ความคาดหวังที่พังทลาย

“คุณคิดว่าคนเราจะขายวิญญาณให้ซาตานได้ในราคาเท่าไหร่คะ, คุณน่าน?” น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยประกายความเย้ยหยันดังขึ้นทันทีที่ประตูห้องประชุมใหญ่ปิดสนิท กวินทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพง ไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์ ดวงตาคมปลาทูมองตรงมายังร่างโปร่งของเลขาธิการประธานบริษัทที่ยืนนิ่งสนิทอยู่เบื้องหน้า เอกสารรายงานการประชุมประจำไตรมาสในมือของน่านสั่นน้อยๆ ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่เป็นเพราะแรงอัดอั้นจากข่าวลือพิษร้ายที่กำลังแพร่สะพัดไปทั่วตึกระฟ้าแห่งนี้—ข่าวลือที่ว่า ‘น่าน’ คือสายลับสองหน้าผู้ขายความลับของธามแลกกับอนาคตบนเส้นทางสายอาชีพที่กวินหยิบยื่นให้ น่านสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ ความโกรธขอดเป็นก้อนแข็งอยู่ในอก แต่ใบหน้าหวานกลับระบายยิ้มเย็นเยียบที่อีกฝ่ายคาดไม่ถึง “ถ้าซาตานตนนั้นมีดีแค่นั่งปล่อยข่าวลือปัญญาอ่อนในกลุ่มแชทพนักงาน... ดิฉันว่าวิญญาณของดิฉันคงมีราคาแพงเกินกว่าที่คนอย่างคุณจะจ่ายไหวแล้วล่ะค่ะ, คุณกวิน” น่านตอบกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมดั่งใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง กวินหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบหรี่ลงอย่างพึงพอใจในความพยศ “ปากเก่งไม่เปลี่ยน... แต่น่าเสียดายนะคะที่ต่อให้คุณจะปากแข็งแค่ไหน ตอนนี้คนทั้งบริษัท—แม้กระทั่งบรรดาบอร์ดบริหาร—ก็เริ่มเชื่อสนิทใจแล้วว่าคุณคือนกต่อที่ธามเลี้ยงไว้แว้งกัด หรือในทางกลับกัน... คุณคือสายลับที่ฉันส่งเข้าไปบ่อนทำลายประธานหนุ่มผู้แสนเย่อหยองคนนั้นกันแน่?” จิตวิทยาเชิงบิดเบือน (Gaslighting) และการสร้างข่าวลือเพื่อทำลายความน่าเชื่อถือ (Smear Campaign) คืออาวุธโปรดของพวกนักธุรกิจหน้าตัวเมีย และกวินก็กำลังใช้มันอย่างชำนาญ น่านรู้ดีว่าหากปล่อยให้สถานการณ์นี้ดำเนินต่อไป ความไว้วางใจที่ธามมอบให้—แม้ปากจะบอกว่าไม่เคยเชื่อใจใครง่ายๆ—ก็จะสั่นคลอน “ถ้าคุณคิดว่าแผนตื้นๆ แค่นี้จะทำให้ดิฉันสะเทือนใจได้ คุณคงประเมินความสัมพันธ์ระหว่างดิฉันกับท่านประธานต่ำไปนะคะ” น่านเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตจ้องมองศัตรูตัวฉกาจอย่างไม่เกรงกลัว “คนที่มองโลกด้วยความระแวงอย่างคุณ คงไม่มีวันเข้าใจหรอกค่ะว่า ‘ความภักดี’ ที่แท้จริงมันหน้าตาเป็นยังไง” “ความภักดีงั้นเหรอ?” กวินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้ามาประชิดตัวน่านด้วยท่าทีคุกคาม “ลองไปเช็คฟีดแบ็กในห้องทำงานชั้นบนดูหน่อยไหมล่ะคะว่าตอนนี้ ‘เจ้านาย’ ที่คุณภักดีนักหนากำลังมองคุณด้วยสายตาแบบไหน... สายตาของคนที่พร้อมจะเขี่ยคุณทิ้งลงถังขยะทันทีที่หมดประโยชน์ยังไงล่ะ” คำพูดนั้นกรีดลึกลงไปในความรู้สึก น่านชะงักไปชั่ววินาที ภาพแววตาเย็นชาของธามในยามที่เขาจับผิดคนอื่นผุดขึ้นมาในหัว แม้ปากจะปฏิเสธ แต่ลึกๆ แล้วความกลัวต่อความสงสัยในสายตาของธามก็ทำให้หัวใจกระตุกวูบ ทว่า ก่อนที่น่านจะได้ตอบโต้อะไร ประตูห้องประชุมก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้ซึ่งมารยาท ร่างสูงสง่าของธามก้าวเข้ามาในห้อง อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงจนแทบติดลบ รังสีความเย็นชาและอำนาจกดดันแผ่ซ่านออกมาจากตัวประธานหนุ่มจนกวินยังต้องผถยถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ดวงตาคมกริบของธามไม่ได้มองกวินเลยแม้แต่น้อย เขากวาดสายตามาที่น่านด้วยความนิ่งสนิท—ความนิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าการระเบิดอารมณ์เสียอีก “หมดเวลาเล่นขายของกันหรือยังคะ?” ธามเอ่ยขึ้น เสียงทุ้มต่ำทรงพลังดังก้องไปทั่วห้อง “ถ้าคุยเรื่องไร้สาระกันเสร็จแล้ว... ก็เชิญไสหัวออกไปจากพื้นที่บริษัทของผมได้แล้วครับ, คุณกวิน” กวินแค่นยิ้มหยัน พยายามรักษาฟอร์ม “อ้าว ท่านประธาน... ไม่คิดเลยว่าจะร้อนรนจนต้องลงมาตามเลขาฯ ด้วยตัวเองแบบนี้ แสดงว่าข่าวลือที่ว่านี่คงกระทบความสัมพันธ์ลึกซึ้ง... เอ๊ย ความลับของพวกคุณสินะคะ” ธามไม่ตอบคำถามยียวนนั้น เขาก้าวเข้าไปยืนเคียงข้างน่าน ร่างสูงใหญ่บังร่างของเลขาฯ มิดชิดราวกับต้องการสร้างกำแพงปกป้อง มือหนายื่นออกไปคว้าข้อมือน่านไว้แน่นด้วยแรงที่มากพอจะทำให้รู้สึกเจ็บเล็กน้อย แต่เพียงพอที่จะดึงให้อีกฝ่ายถอยออกมาจากรัศมีของกวิน “เรื่องของผมกับเลขาฯ จะเป็นยังไง... มันไม่ใช่ธุระกงการอะไรของคนที่ชอบเล่นเกมใต้ดินแบบคุณ” ธามหันไปมองกวินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยจิตวิทยาการกดดันขั้นสูงสุด “จำไว้นะคะคุณกวิน... หมาที่เห่าเสียงดังที่สุด มักจะเป็นตัวที่กลัวความตายมากที่สุด... และถ้าคุณยังกล้ามายุ่งกับคนของผมอีกแม้แต่ปลายเล็บ ผมจะทำให้คุณได้รู้ซึ้งว่านรกบนดินที่บริหารด้วยหลักจิตวิทยาเชิงพฤติกรรมมันหน้าตาเป็นยังไง” กวินหน้าเสียไปเล็กน้อยแต่ยังฝืนยิ้ม “ระวังเถอะค่ะ... คนที่คุณไว้ใจที่สุด อาจจะเป็นคนแทงข้างหลังคุณเจ็บที่สุด” พูดจบเจ้าตัวก็เดินกระแทกไหล่ออกไปจากห้อง ความเงียบเข้าปกคลุมห้องประชุมใหญ่อีกครั้ง น่านพยายามดึงข้อมือตนเองออกจากพันธนาการของธาม แต่ประธานหนุ่มกลับบีบมันแน่นขึ้นอีกนิด ปลายคางคมเชิดขึ้นเล็กน้อยเมื่อเขาก้มลงมองหน้าเลขาฯ ที่ยังคงดื้อรั้นไม่ยอมปริปากอธิบาย “ปล่อยค่ะ...” น่านเอ่ยเสียงเบา หันหน้าหนีเพื่อซ่อนความสั่นไหวในแววตา “คุณควรจะปล่อยมือจากคนที่เป็นสายลับไม่ใช่หรือไงคะ ตามข่าวลือที่คุณก็ได้ยินมานั่นแหละ” ธามนิ่งไปชั่วอึดใจ ก่อนที่มุมปากหยักจะยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย—รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยว แต่กลับเต็มไปด้วยความคลั่งรักที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความเยชาอย่างแนบเนียน “โง่เง่า...” ธามกระซิบเสียงพร่าชิดริมหูของน่าน ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอจนคนฟังขนลุกซู่ “ถ้าคุณเป็นสายลับจริง... ป่านนี้ผมคงจับคุณล่ามโซ่ไว้บนเตียงในห้องทำงานส่วนตัว เพื่อไม่ให้มีใครหน้าไหนได้มีโอกาสแม้แต่จะชายตามองคุณแล้วล่ะค่ะ” น่านสะดุ้งสุดตัว หันขวับกลับมาเผชิญหน้า ทว่าจมูกของทั้งคู่เกือบจะชนกันในระยะประชิด หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอกกับความตรงไปตรงมาที่ไร้ยางอายของเจ้านายหนุ่ม “คุณ...!” “ไม่ต้องแก้ตัวอะไรทั้งนั้นค่ะ” ธามตัดบทด้วยน้ำเสียงเผด็จการ แต่มือที่เคยจับข้อมือเปลี่ยนมาเป็นโอบเอวบางไว้แน่น ดึงร่างของน่านเข้ามาชิดจนไม่เหลือช่องว่าง “เพราะหลังจากนี้... ผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็นเองว่า บนโลกใบนี้ ไม่มีใครมีสิทธิ์ครอบครองและสงสัยในตัวคุณ... นอกจากผมคนเดียว” สายตาทั้งคู่สบประสานกันท่ามกลางบรรยากาศที่กรุ่นไปด้วยความตึงเครียดและแรงดึงดูดทางอารมณ์ที่รุนแรงเกินต้านทาน น่านอ้าปากค้างเตรียมจะเถียงกลับด้วยคำพูดจาคมคายตามเคย แต่จังหวะนั้นเอง... เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* “ท่านประธานครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... ในระบบคลาวด์ของบริษัทตอนนี้ ไฟล์ข้อมูลลับโครงการทั้งหมดกำลังถูกดาวน์โหลดออกไปยังไอพีแอดเดรสปริศนา และ... และต้นทางมาจากรหัสประจำตัวของ... ของคุณน่านครับ!” ธามชะงัก น่านเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด ทั้งคู่ผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมกริบของธามหันกลับมามองหน้าน่านช้าๆ—แววตาคู่เดิมที่เคยเต็มไปด้วยความคลั่งรัก บัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบและระแวงแคลงใจที่วับวาวขึ้นมาอีกครั้งอย่างน่ากลัว ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาติดกับดักจิตวิทยาบทนี้ และเตรียมตัวพบกับการหักมุมที่เข้มข้นยิ่งกว่าเดิมในตอนถัดไปนะคะ!