ปมปริศนาของมายา

ความเจ็บปวดบริเวณหน้าอกข้างซ้ายราวกับถูกเหล็กเผาไฟจี้ซ้ำลงไปในเนื้อสดๆ กรันต์กัดฟันแน่นจนกล้ามเนื้อกรามเกร็งนูน ผิวหนังใต้ร่มผ้าตรงตำแหน่งรอยแผลเป็นรูปกุญแจโบราณกำลังร้อนผ่าว มันสั่นสะท้านและพยายามจะฉีกกระชากตัวเองให้ปริออก ราวกับมีสิ่งมีชีวิตบางอย่างที่ถูกฝังไว้ข้างในกำลังดิ้นรนเพื่อจะหลุดพ้นออกมาสู่โลกภายนอก เสียงหอบหายใจของเขาดังสะท้อนก้องท่ามกลางความเงียบงันของห้องเก็บของใต้ดิน กลิ่นอับชื้นของกระดาษโบราณและสนิมเหล็กคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ซึมผ่านเนื้อผ้าออกมา ดวงตาข้างซ้ายของกรันต์ที่ปกติใช้มองทะลุคำสาปและอดีตของวัตถุ ตอนนี้กลับพร่ามัวเต็มไปด้วยละอองแสงสีแดงฉาน ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวสั่นไหวบิดเบี้ยว ราวกับมิติเวลาในตลาดมืดแห่งนี้กำลังจะปริแตก และต้นตอของความทรมานทั้งหมด... ยืนอยู่ห่างจากเขาเพียงแค่เอื้อมมือ มายาไม่ได้ขยับเขยื้อนหนีไปไหน เธอยังคงยืนกอดอกพิงชั้นวางวัตถุโบราณ ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่ได้ฉายแววตกใจกับอาการชักดิ้นชักงอของชายหนุ่มเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม แววตาของเธอนิ่งสนิท เยียบเย็น และสะท้อนประกายความคมกริบราวกับใบมีดผ่าตัดที่พร้อมจะกรีดลงบนร่างผู้ป่วยอย่างไรอย่างนั้น "คุณ..." กรันต์เค้นเสียงลอดไรฟันออกมา มือหนากุมหน้าอกเสื้อของตัวเองแน่น เหงื่อกาฬไหลโทรมหน้าผากจนผมเปียกชุ่ม "แผลนี่... มันตอบสนองต่อตัวคุณ... ทำไมกัน มายา?" ความเงียบปกคลุมอยู่ชั่วอึดใจ มีเพียงเสียงหอบหายใจรุนแรงของกรันต์และเสียงหยดน้ำจากท่อประปาเก่าๆ ที่ดังต๊อกแต๊กเป็นจังหวะ มายาค่อยๆ ลดแขนที่กอดอกลง เธอถอนหายใจยาวนานราวกับกำลังแบกรับภาระอันหนักหน่วงมาเนิ่นนาน ก่อนจะขยับตัวก้าวเข้ามาใกล้ชายหนุ่มช้าๆ ฝ่ายกรันต์ถอยหลังกรูดโดยสัญชาตญาณ แต่แผ่นหลังกลับชนเข้ากับชั้นวางไม้สักทึบ ปิดตายทางหนี "คุณเคยสงสัยไหมครับ กรันต์..." น้ำเสียงของมายาเรียบสนิท ไร้ซึ่งความลังเลใดๆ ผิดกับทุกครั้งที่มักจะซ่อนความยียวนกวนประสาทไว้เบื้องหลัง "ว่าทำไมวัตถุโบราณนับพันในตลาดมืดแห่งนี้ ถึงยอมสยบให้คุณ แต่วัตถุชิ้นเดียวที่คุณไม่มีทางล่วงรู้อดีตได้เลย... กลับเป็นตัวคุณเอง" คำพูดนั้นราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจ กรันต์ชะงัก ดวงตาข้างซ้ายเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึง แม้ความเจ็บปวดที่หน้าอกจะยังคงแผดเผา แต่สติสัมปชัญญะของเขาเริ่มกลับมาควบคุมสถานการณ์ได้ทีละน้อย เขากวาดสายตามองหญิงสาวตรงหน้าใหม่อีกครั้ง ตั้งแต่ปลายรองเท้าหนังขัดเงา กระโปรงยาวสีดำสนิท ไปจนถึงสร้อยคอเงินเส้นเล็กที่ซ่อนอยู่ใต้ปกเสื้อ และที่ปลายสร้อยเส้นนั้น... มีวัตถุชิ้นหนึ่งห้อยอยู่ มันไม่ใช่เครื่องประดับราคาแพง แต่มันคือ "กุญแจโบราณ" ขนาดเท่าข้อนิ้วก้อย เนื้อโลหะสีดำสนิทขึ้นสนิมเขียวคร่ำคร่า ลวดลายการแกะสลักบนดอกกุญแจนั้น... มันคือพิมพ์เขียวเดียวกันกับรอยแผลเป็นที่กำลังกรีดร้องอยู่ใต้เสื้อของกรันต์อย่างไร้ที่ติ! "กุญแจดอกนั้น..." กรันต์พึมพำ เสียงแหบแห้ง สายตาจดจ้องไปยังวัตถุชิ้นเล็กที่แกว่งไกวไปมาตามจังหวะการหายใจของหญิงสาว "คุณเอามาจากไหน? และทำไม... มันถึงมีรูปร่างเหมือนรอยแผลเป็นบนตัวผม?" มายายกมือขึ้นสัมผัสสร้อยคอเส้นนั้น ปลายนิ้วเรียวสวยลูบไล้ไปตามรอยหยักของฟันกุญแจอย่างแผ่วเบา เธอยิ้ม... เป็นรอยยิ้มที่เศร้าสร้อยและว่างเปล่าที่สุดเท่าที่กรันต์เคยเห็นมาในชีวิต "เพราะมันคือดอกเดียวกันยังไงล่ะครับ" มายาตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "รอยแผลที่หน้าอกของคุณ ไม่ใช่รอยแผลเป็นจากอุบัติเหตุ หรือรอยถูกทำร้ายจากพวกนักล่าของเถื่อนในอดีต แต่มันคือ 'ร่องรอยการถอดถอน' ต่างหาก... ร่องรอยที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อฝังบางสิ่งลงไปในตัวคุณ และในขณะเดียวกัน ก็เพื่อดึงบางสิ่งออกจากวิญญาณของคุณ" กรันต์รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน สมองของเขาพยายามประมวลผลคำพูดที่เกินกว่าจะรับไหว รอยแผลเป็นที่ติดตัวเขามาตลอดชีวิต ความทรงจำในวัยเด็กที่ขาดหายไป ราวกับถูกใครบางคนใช้มือฉีกกระดาษหน้าสำคัญทิ้งไปอย่างไร้เยื่อใย และตอนนี้ หญิงสาวที่เขาไว้ใจให้เป็นคู่ค้าและสหายร่วมเป็นร่วมตายในตลาดมืด กลับเป็นผู้ถือกุญแจไขปริศนานั้นไว้ทั้งหมด "คุณรู้เรื่องอดีตของผม..." กรันต์เค้นเสียงถาม ดวงตาข้างซ้ายกวาดมองออร่ารอบตัวมายาอย่างระแวดระวัง ทว่าสิ่งที่เขาเห็นกลับทำให้หัวใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม รอบตัวของมายาไม่มีไอคำสาปสีดำหรือรังสีอันตรายใดๆ เลย สิ่งที่ห่อหุ้มตัวเธออยู่กลับเป็น "แสงสีขาวบริสุทธิ์" ที่เก่าแก่และกว้างใหญ่ไพศาล ราวกับเธอมิใช่แค่มนุษย์ธรรมดา แต่เป็นส่วนหนึ่งของโครงสร้างตลาดมืดแห่งนี้ "ผมไม่ได้แค่รู้เรื่องของคุณนะครับ กรันต์" มายาขยับเข้ามาประชิดตัวเขา ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าผสมกับกลิ่นกระดาษเก่าโชยเข้าจมูก "แต่ผมเป็นคน 'สร้าง' แผลนั้นให้กับคุณเอง เมื่อสิบปีก่อน ก่อนที่คุณจะสูญเสียความทรงจำและกลายเป็นนักประเมินของเก่ามือฉกาจคนนี้" คำสารภาพนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางกบาล กรันต์ผะยุดถอยหลังจนสะโพกกระแทกเข้ากับชั้นวางของเสียงดังสนั่น ข้าวของบนชั้นสั่นสะเทือนร่วงหล่นลงมาแตกกระจายบนพื้น แต่เขาไม่สนใจมันแม้แต่น้อย มือข้างหนึ่งคว้าหมับเข้าที่ข้อแขนเรียวของมายาด้วยสัญชาตญาณ แรงบีบสะท้อนถึงความโกรธเกรี้ยวและความสับสนที่ปะทุขึ้นในอก "พูดบ้าอะไรของคุณ!" กรันต์คำราม ลมหายใจร้อนผ่าวรดใบหน้าของหญิงสาว "ถ้าคุณเป็นคนทำ... ทำไมผมถึงจำอะไรไม่ได้เลย! ทำไมคุณต้องทำลายชีวิตผม แล้วทำไมตอนนี้ถึงทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น!" มายาไม่แสดงอาการหวาดกลัวต่อแรงบีบที่ข้อแขนเลยแม้แต่น้อย เธอกลับเงยหน้าขึ้นสบตากับเขาตรงๆ ดวงตาสนิทคู่นั้นสะท้อนภาพใบหน้าอันบิดเบี้ยวด้วยความเคียดแค้นของกรันต์อย่างชัดเจน "เพราะถ้าคุณยังมีความทรงจำตอนนั้นอยู่..." มายาเอ่ยกระซิบเบาหูน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย "วิญญาณของคุณคงแหลกสลายกลายเป็นผุยผงไปนานแล้ว... และอีกอย่างนะครับ กรันต์" เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย ปลายนิ้วมืออีกข้างค่อยๆ ยกขึ้นแตะที่ริมฝีปากของกรันต์อย่างแผ่วเบา ก่อนจะชี้ไปยังความมืดมิดสุดทางเดินของห้องใต้ดิน ซึ่งเป็นจุดที่เชื่อมต่อกับตรอกซอกซอยลับตาคนของตลาดมืด "ตอนนี้ คนที่ตามล่ากุญแจดอกนี้... และตามล่าหัวใจครึ่งดวงที่หายไปของคุณ ไม่ได้มีแค่เราสองคนอีกต่อไปแล้วครับ" สิ้นคำพูดของมายา เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ก็ดังแว่วมาจากอุโมงค์มืดเบื้องล่าง มันไม่ใช่เสียงของมนุษย์ธรรมดา แต่เป็นเสียงลากโซ่ตรวนเหล็กกระทบพื้นหิน และเสียงคำรามต่ำๆ ที่เต็มไปด้วยความหิวกระหายของ "ผู้พิทักษ์กฎแห่งตลาดมืด" ที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากการหลับใหล กรันต์เบิกกว้างด้วยความตระหนก เมื่อหันกลับไปมองที่ประตูทางออก เขากลับพบว่ากลอนประตูด้านนอกถูกลงอักขระโบราณสีทองอร่ามปิดตายไว้เรียบร้อยแล้ว... ไม่มีทางออก และไม่มีทางหนี ประตูมิติที่แปดได้เปิดอ้าซ่าขึ้นแล้ว และบททดสอบที่แท้จริงของชีวิตเขากำลังจะเริ่มต้นขึ้น ณ บัดนี้ --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ