รุ่งอรุณแห่งความระแวง

"คุณกำลังบอกว่า... รอยแผลเป็นบนหน้าอกของผม ไม่ใช่ร่องรอยจากการผ่าตัดหัวใจเมื่อวัยเด็กอย่างที่ผมเข้าใจมาตลอดอย่างนั้นหรือครับ มาญา" เสียงของกรันต์แหบพร่า ทว่าเต็มไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้อากาศภายในห้องใต้หลังคาแคบๆ อบอวลด้วยกลิ่นอายความอึดอัด บนโต๊ะไม้สักเก่าคร่ำคร่ำ มีเพียงแสงจากตะเกียงน้ำมันไส้หวายที่สั่นไหวตามแรงลมลอดผ่านรอยต่อหน้าต่าง เงาของทั้งสองทอดตัวยาวบิดเบี้ยวบนผนังปูนเปลือยที่หลุดร่อน มายาไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากสมุดบันทึกปกหนังงูในมือทันที เธอยังคงใช้นิ้วเรียวยาวไล้ไปตามตัวอักษรโบราณที่เขียนด้วยหมึกสีชาด ก่อนจะวางปากกาขนนกīลงอย่างเชื่องช้า ดวงตาสีอำพันภายใต้กรอบแว่นโลหะเงยขึ้นสบตากับกรันต์อย่างไม่หลบเลี่ยง ความเย็นชาในแววตาคู่นั้นเคยเป็นเกราะป้องกันตัวเธอจากโลกมืด แต่วันนี้ มันกลับฉายแววความกังวลบางเบาที่ยากจะปิดมิด "ความจริงมักเจ็บปวดเสมอ กรันต์ คุณเองก็รู้อยู่แก่ใจไม่ใช่หรือครับ" มาญาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบราบ แต่ทุ้มลึก "วัตถุทุกชิ้นในตลาดมืดแห่งนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นมาอย่างไร้จุดหมาย และมนุษย์บางคน... ก็ไม่ได้เกิดมาเพื่อเป็นแค่ผู้เดินผ่านทาง" กรันต์กัดฟันแน่น มือขวาของเขายกขึ้นกุมบริเวณหน้าอกซ้ายโดยไม่รู้ตัว ภายใต้เสื้อเชิ้ตเนื้อหยาบ รอยแผลเป็นรูปดอกกุญแจโบราณกำลังร้อนผ่าว ราวกับมันรับรู้ถึงพลังงานบางอย่างที่กำลังปั่นป่วนอยู่เบื้องล่างใต้พื้นไม้ของตึกแถวแห่งนี้ ตลาดมืดประตูที่แปดกำลังครางต่ำ แรงสั่นสะเทือนสะท้อนผ่านพื้นดินส่งตรงมาถึงฝ่าเท้า ราวกับสิ่งมีชีวิตขนาดมหึมาที่กำลังตื่นจากการจำศีล ตลอดสิบสองวันที่ผ่านมา กรันต์คิดว่าตนเป็นเพียงแค่นักประเมินของเก่าผู้โชคร้าย ที่บังเอิญก้าวหลงเข้ามาในเขาวงกตแห่งการค้าของเถื่อนและคำสาป เขามองเห็นอดีตของวัตถุผ่านดวงตาสีเทาข้างซ้าย เขารู้ว่าเหรียญเงินโบราณทุกเหรียญมีคราบเลือดของใครติดอยู่ แต่เขากลับไม่เคยเอะใจเลยว่า... ทำไมทุกครั้งที่เขาแตะต้องของต้องสาป ระดับความรุนแรงของคำสาปจึงมักจะสยบลงต่อหน้าเขาเสมอ ไม่ใช่เพราะเขาโชคดี... แต่เป็นเพราะ "อำนาจ" ที่ถูกผนึกไว้ในร่างกายของเขาต่างหาก "รอยแผลนั้นคือรอยต่อของกลไก" มาญาลุกขึ้นยืน ช้าๆ ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ชายหนุ่ม กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้แห้งและสนิมเหล็กโชยแตะจมูก "มันคือ 'แม่กุญแจ' ที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อปิดตายประตูบานที่แปด... ประตูที่หากถูกเปิดออกอย่างไร้การควบคุม ความมืดจากมิติเบื้องล่างจะกลืนกินทุกสิ่ง ไม่เว้นแม้แต่ความทรงจำที่คุณพยายามตามหา" กรันต์ถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ สมองของเขาพยายามปฏิเสธข้อมูลมหาศาลที่หลั่งไหลเข้ามา แต่ดวงตาข้างซ้ายกลับมองเห็นภาพซ้อนทับ อดีตที่เคยถูกลบเลือนเริ่มปะติดปะต่อ ภาพของห้องโถงหินอับชื้น เสียงสวดมนต์ภาษabizantium โบราณ และคมมีดเย็นเฉียบที่กรีดลงบนเนื้อหนังของเด็กชายคนหนึ่ง... เด็กชายที่มีนัยน์ตาสีเดียวกับเขา "ถ้าผมคือแม่กุญแจ..." กรันต์เค้นเสียงหัวเราะแห้งผากออกมา ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหญิงสาว "แล้วใครกันที่เป็นคนสร้างผมขึ้นมา? แล้วไอ้ความทรงจำที่หายไปครึ่งชีวิตของผมล่ะ มาญา มันถูกขโมยไปเพื่ออะไร?" คำถามนั้นแขวนลอยอยู่กลางอากาศ ไร้ซึ่งคำตอบจากปากของหญิงสาว ทว่าบรรยากาศรอบตัวกลับหนทึบขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยคู่กำลังดังขึ้นจากตรอกซอกซอยด้านนอก ตลาดมืดไม่ได้กำลังหลับใหล แต่มันกำลังเคลื่อนไหว และเป้าหมายของสิ่งมีชีวิตและนักค้าของเถื่อนนับร้อยชีวิตในคืนนี้ มุ่งตรงมายังตึกหลังนี้เพียงแห่งเดียว พวกมันไม่ได้มาเพื่อซื้อขายของต้องสาป... แต่พวกมันมาเพื่อ "ล่าแม่กุญแจ" มายาดึงแขนของกรันต์ไว้แน่น แรงบีบที่มือของเธอสื่อถึงความตื่นตระหนกที่แทบปิดไม่มิด "ไม่มีเวลาให้อธิบายแล้วครับกรันต์ ทางออกด้านหน้าถูกปิดตายแล้ว พวกมันรู้แล้วว่าคุณตระหนักรู้ในตัวตนของคุณเอง" กรันต์นิ่งงัน ความรู้สึกกลัว ความโกรธ และความสับสนตีรวนอยู่ในอก แต่ท่ามกลางความโกลาหลนั้น ความตระหนักรู้ประหลาดกลับก่อตัวขึ้นอย่างมั่นคง เขามองลงไปที่มือของตนเอง มือที่เคยสั่นเทาเมื่อต้องจับวัตถุต้องสาป ตอนนี้กลับนิ่งสนิท ดวงตาข้างซ้ายของเขาเปล่งประกายแสงสีเงินยวดยวงตัดกับความมืดมิดรอบกาย เขาไม่ใช่เหยื่ออีกต่อไปแล้ว "ถ้าผมคือกุญแจ..." กรันต์กระซิบเสียงต่ำ ทว่าก้องกังวานในความเงียบงัน ดวงตาจับจ้องไปยังประตูไม้บานเก่าที่กำลังถูกกระแทกจากด้านนอกด้วยแรงมหาศาล "งั้นเรามาดูกันว่า... ประตูบานไหนในนรกแห่งนี้ ที่ผมจะล็อกมันไว้ได้ตลอดกาล" ปัง! บานประตูไม้เก่าแก่ระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ ฝุ่นผงและเศษไม้กระจายไปทั่วอากาศ เผยให้เห็นร่างเงาดำทมิฬนับสิบชีวิตที่ยืนตระหง่านอยู่หน้ากรอบประตู พร้อมกับรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมของชายในชุดสูทสีดำสนิทผู้สวมหน้ากากกระดูกกวาง ซึ่งก้าวเท้าพ้นธรณีประตูเข้ามาพร้อมกับเสียงหัวเราะเย็นเยียบที่คุ้นเคย "ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ... นายท่านตัวน้อย" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ — ประตูมิติที่แปด