ตุ๊กตาหน้ากระเบื้อง

"อย่าหันไปมองมันเด็ดขาด กรันต์!" เสียงกระซิบที่ลอดผ่านไรฟันของมายาแหบพร่าและสั่นเครือจนผิดวิสัยหญิงสาวผู้เยือกเย็นเสมอ เธอไม่ได้ขยับตัวแม้แต่น้อย สองมือของเธอยังคงกำด้ามมีดสั้นเงินโบราณแน่นจนข้อนิ้วกลายเป็นสีขาวซีด ดวงตาสีสนิมคู่นั้นจดจ้องอยู่กับผนังปูนเปลือยเบื้องหน้าอย่างแข็งทื่อ ราวกับถูกตรึงไว้ด้วยตะปูที่มองไม่เห็น กรันต์ยืนห่างออกไปเพียงแค่เอื้อมมือ กลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าและฝุ่นผงของโกดังร้างแห่งนี้คละคลุ้งจนแสบจมูก ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นระรัว ไม่ใช่ความมืดมิดรอบกาย หรือแม้แต่ความหนาวยะเยือกที่ไต่ขึ้นมาจากพื้นปูน หากแต่เป็นความรู้สึกแปลกประหลาดที่ดวงตาข้างซ้ายของเขากำลังกรีดร้อง เส้นเลือดฝอยสีดำในนัยน์ตาซ้ายเต้นตุบๆ ราวกับมีชีวิต มันกำลังส่งสัญญาณเตือนภัยขั้นสูงสุด ภาพเบื้องหน้าของเขาถูกย้อมด้วยละอองแสงสีเทาหม่น และที่ตรงมุมมืดของชั้นวางของพังๆ ห่างไปไม่ถึงสามเมตร มีบางสิ่งกำลังส่งเสียง "คลิก... แกร็ก..." เบาๆ คล้ายเสียงกลไกนาฬิกาไขลานที่ใกล้หมดพลังงาน *มันอยู่ตรงนั้น...* กรันต์กลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก ความอยากรู้อยากเห็นตามสัญชาตญาณของนักประเมินของเก่าปะทะกับสัญชาตญาณเอาตัวรอดอย่างรุนแรง เขารู้ดีว่าวัตถุโบราณทุกชิ้นมีเรื่องเล่า แต่วัตถุชิ้นนี้ไม่ได้แค่ "เล่าเรื่อง" มันกำลัง "เรียกร้อง" "ฉัน... ฉันไม่ได้มอง" กรันต์พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น ขณะที่เม็ดเหงื่อกาฬผุดซึมตามไรผม "แต่เสียงมันขยับเข้ามาใกล้เรื่อยๆ แล้วนะมายา" "เพราะคุณกำลังคิดถึงมันต่างหาก" มายาตอบกลับทันควัน น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความตึงเครียด "ตุ๊กตาหน้ากระเบื้องเซรามิกชิ้นนั้น... มันไม่ได้ใช้ตาคู่นั้นมองเรา แต่มันใช้ความโลภและความอยากรู้อยากเห็นในใจเราเป็นสะพานเชื่อม ถ้าคุณเผลอสบตาเข้ากับกระเบื้องเคลือบแตกๆ คู่นั้น วิญญาณของคุณจะถูกดึงลงไปขังไว้ในร่างตุ๊กตาตัวนั้นทันที ส่วนร่างนี้... จะกลายเป็นเพียงเปลือกไร้จิตวิญญาณที่คอยเดินตามคำสั่งมัน" คำเตือนนั้นทำให้กรันต์ต้องหลุบตาลงต่ำ มองเพียงพื้นรองเท้าบูทเลอะฝุ่นของตนเอง เขารู้จักตลาดมืดดีพอที่จะเข้าใจว่าของต้องสาปมีฤทธิ์เดชเพียงใด แต่การเผชิญหน้ากับสิ่งที่มีความสามารถในการบิด เบือนเจตจำนงเสรีเช่นนี้ มันเหนือกว่าตำราเล่มไหนๆ ที่เขาเคยอ่านมา ทันใดนั้น เสียง "คลิก" ก็หยุดลง ความเงียบงันอันน่าอึดอัดเข้าปกคลุมพื้นที่รอบตัวอีกครั้ง เงียบเสียจนกรันต์ได้ยินเสียงจังหวะการเต้นของหัวใจตัวเองที่ดังโครมครามอยู่ในอก ทว่า ในความเงียบนั้นเอง เขากลับได้ยินเสียงฝีเท้า... เสียงฝีเท้าขนาดเล็ก แผ่วเบา และก้องกังวาน ราวกับเท้าเปล่าของเด็กหญิงที่กำลังย่างก้าวบนพื้นไม้กระดานผุๆ ทั้งที่ใต้ฝ่าเท้าของพวกเขาเป็นคอนกรีตเรียบ *ตึก... ตึก... ตึก...* มันกำลังเดินวนรอบตัวพวกเขา มายาขยับตัวเล็กน้อย กล้ามเนื้อทุกส่วนของเธอยังคงเกร็งเครียด "อย่าขยับ... ปล่อยให้มันเดินผ่านไป" มายาพึมพำเตือนสติ แต่สำหรับกรันต์แล้ว ความกดดันนี้ช่างยาวนานราวกับชั่วนิรันดร์ ดวงตาข้างซ้ายของเขาร้อนผ่าวขึ้นเรื่อยๆ ราวกับถูกไฟลน ภาพอดีตแวบเข้ามาในหัวสมองอย่างไม่ทันตั้งตัว—ภาพของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่กำลังนั่งร้องไห้ท่ามกลางกองเศษกระเบื้องแตก เสียงกรีดร้องโหยหวนขอความช่วยเหลือ และรอยแผลเป็นรูปกุญแจที่หน้าอกของเขาเกิดอาการแปลบปalamขึ้นมาอย่างกะทันหัน ราวกับมันกำลังตอบสนองต่อบางสิ่งในรัศมีใกล้ตัว ความเจ็บปวดนั้นรุนแรงจนกรันต์เผลอสูดหายใจเข้าลึก และในเสี้ยววินาทีที่สติหลุดลอยไปชั่วขณะ ดวงตาของเขาชำเลืองไปเห็น... เงามืดสีขาวหม่นรูปร่างคล้ายเด็กผู้หญิงสวมชุดกระโปรงลูกไม้โบราณ ยืนอยู่ห่างจากเขาไม่ถึงช่วงแขน บนใบหน้าของมันไม่มีจมูกหรือปาก มีเพียงรอยร้าวขนาดใหญ่กลางหน้าผาก และดวงตาสีดำสนิทที่ทำจากกระเบื้องเคลือบมันวาว คู่นั้นกำลังจ้องตรงมาที่เขา! *พรึบ!* ในเสี้ยววินาทีที่สายตาของทั้งคู่ประสานกัน โลกทั้งใบของกรันต์ก็ดับวูบลง เสียงของมายาที่ตะโกนเรียกชื่อเขาขาดหายไปในลำคอ ความรู้สึกหนาวยะเยือกพุ่งทะยานจากขั้วหัวใจขึ้นสู่สมอง ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นกำลังควandaกุมก้านสมองของเขาแล้วบิดมันอย่างแรง สติของกรันต์หลุดร่วงลงสู่หลุมพรางสีดำสนิท สิ่งสุดท้ายที่เขารับรู้คือเสียงหัวเราะคิกคักแหลมเล็กที่ดังสะท้อนก้องอยู่ในหัว... เสียงหัวเราะที่ไม่ได้มาจากใครอื่น แต่มันคือเสียงของตัวเขาเองในวัยเด็ก ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดในบทนี้ด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ ประตูมิติที่แปด