ภาพสะท้อนที่บิดเบี้ยว

คราบสนิมสีเขียวจัดบนเหรียญทองแดงโบราณในมือกรันต์ส่งกลิ่นอبيคาวคลุ้งคล้ายโลหะผสมเลือดสดๆ มันไม่ใช่กลิ่นที่คนทั่วไปจะรับรู้ได้ แต่มันคือกลิ่นอายที่ลอยออกมาจากห้วงมิติที่แปด—มิติที่ก,ฎเกณฑ์ของกาลเวลาและศีลธรรมถูกบิดเบือนจนแหลกสลาย เขาวางเหรียญนั้นลงบนโต๊ะไม้สักเก่าคร่ำคร่า เสียงกระทบกันเบาๆ ดังก้องกังวานในความเงียบงันของห้องทำงาน ใต้แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะ เงาสะท้อนของกรันต์บนผิวไม้ทอดตัวยาวบิดเบี้ยวราวกับสัตว์ประหลาดสี่ขา "คุณดูเหนื่อยนะ กรันต์" เสียงของมายาเอ่ยขึ้นจากมุมมืดของห้อง เธอไม่ได้ขยับตัวมาสักพักแล้ว นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้พนักสูง มือเรียวยาวถือแก้ววิสกี้ที่น้ำแข็งละลายจนหมด เธอมองเขาด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ดวงตาคู่นั้นสะท้อนประกายวับวามของความหวาดระแวงและบางสิ่งที่เธอจงใจซ่อนไว้ "ผมไม่ได้เหนื่อย มายา... ผมแค่กำลังคิดว่า ความทรงจำที่หายไปครึ่งหนึ่งของผมน่ะ มันถูกขโมยไป หรือผมตั้งใจทิ้งมันไว้ในนรกขุมไหนกันแน่" กรันต์ตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาข้างซ้ายของเขายังคงเรืองแสงสีฟ้าจางๆ ใต้เปลือกตา มันคือดวงตาที่มองทะลุอดีตอันเน่าเฟะของสิ่งของได้ แต่วันนี้... มันกลับมองไม่เห็นแม้แต่เงาของตัวเองในกระจกเงาบานใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่มุมห้อง กรันต์ลุกขึ้นยืนช้าๆ รอยแผลเป็นรูปกุญแจที่หน้าอกใต้เสื้อเชิ้ตสีเข้มส่งกระแสความเจ็บแปลบขึ้นมาทันที ราวกับมันกำลังเตือนสติว่ากุญแจดอกนั้นไม่ได้มีไว้แค่ล็อกความลับ แต่มีไว้เพื่อกักขัง "อะไรบางอย่าง" ที่น่าสะพรึงกลัวเอาไว้ข้างใน เขาก้าวเท้าเดินไปหยุดอยู่เบื้องหน้ากระจกเงาโบราณกรอบทองเหลืองสลักลายงูอัปลักษณ์—วัตถุชิ้นล่าสุดที่เพิ่งถูกส่งมาจากตลาดมืดประตูที่แปดเมื่อยามวิกาล กระจกบานนี้ไม่ใช่กระจกธรรมดา มันคือ "กระจกไสยเวทสับเปลี่ยนตัวตน" ของโบราณที่สาบสูญไปตั้งแต่ศตวรรษที่สิบเก้า กรันต์จ้องมองภาพสะท้อนของตัวเองในกระจกตามสัญชาตญาณ... แต่ทว่า ลมหายใจของเขากลับสะดุดกṎก ภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าไม่ใช่ชายหนุ่มร่างสูง หน้าตาคมคาย สวมเสื้อเชิ้ตยับยู่ยี่อย่างที่ควรจะเป็น แต่มันคือเงาร่างสีดำสนิท ไร้ซึ่งใบหน้ามนุษย์ ดวงตาสองข้างกลกลวงโบ๋สีเลือด และที่น่าสยดสยองที่สุดคือ บนศีรษะของเงาร่างนั้นมีเขาสัตว์โค้งงอมหึมางอกออกมา รอยยิ้มฉีกกว้างถึงใบหูเผยให้เห็นเขี้ยวแหลมคมนับร้อยซี่ที่กำลังแยกเขี้ยวใส่เขาจากในเงา! หัวใจของกรันต์หล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องลั่นประสาทสัมผัส เขาก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติ แต่ภาพสะท้อนในกระจกกลับไม่ได้ถอยตาม มันยังคงยืนอยู่ที่เดิม และค่อยๆ ยกมือขึ้นมา... มือที่เต็มไปด้วยกรงเล็บสีดำสนิท ยื่นออกมาข้างหน้า ราวกับกำลังจะคว้าคอของเขาผ่านผิวแก้วกั้นบางๆ "มายา..." กรันต์เค้นเสียงลอดไรฟัน หัวใจเต้นรัวระรัวราวกับกลองศึก เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มขมับ "คุณ... เห็นอะไรในกระจกนั่นไหม" มายายังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม เธอไม่ได้ตกใจ ไม่ได้ขยับเขยื้อn เธอกลับยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่เย็นชาและเหงือกแห้งแล้งเกินกว่าจะเป็นมนุษย์ "ฉันเตือนคุณแล้วนะ กรันต์..." มายาเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนไป 180 องศา กลายเป็นเสียงแหบพร่าคล้ายเสียงกระซิบจากหลุมศพ "ว่าอย่าพยายามตามหาความจริงเกี่ยวกับรอยแผลรูปกุญแจที่หน้าอก... เพราะเมื่อคุณเปิดประตูบานนั้นออกแล้ว สิ่งที่รออยู่ข้างใน ไม่เคยเป็นตัวคุณเลยสักครั้ง" ทันใดนั้นเอง ภาพสะท้อนปีศาจในกระจกก็พุ่งทะลวงผิวแก้วออกมาด้วยความเร็วสูง เสียงกระจกแตกละเอียดกระจายเกลื่อนพื้นดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับความมืดมิดสนิทที่กลืนกินห้องทั้งห้องในเสี้ยววินาที! ก่อนที่สติของเขาจะดับวูบลง มือที่เต็มไปด้วยกรงเล็บแหลมคมคู่นั้นก็เอื้อมมาคว้าเข้าที่ลำคอของเขาแน่น พร้อมกับเสียงกระซิบข้างหูที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ— *"ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ... ร่างทรงของฉัน"* ... ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดในตอนนี้ด้วยกันนะครับ