ความจริงที่ถูกตีแผ่

แฟลชไดรฟ์สีดำด้านบนโต๊ะทำงานกระจกใสสะท้อนแสงไฟนีออนสีส้มสลัว ราวกับวัตถุต้องคำสาปที่พร้อมจะระเบิดทุกเมื่อ ธามจ้องมองมันด้วยดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยรังสีความเย็นยะเยือกจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงอย่างน่าใจหาย ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเนิบนาบ แต่มันกลับดังสะท้อนก้องอยู่ในความเงียบงันของห้องทำงานส่วนตัวยามวิกาล "แล้ววิธีที่..." ประโยคที่ค้างคาจากเหตุการณ์เมื่อครู่ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว น่านถูกใส่ร้าย... และหลักฐานชิ้นสำคัญที่กวินพยายามซ่อนไว้เพื่อซื้อตัวเขากลับมาอยู่ในมือของธามแล้ว ข้อมูลดิจิทัลในมือถือและเอกสารลับที่ถูกส่งต่อมาจากแหล่งข่าววงในยืนยันชัดเจนว่า แผนการทุจริตโปรเจกต์ใหญ่เมื่อเดือนก่อนไม่ได้เกิดจากความสะดุดของเลขาฯ หน้าหวานอย่างน่าน แต่เป็นฝีมือของคนใกล้ตัวที่ต้องการเขี่ยเด็กดื้อคนนี้ให้พ้นทางเพื่อทำลายความน่าเชื่อถือของเขาเอง ประตูกระจกบานเลื่อนเปิดออกพร้อมกับร่างโปร่งของคนที่กำลังคิดถึง น่านก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉยตามเคย แต่ดวงตากลมโตคู่นั้นกลับไหววูบเล็กน้อยยามสบเข้ากับสายตาของประธานหนุ่มที่ราวกับสัตว์ป่ากำลังจ้องเหยื่อ "ดึกป่านนี้แล้ว คุณธามยังไม่กลับคอนโดอีกหรือคะ? หรือติดใจบรรยากาศห้องทำงานจนไม่อยากลุกไปไหน" น่านเอ่ยแซะด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย พยายามซ่อนความประหม่าไว้ใต้ท่าทีเย่อหยิ่งตามนิสัย ธามไม่ตอบทันที เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกฝ่ายอย่างเชื่องช้าแต่กดดัน จนร่างบางต้องถอยหลังไปชนกับบานกระจกเย็นเฉียบอย่างไร้ทาง "ฉันกำลังคิดอยู่ว่า..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยชิดริมหู ลลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านลาดไหล่บาง "คนที่ขยันเอาเอกสารปลอมไปยื่นให้บอร์ดบริหารเมื่อสัปดาห์ก่อน มันสมองระดับไหนกันนะ ถึงกล้าเล่นเกมสกปรกกับคนของฉัน" น่านชะงักไปชั่ววินาที ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นสู้ ดวงตาสั่นระริกแต่ริมฝีปากยังคงเหยียดยิ้มหยัน "ถ้าหมายถึงเรื่องคดีฉาวนั่น ฉันบอกแล้วไงคะว่าไม่ได้ทำ คุณธามจะหูเบาเชื่อคำพูดของคนอื่นมากกว่าหลักฐานที่เห็นกับตาหรือไง" "หลักฐานเหรอ?" ธามแค่นหัวเราะในลำคอ มือหนายกขึ้นกักตัวอีกฝ่ายไว้ด้วยการทาบฝ่ามือลงบนกระจกทั้งสองข้าง ก้มหน้าลงไปกระซิบชิดริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่น "นายคิดว่าตัวเองฉลาดมากสินะ ที่ลบไฟล์ต้นฉบับทิ้งไปได้หมดจด แต่ลืมไปหรือเปล่าว่า... โลกนี้ไม่มีอะไรที่แกะรอยไม่ได้ โดยเฉพาะถ้ามันเป็นเรื่องเกี่ยวกับความปลอดภัยของบริษัทฉัน" นิ้วเรียวของธามหยิบแฟลชไดรฟ์เจ้าปัญหาขึ้นมาหมุนเล่นเบาๆ สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความซับซ้อน มีทั้งความโกรธ ความหึงหวง และประกายความคลั่งรักที่ถูกกดทับไว้ภายใต้มาดนิ่งขรึม "คุณธาม..." น่านเสียงแผ่วลงไปถนัดตา เมื่อตระหนักได้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้แค่ขู่ แต่กำลังถือหลักฐานชิ้นสำคัญที่พลิกเกมทุกอย่างได้ในพริบตา "คุณ... รู้ความจริงแล้ว?" "ฉันรู้มาตลอดว่านายถูกใส่ร้าย น่าน" ธามกดเสียงต่ำลง ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยราวกับต้องการค้นหาความจริงทั้งหมด "แต่ที่ฉันยอมปล่อยให้คนพวกนั้นเล่นละครตบตา ก็เพื่อรอดูว่า... เมื่อไหร่หางจิ้งจอกของใครบางคนจะโผล่ออกมาเต็มๆ และเพื่อดูว่านายจะยอมมาอ้อนขอความช่วยเหลือจากฉันด้วยวิธีไหน" "คนฉวยโอกาส!" น่านถลึงตาใส่ด้วยความโกรธ ปลายจมูกรั้นเชิดขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ แม้หัวใจจะเต้นระรัวจนแทบทะลุอกกับความใกล้ชิดอันตรายนี้ "ฉันไม่ใช่เด็กๆ ของคุณนะที่จะต้องคอยวิ่งไปซุกตัวร้องไห้ แค่เพราะโดนคนอื่นกลั่นแกล้ง" "แต่การที่นายเลือกจะลาออกเพื่อไปซบอוקกวิน มันไม่ใช่การแก้ปัญหา มันคือการหนี..." ธามกดน้ำหนักเสียงลงเน้นย้ำทีละคำ มือหนาเคลื่อนจากกระจกมาบีบปลายคางมนให้เชิดขึ้นบังคับให้สบตา "นายคิดจริง ๆ เหรอว่าฉันจะยอมปล่อยให้คนที่ฉันหมายตาไว้หลุดมือไปให้ไอ้สารเลวนั่น?" คำพูดแสดงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของแบบโต้งๆ ทำเอาหนุ่มหน้าหวานหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ หัวใจกระหน่ำเต้นรัวจนควบคุมจังหวะไม่ได้ น่านเม้มปากแน่น พยายามเบี่ยงหน้าหนีสัมผัสร้อนผ่าวที่แผดเผาความเยือกเย็นของตัวเองจนหมดสิ้น "ปล่อยนะคะ ฉันหายใจไม่ออก..." "จนกว่าเราจะเคลียร์เรื่องนี้เสร็จ นายไม่ได้ไปไหนทั้งนั้น" ธามกระซิบชิดริมฝีปาก กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับความดุดันทำให้สมองของน่านปั่นป่วนไปหมด "และยิ่งไปกว่านั้น... คนที่ก섬เรื่องนี้ทั้งหมดกำลังจะเดินเข้ามาสารภาพความจริงด้วยตัวเองในอีกไม่กี่วินาทีนี้แล้ว" น่านขมวดคิ้วยุ่งด้วยความไม่เข้าใจ ทว่าก่อนที่ริมฝีปากจะได้เอ่ยถามอะไร เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ พร้อมกับบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกโดยปราศจากการอนุญาต ร่างของหัวหน้าแผนกบัญชีผู้กุมความลับทั้งหมดก้าวเข้ามาด้วยใบซีดเผือก เหงื่อกาฬแตกพลั่กทั่วใบหน้า แต่เมื่อกวาดสายตามาเห็นภาพประธานหนุ่มยืนครอบครองเลขาฯ คนสนิทในระยะประชิดตัว เขาก็ทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นห้องทันทีด้วยความหวาดกลัว "คุณธาม... คือผม... ผมไม่ได้ตั้งใจ..." ธามไม่ได้หันไปมองผู้มาใหม่ สายตาของเขายังคงตรึงอยู่บนใบหน้าหวานที่กำลังเบิกกว้างด้วยความตกใจกับเหตุการณ์ตรงหน้า ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างผู้เหนือกว่า ก่อนจะกระซิบเบาๆ ข้างหูน่านที่ตัวแข็งทื่อ "เกมเปิดโปงความจริง... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นเองค่ะคนดี" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ