เสียงเรียกจากเบื้องลึก

กลิ่นคาวสนิมและกลิ่นอับของกระดาษโบราณคละคลุ้งจนแสบจมูก ความมืดมิดรอบกายไม่ได้เป็นเพียงแค่การไร้ซึ่งแสงสว่าง แต่มันคือความหนาแน่นของความตายที่กดทับลงบนทรวงอกของกรันต์จนแทบ “กรันต์... เจ้าเด็กโง่เขลา เจ้าคิดจะใช้ดวงตานั้นมองหาทางรอดจากขุมนรกนี้จริงหรือ” เสียงกระซิบแหบพร่าดังขึ้นจากความว่างเปล่า มันไม่ใช่เสียงของมายา หรือเสียงของสิ่งมีชีวิตใดๆ ในตลาดมืดแห่งนี้ แต่มันคือน้ำเสียงที่ดังสะท้อนมาจากห้วงลึกของจิตวิญญาณตนเอง เป็นเสียงที่กรันต์จำได้แม่นยำ—เสียงของตัวเขาเองในอดีตชาติ หรือบางที... อาจเป็นเสียงของตัวตนอีกด้านหนึ่งที่ถูกผนึกเอาไว้หลังรอยแผลเป็นรูปกุญแจที่หน้าอก ความเจ็บแปลบแล่นพล่านจากแผลเป็นนั้น มันร้อนผ่าวราวมีย่างก้าวของถ่านแดงซ่อนอยู่ใต้ผิวหนัง กรันต์กัดฟันแน่นจนกล้ามเนื้อกรามเกร็งนูน รสเค็มปร่าของเลือดไหลซึมออกจากมุมปาก ดวงตาข้างซ้ายของเขาร้อนผ่าวจนพร่าเลือน แต่ถึงกระนั้น มันกลับมองเห็นเส้นใยสีดำนับพันที่โยงใยเข้ากับร่างของเขา เส้นใยแห่งคำสาปที่สูบกินความทรงจำและพลังชีวิตไปทีละน้อย ในความมืดที่ไร้ทางออก สติสัมปชัญญะของกรันต์กำลังจะดับวูบลง ลมหายใจแผ่วเบาลงเรื่อยๆ ราวกับเทียนไขที่กำลังจะมอดดับ ทว่า... ท่ามกลางความเวิ้งว้างอันหนาวเหน็บ เสียงเตือนจากจิตใต้สำนึกของตนเองก็คำรามก้องขึ้นมาในหัวอีกครั้ง *“ลุกขึ้น... ถ้าแกยอมแพ้ที่นี่ ความลับทั้งหมดจะตายไปพร้อมกับศพเน่าๆ ของแก และผู้หญิงคนนั้น... ก็จะต้องชดใช้ในสิ่งที่แกก่อไว้”* ภาพใบหน้าเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความรู้สึกผิดของมายาผุดขึ้นมาในห้วงความคิด พร้อมกับความทรงจำที่ขาดวิสัย—ภาพของห้องใต้ดินกลิ่นอับ แสงไฟสลัวจากตะเกียงโบราณ และเสียงโลหะกระทบกัน กรันต์เบิกRดวงตาโพลง ความโกรธเกรี้ยวและสัญชาตญาณดิบในการเอาตัวรอดถูกจุดประกายขึ้นมาในอก ความมืดที่เคยน่ากลัว บัดนี้กลับกลายเป็นฉากหลังที่ขับเน้นประกายตาคมกริบของนักประเมินของเก่าผู้ผ่านความตายมานับครั้งไม่ถ้วน กรันต์สูดหายใจเข้าลึก เขายกมือขวาขึ้น สัมผัสรอยแผลเป็นที่หน้าอกอย่างมั่น Mั่นคง ความเจ็บปวดไม่ได้จางหายไป แต่มันเปลี่ยนเป็นพลังงานดิบที่สูบฉีดไปทั่วร่าง ดวงตาซ้ายของเขาเปล่งประกายแสงสีครามจางๆ ท่ามกลางความมืดมิด “ฉันยังตายไม่ได้... ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่ฉันจะยอมจำนน” เสียงทุ้มต่ำหลุดลอดจากริมฝีปากที่แห้งผากของเขา มันคือประกาศิตจากภายใน จิตวิญญาณที่เกือบจะแตกสลายกลับถูกหล่อหลอมขึ้นมาใหม่ด้วยความมุ่งมั่นอันแรงกล้า กรันต์ขยับตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ แม้ข้อต่อทั่วร่างจะส่งเสียงลั่นประท้วง ความอ่อนล้าถูกปัดเป่าด้วยอะดรีนาลีนที่พลุ่งพล่าน เขาคือนักประเมินผู้มองเห็นสัจธรรมผ่านรอยร้าวของวัตถุ และในเวลานี้ ตัวเขาเองก็คือวัตถุโบราณต้องสาปที่กำลังจะได้รับการปลดปล่อย รอบกายเขา เงาดำรูปร่างประหลาดที่ซุ่มซ่อนอยู่ในความมืดเริ่มขยับไหวด้วยความตื่นกลัว พวกมันสัมผัสได้ถึงการเปลี่ยนแปลงอันน่าสะพรึงกลัวจากชายหนุ่มผู้ที่ควรจะหมดลมหายใจไปแล้ว กรันต์หยิบมีดพกโบราณขึ้นมาจากพื้น ใบมีดขึ้นสนิมเขรอะเล่มนั้นสั่นไหว แต่นัยน์ตาของเขากลับนิ่งสนิทดั่งผิวน้ำในTheค่ำคืนที่ไร้ลม “ถ้าพวกแกต้องการวิญญาณของฉันนัก... ก็เข้ามาเอาสิ” เขาก้าวเท้าออกไปหนึ่งก้าว สู่ความมืดที่ลึกที่สุด โดยไม่รู้เลยว่า ที่ปลายทางของความมืดนั้น มีเงาร่างหนึ่งกำลังรอคอยการกลับมาของเขา พร้อมกับกุญแจดอกสุดท้ายที่จะไขประตูบานที่เก้า—ประตูที่ถูกลืมเลือนไปชั่วนิรันดร์ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดบทนี้ด้วยกันนะครับ — ประตูมิติที่แปด