มองเห็นอดีตของวัตถุได้ทุกชิ้น แต่มักมองข้ามความจริงที่อยู่ตรงหน้าเสมอ ตลาดมืดไม่ได้มีไว้สำหรับมิตรภาพหรอกนะครับ... ที่นี่มีแต่การแลกเปลี่ยน" เธอยื่นมือเรียวขาวราวกับศพไปแตะที่รอยแผลเป็นรูปกุญแจบนหน้าอกของกรันต์ ทันทีที่ปลายนิ้วของเธอสัมผัส ร่างกายของกรันต์ก็กระตุกเกร็งอย่างรุนแรง ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ราวกับมีกระแสไฟฟ้าแรงสูงวิ่งผ่านเส้นเลือด ในวินาทีนั้นเอง ที่ผนังหินด้านหลังของห้องใต้ดินเริ่มสั่นสะเทือน รอยร้าวสีแดงฉานเปล่งแสงวาบขึ้นมาตามลวดลายอักขระโบราณที่ถูกซ่อนไว้ใต้คราบตะไคร่ ดินและฝุ่นร่วงกราวลงมาจากเพดาน ราวกับว่ามีบางสิ่งมหึมาที่ถูกกักขังไว้กำลังจะพังทลายผนังออกมาสู่โลกภายนอก ชายผู้เชิดหุ่นถอยหลังกรูดด้วยความหวาดกลัว แม้แต่รอยยิ้มบิดเบี้ยวบนใบหน้าของเขาก็หายวับไป เหลือเพียงความตื่นตระหนก มายาดึงมือกลับอย่างรวดเร็ว เธอผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มองไปยังรอยร้าวที่กำลังขยายวงกว้างขึ้นเรื่อยๆ ก่อนจะหันมามองกรันต์ด้วยสายตาที่ซ่อนความรู้สึกบางอย่างไว้เป็นครั้งสุดท้าย "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะครับ... ผู้ประเมินแห่งประตูที่แปด" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดบทนี้ด้วยกันนะครับ — ประตูมิติที่แปด