อาการของคนตกหลุมรัก

กล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มวางนิ่งสนิทอยู่บนแฟ้มเอกสารรายงานการประชุมประจำสัปดาห์ มันไม่ใช่เอกสารด่วนจากแผนกบัญชี และไม่ใช่จดหมายเตือนจากฝ่ายกฎหมาย แต่มันคือสิ่งแปลกปลอมชิ้นที่สามในรอบสัปดาห์นี้ที่ปรากฏขึ้นบนโต๊ะทำงานของเลขานุการส่วนตัว น่านก้มมองกล่องนั้นด้วยสายตานิ่งสนิท ปลายเรียวนิ้วเคาะเบาๆ ลงบนขอบโต๊ะเป็นจังหวะสามช่าเพื่อข่มกลั้นรอยยิ้มที่กำลังจะฉีกกว้างถึงใบหู รصยหยักในสมองของนักจิตวิทยาพฤติกรรมอย่างเขากำลังประมวลผลกลไกการชดเชยปมด้อยทางอารมณ์ (Reaction Formation) ของคนปากแข็งระดับพรีเมียมอย่างธามได้อย่างแม่นยำไม่เพี้ยนแม้แต่มิลลิเมตรเดียว "คุณธามคะ" น่านกดอินเตอร์คอมด้วยน้ำเสียงเรียบสนย วางมาดนิ่งราวกับไม่รู้ที่มาที่ไปของของขวัญล่อตาล่อใจ "เอกสารสรุปยอดโปรเจกต์โค้งสุดท้าย ฉบับที่วางอยู่ข้างกล่องตุ๊กตาหมีไซส์ยักษ์เมื่อวาน กับข้างกล่องนาฬิกาลิมิเต็ดอิดิชั่นเมื่อวันก่อน... และตอนนี้มีกล่องกำเพิ่มมาอีกหนึ่งใบ รบกวนช่วยย้ายไปเก็บที่ห้องทำงานของคุณด้วยค่ะ โต๊ะทำงานดิฉันแคบเกินกว่าจะใช้เป็นโกดังเก็บของสะสมส่วนตัว" เสียงถอนหายใจยาวเหยียดดังลอดมาจากปลายสาย ก่อนที่ประตูกระจกฝ้ากั้นระหว่างห้องทำงานจะถูกผลักเปิดออกด้วยแรงที่มากเกินความจำเป็นเล็กน้อย ธามในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าบึ้งตึง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นปม ดวงตาคมกริบกวาดมองกล่องกำมะหยี่บนโต๊ะสลับกับใบหน้าของคนที่กล้าต่อปากต่อคำกับเขาอย่างไม่เกรงกลัว "ใครบอกว่าเป็นของสะสม" ธามเอ่ยเสียงห้วนจัด น้ำเสียงเย็นชาที่พยายามใช้ปกปิดพิรุธ "ผมแค่ซื้อผิดแล้วไม่รู้จะเอาไปไว้ไหน ของพวกนั้นมันรกห้องทำงานผม เกะกะลูกตา คุณเป็นเลขาก็มีหน้าที่จัดการของบนโต๊ะให้เรียบร้อย ไม่ใช่มานั่งวิเคราะห์จิตวิทยาตื้นๆ กับข้าวของของเจ้านาย" "อ๋อ... ซื้อผิด" น่านทวนคำ เสียงหัวเราะในลำคอเบาหวิวแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ คนตัวบางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้าไปหาประธานหนุ่มทีละน้อย จนระยะห่างระหว่างกันลดลงเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น "ซื้อนาฬิกาหรูแบรนด์โปรดของดิฉันผิดรุ่น ซื้อตุ๊กตากระต่ายที่ดิฉันเคยบ่นว่าอยากได้เมื่อสามปีก่อนผิดตัว... และล่าสุด กล่องกำมะหยี่นี่คงจะซื้อผิดแหวนเพชรวงที่ดิฉันเคยลองที่ช็อปสินะคะ คุณธามนี่ช่างเป็นคนโชคดี เอ๊ย... โชคร้ายที่ซุ่มซ่ามได้ตรงจุดเป๊ะๆ ทุกครั้งเลยนะคะ" ธามชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมไหววับชั่วเสี้ยววินาที—อาการหลบตาแบบเสี้ยววินาที (Micro-expression) ที่บ่งบอกถึงความจำนนต่อหลักฐาน แต่วิสัยของเสือร้ายผู้ควบคุมเกมมีหรือจะยอมจำนนใครง่ายๆ ร่างสูงใหญ่ก้าวประชิดตัวกลับทันที ดันร่างของน่านให้นั่งลงติดขอบโต๊ะทำงานโดยมีอ้อมแขนแกร่งกักตัวไว้ทั้งสองข้าง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายปะปนกับกลิ่นกาแฟคั่วเข้มพุ่งเข้าปะทะประสาทสัมผัสจนลมหายใจของน่านสะดุด "ปากดีขึ้นทุกวันนะ น่าน" ธามก้มลงกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าจนสั่นสะท้านไปถึงสันหลัง "อยากรู้มากใช่ไหมว่าผมซื้อมาทำไม... งั้นก็เปิดดูสิ จะได้เลิกมโนไปเองว่าผมกำลังตามจีบคุณอยู่" "ดิฉันไม่ได้มโนค่ะ" น่านเชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาดุดันและท้าทายสะท้อนอยู่ในนัยน์ตากลมโต "เพราะคนที่กำลังร้อนรนจนต้องวิ่งวุ่นหาของมาง้อ ทั้งที่ตัวเองเป็นฝ่ายปากเสียใส่ดิฉันก่อน... คือคุณต่างหาก" "ใครร้อนรน!" ธามเสียงดังขึ้นเล็กน้อย ความซึนเดระชิดขีดสุดเมื่อใบหน้าคมคายขึ้นสีแดงระเรื่อจางๆ ที่ข้างแก้มโดยไม่รู้ตัว มือหนาคว้ากล่องกำมะหยี่บนโต๊ะขึ้นมาเปิดผึงออกด้วยความหงุดหงิด "ดูซะ! นี่มันเข็มกลัดรุ่นพิเศษที่ผมต้องสั่งจองล่วงหน้าครึ่งปีเพื่อเอามาใส่ประดับสูทในการประชุมบอร์ดบริหารพรุ่งนี้ต่างหาก ไม่ได้ซื้อให้คุณ เลิกหลงตัวเองแล้วเลิกทำหน้าแบบนั้นสักที!" น่านก้มมองเข็มกลัดดีไซน์รูปกุหลาบเงินฝังเพชรในกล่อง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาประธานหนุ่มนิ่งๆ ริมฝีปากบางยกยิ้มมุมปากอย่างรู้ทัน "เข็มกลัดสำหรับใส่ประชุมพรุ่งนี้... แต่ทำไมข้างในกล่องถึงมีโน้ตลายมือคุณเขียนว่า *'เลิกงอนแล้วเลิกทำตัวดื้อสักที'* ล่ะคะ?" น่านอ่านข้อความในกระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่ซ่อนอยู่ใต้เข็มกลัดด้วยน้ำเสียงหวานหยด ยวนเย้าจนธามถึงกับหน้าถอดสี มือที่ถือกล่องสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความจนมุม ธามเม้มปากแน่น ความเยือกเย็นและมาดขรึมที่สะสมมาตลอดชีวิตพังทลายลงในพริบตา เมื่อถูกความจริงที่ไร้ทางหนีต้อนจนมุม "คุณนี่มัน..." ธามเค้นเสียงลอดไรฟัน ยิ่งจ้องมองรอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้าหวาน เขากยิ่งรู้สึกว่าตัวเองกำลังตกหลุมพรางที่ขุดขึ้นมาเองอย่างสมบูรณ์แบบ "รู้มากเกินไปแล้วนะ" "จิตวิทยาบอกไว้ค่ะ ว่าคนปากแข็งมักจะแพ้ใจตัวเองเสมอ" น่านกระซิบตอบเสียงพร่า ระยะห่างระหว่างริมฝีปากของทั้งคู่ลดลงจนแทบจะแนบชิด ลมหายใจอุ่นร้อนผสานกันท่ามกลางความเงียบของห้องทำงานที่ถูกตัดขาดจากโลกภายนอก ธามจ้องมองริมฝีปากที่ขยับพูดจาเย้าแหย่เขาไม่หยุด ความอดทนที่กักเก็บมานานนับสัปดาห์ขาดผึ่งลง เขากำลังจะก้มลงปิดปากช่างเจรจานั้นด้วยริมฝีปากของตัวเอง— *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูกระจกดังขึ้นขัดจังหวะความหวานซึ้งอย่างไม่รู้กาลเทศะ ตามด้วยเสียงเปิดประตูพรวดพราดเข้ามาของบุคคลที่ไม่ควรจะมาเหยียบที่นี่มากที่สุดในเวลานี้ "คุณธามครับ เรื่องดีลซื้อกิจการที่ค้างอยู่—" กวินหยุดชะงักฝีเท้าทันทีเมื่อเห็นภาพตรงหน้า—ประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่งกำลังกักตัวเลขาส่วนตัวไว้ในอ้อมแขนบนโต๊ะทำงาน ในระยะประชิดที่แทบจะเรียกว่าจูบกันอยู่รอมร่อ ธามผละออกจากร่างบางอย่างรวดเร็ว ใบหน้ากลับคืนสู่ความเย็นชาและดุดันในเสี้ยววินาที นัยน์ตาสีเข้มวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกขัดจังหวะในวินาทีชีวิต ส่วนน่านรีบจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ แสร้งทำเป็นหยิบแฟ้มเอกสารขึ้นมาเปิดอ่านราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น "คุณกวิน..." ธามเอ่ยเสียงเย็นเยียบ รังสีอำมหิตแผ่ซ่านจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงทันตา "ใครอนุญาตให้คุณเดินเข้าห้องทำงานผมโดยไม่ได้รับอนุญาต... และที่สำคัญที่สุด คุณกล้าดียังไง... ถึงมามองคนของผมด้วยสายตาแบบนั้น" กวินชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปากเมื่อสายตากวาดมองระหว่างธามกับน่านสลับกันไปมา "โอ้... ขอโทษด้วยครับ ผมไม่คิดว่าประธานธามผู้เคร่งขรึม จะมีงานอดิเรกในเวลางานเป็น... การจีบเลขาตัวเองแบบนี้นี่นา" น่านวางแฟ้มเอกสารลงช้าๆ หันไปสบตากวินด้วยแววตานิ่งสนิท ก่อนจะเหลือบมองธามที่กำลังยืนตัวเกร็งด้วยความหึงหวงที่พุ่งทะลุจุดเดือด และในวินาทีที่บรรยากาศกำลังคุกรุ่นถึงขีดสุด กวินก็เอ่ยประโยคที่ทำลายความอดทนครั้งสุดท้ายของธามลงราบคาบ "ถ้าคุณธามดูแลคนของตัวเองไม่ดีพอ ระวัง... ผมอาจจะขออาสามาช่วย 'อบรม' เลขาคนเก่งคนนี้แทน... ในแบบที่เร้าใจกว่าที่คุณทำให้ดูเมื่อกี้ก็เป็นได้นะครับ" ธามก้าวพรวดเดียวเข้าไปกระชากคอเสื้อสูทของกวินทันที นัยน์ตาดุดันราวกับซาตานที่พร้อมจะฉีกศัตรูให้เป็นชิ้นๆ ส่วนน่านกลับเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย หัวใจเต้นรัวแรงด้วยความตื่นเต้นกับฉากปะทะเดือดที่กำลังจะระเบิดขึ้นต่อหน้าต่อตา! --- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาติดกับดักจิตวิทยาบทนี้ และเตรียมตัวพบกับการหักมุมที่เข้มข้นยิ่งกว่าเดิมในตอนถัดไปนะคะ!