จังหวะหัวใจที่เต้นผิดจังหวะ

หน้าจอโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานกระจกใสสะท้อนภาพข้อความแจ้งเตือนที่ค้างอยู่เพียงบรรทัดเดียวจากน่าน—*[เกมเปิดโปงความจริง... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้นเองค่ะคนดี]*—คำว่า 'ค่ะคนดี' ที่ถูกส่งมาจากเลขาหนุ่มผู้ไม่เคยยอมจำนนต่ออำนาจใด ทำให้ธามขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นอย่างชัดเจน จิตวิทยาพฤติกรรมที่เขาสั่งสมและใช้ควบคุมคนนับร้อยในบริษัท กลับใช้ไม่ได้ผลกับคนๆ เดียวที่ก้าวเข้ามาปأس่วนลึกของหัวใจ น่านเลือกที่จะหายตัวไปในคืนที่กวินกำลังเดินเกมรุกหนักที่สุด การหายตัวไปแบบไร้ร่องรอยไม่ใช่การหนี แต่เป็นการท้าทาย... ท้าทายให้เขาต้องวิ่งตามหาด้วยความร้อนรุ่มที่แทบจะเผาไหม้สติสัมปชัญญะของประธานหนุ่มผู้เยือกเย็น "เก่งนักนะ..." ธามพึมพำกับความว่างเปล่า ปลายนิ้วเรียวยาวกดโทรศัพท์สายตรงหาทีมรักษาความปลอดภัยส่วนตัว น้ำเสียงที่กดต่ำลงจนเกือบเป็นกระซิบแฝงไว้ด้วยความคลั่งรักที่ถูกบีบอัดจนน่ากลัว "เช็คพิกัดมือถือของน่านเดี๋ยวนี้... ทุกที่ ที่ไม่ใช่คอนโดของเจ้าตัว" รถยนต์หรูพุ่งทะยานผ่านสายฝนโปรยปรายยามค่ำคืนของกรุงเทพมหานคร ธามไม่ได้ใส่ใจแม้กระทั่งร่มหรือเสื้อกันหนาว เขาสนใจเพียงแค่เป้าหมายเดียวในหัว—การได้ลากตัวเลขาส่วนตัวคนเก่งกลับมาต่อปากต่อคำตรงหน้าเขาอีกครั้ง กลไกทางจิตวิทยาที่เรียกว่า *Scarcity Effect* หรือภาวะขาดแคลนกำลังเล่นงานหัวใจของเขาอย่างรุนแรง สิ่งไหนที่เข้าถึงยาก ยิ่งมีค่า แต่นี่ไม่ใช่แค่เรื่องของงาน แต่มันคือความเป็นความตายของความรู้สึกที่เขามีต่อน่าน เกือบตีสอง รถคันหรูจอดสนิทหน้าโกดังเก่าริมแม่น้ำเจ้าพระยา สถานที่ที่กวินใช้เป็นหมากตาสำคัญในการดึงตัวน่านออกไป ธามก้าวลงจากรถด้วยท่าทีสงบนิ่งราวกับนักล่าผู้ช่ำชอง แต่แววตากลับคมกริบและดุดันยิ่งกว่ายามปกติ เทคนิค *Cognitive Dissonance* หรือความขัดแย้งทางความคิดถูกนำมาใช้ประเมินสถานการณ์ตรงหน้า กวินคิดว่าตัวเองเป็นผู้กุมเกม แต่กวินกำลังประเมินความคลั่งรักของคนที่ถูกยั่วโมโหต่ำเกินไป ประตูเหล็กบานใหญ่ถูกผลักเปิดออกด้วยแรงมหาศาล เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นก้องกังวานไปทั่วความเงียบงัน "คิดว่าจะไม่มาซะแล้วครับ คุณธาม" เสียงทุ้มต่ำของกวินดังขึ้นจากมุมมืด พร้อมกับร่างของน่านที่ถูกมัดอยู่บนเก้าอี้กลางห้อง แม้สภาพจะดูเหนื่อยล้าจากการถูกบังคับให้เจรจา แต่ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่ได้มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย กลับพราวระยับด้วยประกายความท้าทายที่ทำให้ธามแทบคลั่ง ธามกวาดสายตามองสำรวจเรือนร่างของน่านตั้งแต่หัวจรดเท้าเพื่อเช็คความปลอดภัยอย่างรวดเร็ว ก่อนที่สายตาจะตวัดกลับมาจ้องเขม็งที่กวินราวกับเสือจ้องเหยื่อ รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกมารอบตัวจนอุณหภูมิในโกดังลดฮวบลงทันที "ปล่อยเขา" ธามเอ่ยเสียงเรียบ แต่เต็มไปด้วยอำนาจกดดันที่แทบจะทำให้กวินหายใจไม่ออก "ใจร้อนเสียจริงครับ สมกับที่เป็นประธานผู้เย่อหยิ่ง แต่น่าเสียดายนะ... คุณน่านเขาเลือกแล้ว ว่าจะร่วมงานกับผม ไม่ใช่คุณ" กวินยิ้มเยาะ เดินเข้าไปใกล้ร่างของน่านพร้อมกับใช้มือเชยคางเลขาหนุ่มขึ้น ธามไม่รอให้กวินพูดจบ ร่างสูงพุ่งตัวเข้าไปกระชากคอเสื้อของกวินด้วยความเร็วที่อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัว หมัดหนักๆ ซัดเข้าที่ใบหน้าของคู่แข่งจนเซถลาล้มลงไปกองกับพื้น ความหึงหวงและความโกรธเกรี้ยวที่ถูกเก็บกดไว้พรั่งพรูออกมาอย่างไร้การควบคุม "อย่าบังAาจ... เอา100นิ้วสกปรกของคุณมาแตะต้องคนของผม" ธามคำรามต่ำ ดวงตาแดงก่ำด้วยเพลิงโทสะ ก่อนที่สถานการณ์จะบานปลายไปมากกว่านั้น เสียงปรบมือเบาๆ ก็ดังขึ้นจากความมืดมิดด้านหลังเสาปูนเปลือย พร้อมกับร่างของใครบางคนก้าวออกมาอย่างช้าๆ รอยยิ้มเย็นเยียบที่ประดับอยู่บนใบหน้านั้นทำเอาธามต้องชะงักกึก "เล่นละครกันสนุกพอหรือยังคะ... คุณธาม คุณกวิน" ธามหันขวับไปมองผู้มาใหม่ ดวงตาคมกวาดมองร่างนั้นด้วยความตกตะลึงชั่วขณะ ขณะที่น่านที่ถูกมัดอยู่บนเก้าอี้กลับส่งยิ้มมุมปากให้ผู้มาใหม่ราวกับทุกอย่างอยู่ในแผนการทั้งหมดตั้งแต่แรกแล้ว ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางร่วมกันมาจนถึงบทนี้นะคะ