ความบาดหมางที่ก่อตัว

กลิ่นอานิสงส์แห่งความโลภยังคงคละคลุ้งอยู่ในห้องใต้ดิน แสงสีส้มสลัวจากตะเกียงน้ำมันวาบไหวตามแรงกระพือของปีกแมลงเม่าที่บินวนเวียนเข้าหาความตาย บนโต๊ะไม้สักเก่าคร่ำคร่า เอกสารโบราณและบันทึกหน้าหนังมนุษย์ถูกกางออกเผยให้เห็นลายมือที่กรันต์คุ้นตา—ลายมือของเขาเอง "คุณโกหดผมมาตลอด... กรันต์" เสียงของมายาเรียบนิ่ง ทว่าเย็นเยียบจนบาดลึกเข้าไปถึงขั้วหัวใจ หญิงสาวไม่ได้มองหน้าเขา เธอกำลังจ้องมองสมุดบันทึกเล่มที่สิบสาม สมุดที่บันทึกพิธีกรรม "สับเปลี่ยนวิญญาณ" เพื่อแลกกับการมีชีวิตรอดจากตลาดมืดประตูที่แปดเมื่อสิบปีก่อน บนหน้ากระดาษแผ่นนั้น มีรอยประทับตราโลหิตรูปกุญแจ ซึ่งตรงกับรอยแผลเป็นบนหน้าอกของชายหนุ่มไม่มีผิดเพี้ยน กรันต์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ดวงตาข้างซ้ายของเขาร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ พลังคำสาปในเบ้าตาซ้ายเต้นตุบราวกับรับรู้ถึงความสั่นคลอนในจิตใจ เขาพยายามอ้าปากอธิบาย แต่ลำคอกลับแห้งผากราวกับถูกกรวดทรายบาด "มัน... มีเหตุผลอื่น มายา คุณฟังผมก่อน" กรันต์เอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ก้าวเท้าเข้าไปหาเธอช้าๆ ทว่าอีกฝ่ายกลับถอยหลังหนีหนึ่งก้าว ปฏิกิริยานั้นเล็กน้อยแต่หนักอึ้งราวกับภูเขาถล่มทับความเชื่อใจที่สั่งสมมานานแรมปี "เหตุผล? เหตุผลที่ทำให้ผู้บริสุทธิ์นับสิบชีวิตในเขตตลาดมืดต้องกลายเป็นวิญญาณเร่ร่อนในกระจกเงาพวกนั้นน่ะหรือคะ... อ้อ ขออภัย ผมเผลอใช้คำติดปาก" มายาแค่นยิ้มหยันให้กับตัวเอง สายตาที่เคยมีความอบอุ่นและเข้าใจในยามที่พวกเขาเผชิญหน้ากับความตายด้วยกัน บัดนี้กลับว่างเปล่าและเต็มไปด้วยความชิงชัง "คุณไม่ใช่แค่จำอดีตไม่ได้หรอกกรันต์ คุณจงใจลบมัน... เพื่อที่คุณจะได้ทำตัวเป็นนักประเมินผู้ทรงคุณธรรม ทั้งที่มือของคุณเปื้อนเลือดสีดำสนิท" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องใต้ดินชั่วขณะ มีเพียงเสียงน้ำหยดจากท่อระบายน้ำด้านบนที่ดังเป็นจังหวะราวกับนาฬิกานับถอยหลัง กรันต์นิ่งงัด เขาจำไม่ได้จริงๆ เขาสาบานต่อหน้าดวงตาข้างซ้ายนี้ได้เลยว่า ความทรงจำเกี่ยวกับโศกนาฏกรรมเมื่อสิบปีก่อนเป็นเพียง "หมอกสีเทา" แต่หลักฐานตรงหน้า ลายมือของเขา น้ำหมึกที่ผสมเลือดของเขา มันปฏิเสธไม่ได้เลยว่า... เขาคือปีศาจสวมรอยเป็นมนุษย์ "ผมจำไม่ได้..." กรันต์พึมพำ ดวงตาคู่คมฉายแววเจ็บปวดอย่างปิดไม่มิด มือหนาสั่นเทาเล็กน้อยยามเอื้อมไปแตะขอบโต๊ะเพื่อพยุงร่าง "ในหัวผมมีแต่ภาพเศษเสี้ยว... ผมจำไม่ได้ว่าตัวเองเคยทำเรื่องแบบนั้นลงไป" "ความทรงจำของคุณจะกลับมา หรือคุณจะแกล้งตายอยู่ในความมืดต่อไป มันไม่ใช่ธุระอะไรของผมอีกแล้ว" มายาปิดสมุดบันทึกเสียงดังสนั่น ฝุ่นผงโบราณฟุ้งกระจายในอากาศ เธอยืดตัวขึ้นเต็มความสูง แววตาแข็งกร้าวขึ้นอย่างเห็นได้ชัด "นับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป พันธะระหว่างเราสิ้นสุดลงแล้ว กรันต์ เชิญคุณออกไปจากร้านของผมซะ" "มายา—" "อย่ามาเรียกชื่อฉัน!" เธอตวาดลั่น ดวงตาคู่สวยแดงก่ำด้วยความโกรธแค้นและผิดหวังระคนกัน "คุณรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงเกลียดของวิเศษที่ต้องแลกมาด้วยชีวิตคนที่สุด? เพราะพ่อของฉันก็เป็นหนึ่งในเหยื่อของพิธีกรรมที่คุณเขียนขึ้นมาในบันทึกเล่มนั้นไงล่ะ!" ราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางอก กรันต์ชะงักงัน ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ความจริงข้อนี้รุนแรงเกินกว่าที่สมองของเขาจะประมวลผลได้ทัน ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาเดินทางร่วมกับหญิงสาวผู้มีบาดแผลในใจลึกซึ้ง โดยไม่เคยรู้เลยว่า... ฆาตกรที่พรากพ่อของเธอไป ก็คือตัวเขาเองในอดีต บรรยากาศในห้องอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก แรงกดดันจากความลับที่ถูกเปิดเผยทำให้มิติรอบตัวบิดเบี้ยวเล็กน้อย เงาตะคุ่มตามมุมห้องเริ่มขยับไหว ราวกับพวกมันกำลังหัวเราะเยาะความแตกแยกของคนทั้งสอง กรันต์เม้มปากแน่นจนห่อเลือด เขารู้ดีว่าต่อให้แก้ตัวอย่างไร รอยร้าวนี้ก็ไม่มีทางประสานกลับคืนได้ ความเชื่อใจที่พังทลายลงต่อหน้าต่อตา เจ็บปวดเสียยิ่งกว่าถูกคมมีดของของวิเศษแทงทะลุหัวใจเสียอีก ชายหนุ่มหลับตาลงช้าๆ ยอมรับความจริงอันโหดร้าย เขาถอยหลังออกไปหนึ่งก้าว ก้มศีรษะลงเล็กน้อยด้วยท่าทีของสุภาพบุรุษที่พ่ายแพ้ราบคาบ ก่อนจะหันหลังเตรียมเดินออกจากห้องใต้ดินแห่งนี้ไปตลอดกาล "เดี๋ยวก่อน..." เสียงของมายาดังขึ้นแผ่วเบาจากด้านหลัง หยุดฝีเท้าของเขาไว้ กรันต์ชะงัก หันกลับไปมองด้วยความประหลาดใจ หวังว่าอาจจะมีปาฏิหาริย์หลงเหลืออยู่บ้าง ทว่าสิ่งที่เขาเห็นกลับไม่ใช่แววตาที่อ่อนลงของหญิงสาว แต่เป็นรอยยิ้มแปลกประหลาดที่มุมปากของเธอ—รอยยิ้มที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนในตัวมายา พร้อมกันนั้น ประตูเหล็กบานหนาของห้องใต้ดินก็กระแทกปิดลงเองอย่างรุนแรงจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหว แรงลมมหาศาลพัดโหมกระหน่ำจนตะเกียงทุกดวงดับวูบลง เหลือเพียงความมืดมิดสนิท และในความมืดนั้นเอง เสียงฝีเท้าฝ่าความเงียบอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากบันไดวนเบื้องบน... เป็นเสียงรองเท้าหนังที่ลากพื้นช้าๆ พร้อมกับเสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่กรันต์จำได้แม่นยำว่าเป็นเสียงของ "ใครบางคน" ที่ควรจะตายไปแล้วเมื่อสิบปีก่อน ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดบทนี้ด้วยกันนะครับ