สายตาที่ไม่มีความเชื่อใจ

แก้วกาแฟเซรามิกราคาแพงในมือของธามแตกละเอียดคาอุ้งมือ ของเหลวสีเข้มอุ่นจัดไหลรินผสมปะปนกับหยดเลือดสีสดบนพรมราคาแพง สีหน้าของประธานหนุ่มวัยสามสิบปีในวินาทีนี้ไม่ได้ฉายแววเจ็บปวดทางกายเลยแม้แต่น้อย หากแต่ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นกำลังจ้องมองคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่พังทลายและเดือดดาลจนถึงขีดสุด "คุณคิดว่าตัวเองฉลาดมากสินะ น่าน" เสียงทุ้มต่ำที่เคยราบเรียบเย็นชา บัดนี้สั่นเครือด้วยพิษร้ายจากความหึงหวงและเกมจิตวิทยาที่กวิน จงใจปั่นหัวเขาจนร่วงลงไปในหลุมพรางอย่างสมบูรณ์แบบ ธามก้าวเท้าเข้าประชิดร่างโปร่งของเลขาคนสนิทที่ยืนนิ่งค้างอยู่กลางห้องทำงาน ความห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงลมหายใจกั้น แต่ระยะทางใจกลับไกลลิบลิ่วจนน่าใจหาย น่านเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดขาว ดวงตากลมโตไหวระริกด้วยความตกใจกับสภาพบ้าคลั่งของเจ้านายหนุ่ม แต่ทิฐิและความถือดีในฐานะคนที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ก็ทำให้เขาเชิดหน้าขึ้นสู้สายตา ไม่ยอมแสดงความอ่อนแอออกมาให้อีกฝ่ายได้ใจ "ถ้าท่านประธานจะกรุณาใช้สมองวิเคราะห์ด้วยตรรกะปกติ ไม่ใช่เอาอคติบ้าๆ มาครอบงำ..." น่านแค่นหัวเราะด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน ทั้งที่หัวใจข้างในกำลังเจ็บปวดหนึบเหมือนถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทง "คุณก็จะรู้ว่าสิ่งที่กวินพูด มันเป็นแค่เกมตื้นๆ เพื่อปั่นประสาทคุณ... แต่ก็นั่นแหละ คนที่มั่นใจในตัวเองสูงลิ่วอย่างคุณ สุดท้ายก็ตกหลุมพรางง่ายๆ แค่เพราะความระแวงไร้สาระ!" *เพล้ง!* ไม่ใช่เสียงแก้ว แต่เป็นเสียงสะท้อนความอดทนเส้นสุดท้ายที่ขาดผึ้งในหัวของธาม มือหนาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียวของน่านแล้วออกแรงบีบตรึงจนอีกฝ่ายนิหน้าด้วยความเจ็บ แรงอารมณ์ที่ถูกกดทับมานานระเบิดออกมาเป็นถ้อยคำเชือดเฉือนที่ตั้งใจกรีดแทงหัวใจคนฟังให้แหลกสลายคามือ "ระแวงงั้นเหรอ? หึ..." ธามหัวเราะในลำคอ แววตาคมปลาบฉายแววดูถูกเหยียดหยามอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน "อย่ามาทำเป็นพูดดีเลย น่าน! ถ้าเธอไม่ได้เปิดช่องให้มัน ถ้าเธอไม่ได้ส่งสายตายั่วเย้าแล้วทำตัวร่านไปซุกหัวอยู่กับคู่แข่งทางธุรกิจของฉัน มีหรือที่ไอ้กวินมันจะกล้าเอาเอกสารลับนั่นมาเย้ยฉัน!" เพียะ! ฝ่ามือเรียวบางฟาดลงบนแก้วสากของธามเต็มแรง แรงเหวี่ยงนั้นทำเอาใบหล่อเหลาหันไปตามแรงกระแทก ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมห้องทำงานหรูทันที มีเพียงเสียงหอบหายใจด้วยความโกรธเกรี้ยวของคนทั้งคู่ที่ดังแข่งกัน น่านตัวสั่นเทา ดวงตาเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำใสแต่ถูกสะกดกลั้นไว้อย่างสุดความสามารถ คำพูดร้ายกาจเมื่อครู่เปรียบเสมือนใบมีดที่กรีดลงบนความรู้สึกดีๆ ที่พวกเขาสั่งสมร่วมกันมาตลอด มันไม่ใช่แค่การดูถูก แต่เป็นการเหยียบย่ำศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ของเขาจนไม่เหลือชิ้นดี "คุณมองผมเป็นคนแบบนั้นมาตลอดเลยสินะ..." น้ำเสียงของน่านแหบพร่าและสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ "คนเห็นแก่ตัวที่เอาตัวเข้าแลกเพื่อผลประโยชน์... คนที่พร้อมจะทรยศคุณได้ทุกเมื่อเพื่อผู้ชายคนอื่น งั้นเหรอครับ?" ธามชะงักไปชั่วขณะเมื่อเห็นหยดน้ำตาที่เอ่อล้นขอบตาของเลขาหนุ่ม ความเจ็บแปลบวิ่งพล่านเข้าสู่ก้านสมอง ร่างกายที่เคยแข็งกร้าวชาวาบไปทั้งแถบ สัญชาตญาณความคลั่งรักที่ถูกกดทับไว้ใต้ความซึนร้องเตือนให้เขารีบคว้าตัวอีกคนเข้ามากอดปลอบและเอ่ยคำขอโทษ ทว่า... ทิฐิและซาตานแห่งความระแวงที่กวินปลูกฝังไว้ในหัวกลับกระซิบเสียงดังยิ่งกว่า "ถ้าไม่ได้เป็นอย่างที่ฉันพูด แล้วทำไมเธอถึงรับนัดมัน สองต่อสอง ในสถานที่ลับตาคนแบบนั้น?" ธามสวนกลับด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและดุดัน ปิดตายช่องทางอธิบายทั้งหมดด้วยกำแพงแห่งความเชื่อใจที่พังทลายลงแล้ว "ตอบฉันมาสิ น่าน! หรือว่าความจริงแล้ว... ทุกอย่างที่เราทำร่วมกันมา มันก็แค่ละครฉากหนึ่งที่เธอเล่นเพื่อตบตาฉัน!" น่านแค่นหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา รอยยิ้มหยันปรากฏบนเรียวปากสวย เป็นรอยยิ้มที่เจ็บปวดและน่าสมเพชที่สุดในชีวิต "ใช่ครับ... มันก็แค่ละคร" น่านเลือกที่จะใช้คำพูดประชดประชันเพื่อปกป้องเศษซากศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่ "ในเมื่อคุณเลือกที่จะเชื่อคนอื่นมากกว่าคนที่อยู่ข้างกายคุณมาตลอด... ในเมื่อคุณมองผมเป็นแค่เครื่องมือหรือเด็กใจแตกที่วิ่งเข้าหาใครก็ได้..." น่านสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อควบคุมเสียงไม่ให้สั่น ก่อนจะจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่ง "งั้นเราก็จบกันแค่นี้เถอะครับ... ท่านประธาน" สิ้นคำพูดนั้น น่านก็สะบัดแขนหลุดจากการพันธนาการของธามอย่างแรง ร่างโปร่งหันหลังกลับทันทีเพื่อก้าวเดินออกจากห้องทำงานนรกนี่ โดยไม่แม้แต่จะชายตามองเจ้าของห้องที่ยืนแข็งทื่อเป็นหิน ธามเบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบราวกับตกลงไปในเหวลึก ความตระหนกพุ่งพล่านเข้ายึดครองสติสัมปชัญญะทั้งหมด เขากำลังจะสูญเสียน่านไปจริงๆ... สูญเสียคนที่เป็นทั้งลมหายใจและเหตุผลเดียวในการมีชีวิตอยู่ไปตลอดกาล เพียงเพราะความโง่เง่าและความระแวงที่ถูกปั่นหัว! "หยุดนะ น่าน! ฉันไม่อนุญาตให้เธอไป!" ธามตะโกนก้องด้วยความตื่นตระหนก ขายาวก้าวพรวดพราดตามร่างบางที่กำลังเดินลิ่วๆ ไปยังประตูออก ทว่าในจังหวะที่มือหนากำลังจะเอื้อมไปคว้าข้อมือของเลขาคนสนิทไว้เพื่อดึงกลับมาเคลียร์ให้รู้เรื่อง— *แอ๊ด...* เสียงเปิดประตูห้องทำงานดังขึ้นแทรกกลางความตึงเครียด ร่างสูงโปร่งของบุคคลที่สามก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก เอกสารลับในแฟ้มสีดำถูกชูขึ้นเล็กน้อยเพื่อแสดงตัวตน "อุ๊ย... ดูเหมือนผมจะเข้ามาขัดจังหวะเวลาส่วนตัวของท่านประธานกับคุณเลขาคนเก่งหรือเปล่าครับเนี่ย?" กวินเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงกวนประสาท ขณะที่สายตากวาดมองสภาพห้องที่เละเทะและหยดเลือดบนพรมด้วยความพึงพอใจขั้นสุด น่านชะงักฝีเท้าลงทันทีเมื่อเห็นหน้าผู้ชายที่เป็นต้นเหตุของหายนะทั้งหมดนี้ ส่วนธามก็หยุดชะงัก พลันแววตาสีนิลคู่นั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นความเหี้ยมเกรียมและอำมหิตที่พร้อมจะฉีกศัตรูให้เป็นชิ้นๆ ได้ทันที ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาติดกับดักจิตวิทยาบทนี้ และเตรียมตัวพบกับการหักมุมที่เข้มข้นยิ่งกว่าเดิมในตอนถัดไปนะคะ!