เมื่อความเงียบกลายเป็นอาวุธ

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารบนโต๊ะกระจกนิรภัยดังสนั่น สะท้อนความหงุดหงิดที่พยายามสะกดกลั้นมาตลอดสามชั่วโมงเต็มของท่านประธานหนุ่ม "น่าน... คุณจะเงียบใส่ผมแบบนี้ไปถึงไหน" ธามเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองร่างโปร่งที่ยืนนิ่งสนิทอยู่หลังโต๊ะทำงาน น่านในชุดสูทเข้ารูปสีเทาเข้มไม่ได้ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย ใบหน้าหวานเรียบเฉยจนเย็นชา ดวงตากลมโตคู่สวยมองเลยผ่านไหล่เขาไปราวกับว่าตัวตนของประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลเป็นเพียงธาตุอากาศ ในทางจิตวิทยาพฤติกรรมแล้ว ‘ความเงียบ’ คืออาวุธที่ทรงพลังที่สุดในการลงทัณฑ์ทางอารมณ์ และตอนนี้ น่านกำลังใช้มันเชือดเฉือนธามจนเลือดซิบโดยไม่ต้องออกแรงแม้แต่น้อย เหตุการณ์เมื่อวานยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของธาม—คำพูดที่เฉียบคมเกินไป ความเย่อหยิ่งที่เผลอแสดงออกไปเพื่อปกป้องอีโก้บ้าๆ ของตัวเอง และสายตารuดร้าวที่น่านมองเขาก่อนจะเดินหันหลังให้ ประธานหนุ่มผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครรู้ตัวแล้วว่าเขา ‘พลาด’ อย่างมหันต์ พลาดที่ปล่อยให้ความกลัวที่จะสูญเสียการควบคุม มาทำลายความสัมพันธ์ที่กำลังก่อตัวขึ้นทีละน้อย แต่ทว่า... ความอีโก้จัดระดับปรมาจารย์ทำให้คำว่า ‘ขอโทษ’ ติดอยู่ที่ปลายลิ้น กลืนก็ไม่เข้าคายไม่ออก "ถ้าไม่มีงานอื่นด่วน ดิฉันขอตัวนะคะ ประธานธาม" น่านเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ เช่นเดียวกับหุ่นยนต์ที่ถูกโปรแกรมมาอย่างดี ร่างโปร่งหมุนตัวเตรียมจะก้าวเดินไปยังบานประตู พรึบ! เร็วกว่าความคิด มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อแขนเรียวแล้วดึงรั้งเข้าหาตัวอย่างแรง แรงเหวี่ยงทำให้น่านเซถลาเข้าปะทะกับแผงอกกว้างโดยไม่ทันตั้งตัว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับความร้อนผ่าวจากร่างกายของธามโอบล้อมตัวเขาไว้ในเสี้ยววินาที "ปล่อยค่ะ" น่านเงยหน้าขึ้นสบตา ปลายคางเชิดรั้น ดวงตาคู่สวยฉายแวววาวด้วยความไม่พอใจที่ถูกแตะต้องตัว "คุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้" "มีสิทธิ์สิ... ในฐานะเจ้านายของคุณ" ธามเถียงหน้าตาย ทั้งที่หัวใจในอกเต้นรัวโครมครามจนแทบจะทะลุกออกมานอกซี่โครง ปลายนิ้วที่กุมข้อมือน่านอยู่ไม่ได้คลายออก มีแต่จะกระชับแน่นขึ้นราวกับกลัวว่าอีกฝ่ายจะสลายหายไปต่อหน้า "คุณกำลังใช้วิธีลงโทษทางจิตวิทยาที่แย่มากนะ น่าน" "แล้ววิธีที่