ความเย็นชาที่เจ็บปวดที่สุด

“คุณน่าน... แฟ้มสรุปยอดโปรเจกต์ข้ามชาติของกวินกรุ๊ป ทำไมถึงยังอยู่ที่โต๊ะผม แทนที่จะไปอยู่ในถังขยะตั้ังแต่ห้ามนทีที่แล้ว” เสียงทุ้มต่ำที่เจือกระแสความหงุดหงิดจงใจกดต่ำจนน่ากลัว ดังลอดผ่านกรอบประตูห้องทำงานส่วนตัวที่เปิดแง้มไว้ ธามยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงาน สายตาคมกริบราวกับสัตว์นักล่าจับจ้องร่างเพรียวบางของเลขาฯ หนุ่มที่กำลังก้มหน้าก้มตาเก็บของใช้ส่วนตัวลงกล่องกระดาษลังสีน้ำตาลอย่างเงียบเชียบ ไม่มีเสียงเถียงฉลาดแกมโกงเหมือนทุกครั้ง... ไม่มีรอยยิ้มมุมปากที่แฝงแววตาท้าทายจิตวิทยาของเขา น่านค่อยๆ วางกรอบรูปใบเล็กคว่ำลงในกล่อง ปลายนิ้วเรียวขาวสั่นเทาเล็กน้อยก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับประธานหนุ่มผู้เอาแต่ใจตัวเองเป็นที่ตั้งด้วยแววตาที่ว่างเปล่าจนน่าใจหาย ความเย็นชาที่ฉาบอยู่บนดวงหน้าหวานนั้น... บาดลึกเสียยิ่งกว่าคำด่าทอใดๆ ที่ธามเคยได้รับมาทั้งชีวิต “ผมส่งอีเมลแจ้งลาออกล่วงหน้าอย่างเป็นทางการไปทางฝ่ายทรัพยากรบุคคลแล้วนะคะ ท่านประธาน” น้ำเสียงหวานใสที่เคยเจรจาต่อรองธุรกิจระดับพันล้านราบเรียบและไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึก “ส่วนเรื่องแฟ้มของกวินกรุ๊ป... ดิฉัน... อ่า ขออภัยค่ะ ผมคิดว่าคุณธามคงไม่จำเป็นต้องใช้มันอ้างอิงเพื่อกดดันผมอีกต่อไปแล้ว เพราะสัญญาระหว่างเรา สิ้นสุดลง ณ วินาทีนี้ค่ะ” ธามขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน ความตื่นตระหนกวูบไหวผ่านดวงตาสีเข้มอยู่เสี้ยววินาที ก่อนที่กลไกการป้องกันตัวเองอันแข็งแกร่งของนักจิตวิทยาพฤติกรรมจะรีบทำหน้าที่กลบเกลื่อนมันไว้ด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน “ลาออก? เล่นเกมอะไรอีกน่าน?” ธามก้าวเท้าเข้าประชิดตัวร่างบางอย่างรวดเร็ว กลิ่นน้ำหอมบุรุษคุ้นจมูกผสมผสานกับความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเขาราวกับกำแพงเหล็กที่บีบอัดอากาศรอบตัวให้เบาบางลง “คิดว่าใช้มุกเด็กๆ แบบนี้แล้วผมจะใจอ่อนวิ่งตามง้อเหรอ? รู้ไหมว่าการทิ้งตำแหน่งเลขาส่วนตัวของผมกลางคัน มันมีค่าปรับทางกฎหมายและชื่อเสียงที่คุณไม่มีปัญญาชดใช้ไหวหรอกนะ” น่านเงยหน้าขึ้นมองคนที่โน้มตัวลงมาใกล้ ระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงแค่คืบ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนใจสั่นไหว แต่หัวใจดวงน้อยกลับเลือกที่จะปิดตายความรู้สึกนั้นลงด้วยกุญแจแห่งความเจ็บช้ำ บทเรียนทางจิตวิทยาที่ธามพร่ำสอนเขามาตลอดหลายเดือน บอกให้รู้ว่า *‘ใครที่แคร์มากกว่า คนนั้นคือผู้แพ้’* และน่านก็ไม่อยากเป็นฝ่ายที่ต้องกราบกรานขอเศษเสี้ยวความรักจากคนปากร้ายที่ใช้เกมจิตวิทยามาบงการหัวใจอีกต่อไปแล้ว “คุณธามจำทฤษฎีทางจิตวิทยาเรื่อง *‘Extinction’* หรือการลดพฤติกรรมโดยการเพิกเฉยได้ไหมล่ะครับ?” น่านยิ้มบางๆ รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา “เมื่อไหร่ก็ตามที่เราหยุดให้ความสนใจ หยุดตอบสนอง และถอนตัวออกจากวงจรอุบาทว์ที่คอยทำร้ายจิตใจ... พฤติกรรมเดิมๆ ของอีกฝ่ายก็จะค่อยๆ มอดดับไปเอง ผมเหนื่อยแล้วครับคุณธาม เหนื่อยที่จะต้องมาคอยคาดเดaว่าใต้คำพูดเยIชาพวกนั้นคุณซ่อนความรู้สึกอะไรไว้ เหนื่อยที่จะต้องเล่นเกมทายใจกับคนที่เห็นความรู้สึกของผมเป็นแค่ตัวเบี้ยบนกระดาน” “น่าน!” ธามคำรามลั่น มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อแขนเรียวของเลขาฯ หนุ่มด้วยแรงที่มากพอจะทำให้เกิดรอยแดง แต่เขาก็ไม่ได้บีบมันจนเจ็บ ความร้อนจากฝ่ามือของธามส่งผ่านเนื้อผ้าสูดผิวเนื้อจนน่านสะท้อนเฮือก แต่เจ้าตัวก็ยังกัดริมฝีปากแน่น ฝืนดึงแขนกลับอย่างเด็ดเดี่ยว “ปล่อยเถอะครับ... การที่ผมตัดสินใจถอยห่างจากคุณในวันนี้ มันคือความเย็นชาที่เจ็บปวดที่สุดที่ผมมอบให้ตัวเองและคุณ... ในฐานะบทลงโทษที่ปล่อยให้ความสัมพันธ์ของเรามันบิดเบี้ยวมาจนถึงจุดนี้” ดวงตากลมโตไหวระริกด้วยหยาดน้ำใสๆ ที่รั้นไม่ยอมไหลร่วงลงมา ภาพของธามในยามนี้ช่างพร่ามัว แต่น่านรู้ดีว่าหากเขายังอยู่ตรงนี้ต่อแม้แต่วินาทีเดียว กำแพงที่เขาก่อขึ้นมาเพื่อปกป้องหัวใจจะพังทลายลงด้วยคำพูดร้ายๆ แค่ประโยคเดียวของอีกฝ่าย ร่างเพรียวเบี่ยงตัวหลบสัมผัสอันทรงพลัง คว้ากล่องกระดาษลังขึ้นแนบอกแล้วก้าวเดินผ่านร่างสูงใหญ่ไปอย่างไม่ลังเล ธามยืนแข็งทื่ออยู่กลางห้องทำงาน ความเงียบงันกัดกินหัวใจที่เคยพองโตด้วยความมั่นใจ เขารู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น สมองที่เคยประมวลผลทฤษฎีพฤติกรรมมนุษย์ได้อย่างเฉียบคม กลับว่างเปล่าและขาวโพลนเมื่อเผชิญหน้ากับการสูญเสียตัวตนของน่านไปจริงๆ *ก๊อกๆๆ* เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้งติดต่อกัน ก่อนที่บานประตูจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่ต้องรออนุญาต ร่างสูงโปรดของ ‘กวิน’ คู่แข่งทางธุรกิจตัวฉกาจก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มพึงพอใจ อาบไล้ด้วยแสงไฟจากโถงทางเดิน น่านที่เพิ่งเดินพ้นประตูห้องสะดุดหยุดกงเล็บเท้าลงชั่วครู่เมื่อถูกกวินเอื้อมมือมาแตะที่ไหล่เบาๆ อย่างสนิทสนมเกินควร “ตัดสินใจได้ยอดเยี่ยมมากครับคุณน่าน ยินดีต้อนรับสู่ทีมของผม... ส่วนคุณธามครับ...” กวินหันไปสบตากับประธานหนุ่มผู้กำลังยืนหน้าดำคร่ำเครียดด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน “ดูเหมือนว่า ‘เหยื่อ’ ที่คุณคิดว่าไม่มีทางบินหนีไปไหน... จะบินมาอยู่ในกำมือผมอย่างสมบูรณ์แบบแล้วนะครับ” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาติดกับดักจิตวิทยาบทนี้ และเตรียมตัวพบกับการหักมุมที่เข้มข้นยิ่งกว่าเดิมในตอนถัดไปนะคะ!