เส้นแบ่งที่หายไป

กลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มผสมกับความตึงเครียดที่แทบจะเชือดเฉือนผิวหนังได้ กำลังลอยอบอวลอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของท่านประธานหนุ่ม ปลายปากกาฟาวน์tain pen ราคาแพงถูกวางกระแทกลงบนโต๊ะทำงานเสียงดังสนั่น เพื่อส่งสัญญาณเตือนว่าขีดจำกัดความอดทนของธามได้เดินทางมาถึงจุดสิ้นสุดแล้ว "คุณกำลังเล่นเกมที่อันตรายเกินไปแล้วนะ, น่าน" เสียงทุ้มต่ำที่เคยเรียบเฉย บัดนี้กลับเจือไปด้วยกระแสความขุ่นเคืองที่ซ่อนความคลั่งรักเอาไว้จนมิดชิด ธามเงยหน้าขึ้นสบตาเลขาหนุ่มที่ยืนกอดอกนิ่งอยู่เบื้องหน้า ดวงตาคมกริบราวกับสัตว์นักล่ากำลังสำรวจทุกรายละเอียดบนใบหน้าหวานที่เชิดขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว น่านแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายอย่างที่ชอบทำเสมอเวลาที่ต้องการจะยั่วโมโหคนตรงหน้า "เกมอันตรายอะไรกันคะคุณธาม หรือว่าคุณกำลังกลัว... กลัวว่าจิตวิทยาที่คุณร่ำเรียนมามันจะใช้กับฉันไม่ได้ผลอีกต่อไปแล้ว" น่านจงใจก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานมากขึ้น ลดระยะห่างระหว่างกันจนธามต้องเอนตัวพิงพนักเก้าอี้เพื่อรักษากรอบพื้นที่ส่วนตัว แต่ทว่า... แววตาของประธานหนุ่มกลับวับوาวขึ้นมาอย่างน่ากลัว ในทางจิตวิทยาพฤติกรรมมนุษย์ การรุกล้ำพื้นที่ส่วนตัว (Proxemics) คือการประกาศสงคราม แต่น่านลืมไปว่า... สำหรับธามแล้ว การที่เหยื่อเดินเข้ามาหาในกรงเสือด้วยตัวเอง มันไม่ใช่สงคราม แต่มันคือการ "ส่งตัวเองเข้าปากเสือ" ต่างหาก หมับ! มือหนาคว้าข้อมือเรียวของน่านเอาไว้ด้วยความเร็วที่ตั้งตัวไม่ทัน แรงดึงเพียงนิดเดียวทำให้น่านเสียหลักพุ่งเข้าหาโต๊ะทำงาน ก่อนที่ร่างโปร่งจะถูกรั้งให้เข้ามาประชิดตัวจนแผ่นอกแนบชิดกับไหล่กว้างของคนตัวโตกว่า ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะกันทำเอาบรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที "ปล่อยนะคุณธาม!" น่านตาดำขยายด้วยความตกใจ พยายามบิดข้อมือหนີแต่กลับถูกแรงมหาศาลตรึงไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก "ฉันเตือนคุณแล้วนะน่าน ว่าอย่าเล่นกับไฟ" ธามกระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มพร่าต่ำจนชวนขนลุก ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอขาวจนคนฟังสะท้านเฮือก "คุณคิดว่าการไปพบกับกวินลับหลังฉัน จะทำให้คุณถือไพ่เหนือกว่างั้นเหรอ? คุณกำลังประเมินความอดทนของฉันต่ำเกินไป... เลขา" หัวใจของน่านเต้นรัวระรัว ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะแรงดึงดูดอันตรายที่แผ่ออกมาจากตัวผู้ชายคนนี้ กวินเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งที่เขาใช้ทดสอบปฏิกิริยาหึงหวงของธามตามตำราจิตวิทยาที่เคยอ่าน แต่ดูเหมือนว่าเขาจะคำนวณพลาด... เสือตัวนี้ไม่ได้แค่หึง แต่มันกำลังจะ "ขย้ำ" เขาให้จมเขี้ยวจริงๆ "ฉันแค่... ไปคุยเรื่องงานกับคุณกวิน ก็เท่านั้นเองค่ะ" น่านยังคงแข็งข้อ เสียงหวานเอื้อiอ่ยออกไปแม้ว่าหัวใจจะเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะเมื่อปลายนิ้วอุ่นของธามเริ่มไล้ขึ้นมาจากข้อมือ เลื่อนผ่านท่อนแขนเรียวอย่างเชื่องช้าและจงใจคุกคาม "งานงั้นเหรอ?" ธามแค่นหัวเราะ นัยน์ตาคมกริบมองริมฝีปากที่ขยับเถียงก่อนจะเลื่อนขึ้นสบตากับดวงตาที่เริ่มสั่นไหว "งั้นลองบอกฉันหน่อยสิ ว่าการไปนั่งใกล้ชิดกับคู่แข่งทางธุรกิจของฉันในร้านอาหารเดิมซ้ำๆ มันคืองานประเภทไหน... หรือว่าคุณกำลังหาทางหนีจากฉันไปซุกตัวอยู่ใต้ปีกของมัน?" คำพูดที่เจือความหึงหวงอย่างไร้เหตุผลทำให้น่านชะงักไป ดวงตาคู่สวยมองลึกเข้าไปในดวงตาของประธานหนุ่ม พยายามค้นหาความจริงจังภายใต้หน้ากากเยชาชาที่อีกฝ่ายสวมไว้เสมอ และเขาก็พบมัน... ความคลั่งรักที่ถูกกดทับไว้ด้วยอีโก้และอำนาจ มันกำลังระเบิดออกมาอย่างเงียบเชียบในพื้นที่ปิดตายแห่งนี้ "ถ้าฉันอยากไป... คุณจะทำไมคะ?" น่านท้าทายกลับด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยจ้องมองริมฝีปากหยักที่อยู่ห่างกันเพียงคืบ รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากของธาม ชั่ววินาทีนั้นเองที่เส้นแบ่งความสัมพันธ์ระหว่าง "เจ้านาย" กับ "ลูกน้อง" ได้ขาดสะบั้นลงอย่างไร้เยื่อใย ธามไม่ตอบคำถามด้วยวาจา แต่เขาใช้การกระทำเป็นคำตอบ มืออีกข้างที่ว่างอยู่เลื่อนขึ้นโอบประคองท้ายทอยของเลขาหนุ่มเอาไว้มั่น ไม่เปิดโอกาสให้ถอยหนี ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาประกบปิดริมฝีปากอิ่มที่เอาแต่เถียงเขาไม่หยุดยั้ง! สัมผัสแรกเต็มไปด้วยความดุดันและเอาแต่ใจ ราวกับต้องการลงโทษที่กล้าไปยطอดเย้ากับไฟนรก น่านเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะ สมองขาวโพลนจนคิดอะไรไม่ออกเมื่อรสจูบที่ทั้งร้อนแรงและเรียกร้องถาโถมเข้ามาอย่างไร้ความปรานี กลิ่นอายความเป็นผู้ชายและความเย่อหยิ่งของธามหลอมรวมกันจนกลายเป็นอาวุธที่ทำให้คนปากเก่งอย่างน่านแทบละลายคาอก จากความตกใจค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความเคลิบเคลิ้ม เมื่อมือหนาเริ่มเปลี่ยนเป็นลูบไล้แผ่นหลังบางอย่างอ่อนโยนขึ้นท่ามกลางความเร่าร้อน จังหวะการจูบที่เคยรุกไล่เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งและเว้าวอน น่านเผลอเผยอริมฝีปากออกอย่างไร้การควบคุม เปิดทางให้ลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำที่เขาหวงแหนมาตลอด นิตยสารเล่มไหนก็ไม่เคยสอนว่าทฤษฎีจิตวิทยาข้อใดจะรับมือกับความคลั่งรักในรูปแบบนี้ได้ น่านหลับตาลง ยอมจำนนต่อสัมผัสที่ข้ามเส้นความถูกต้องไปไกลลิบโลก เนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ที่ทั้งคู่จมดิ่งอยู่ในห้วงอารมณ์นั้น ก่อนที่ธามจะค่อยๆ ถอนริมฝีปากออกอย่างเสียดาย ปล่อยให้น่านหอบหายใจโกยอากาศเข้าปอดจนอกบางกระเพื่อมไหว ใบหน้าหวานแดงก่ำ ลิมฝีปากบวมเจ่ออย่างเห็นได้ชัด ดวงตาสั่นระริกด้วยความเขินอายและสับสน ธามใช้ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยริมฝีปากแดงระเรื่อนั้นเบาๆ สายตานุ่มนวลขึ้นอย่างที่แทบไม่มีใครเคยเห็น "ทีนี้... ตอบฉันได้หรือยังว่าคุณเป็นของใคร, น่าน" เสียงทุ้มกระซิบชิดริมฝีปาก แววตาเต็มไปด้วยการแสดงความเป็นเจ้าของอย่างสมB1บูรณ์ น่านเม้มปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก กำลังจะอ้าปากเอ่ยคำตอบเพื่อยุติเกมนี้... ก๊อกๆๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีมารยาท ก่อนที่บานประตูห้องทำงานจะถูกผลักเปิดออกผางโดยไม่รออนุญาต "ท่านประธานครับ เอกสารด่วนจาก... อ๊ะ! ผม... ผมขอโทษครับ!" เสียงทุ้มของบุคคลที่สามดังแทรกขึ้นกลางคัน พร้อมกับร่างของหัวหน้าฝ่ายการตลาดที่ยืนค้างเติ่งอยู่หน้าประตูกับกองเอกสารในมือ เมื่อเห็นภาพเบื้องหน้าของท่านประธานหนุ่มที่กำลังโอบกอดเลขาคนสนิทแนบชิดติดโต๊ะทำงานในท่าทางที่ส่อความสัมพันธ์เกินเลยอย่างชัดเจน ธามตวัดสายตาดุดันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อไปยังผู้บุกรุกทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านจนเลขาหน้าห้องถึงกับหน้าซีดเผือด เข่าแทบทรุดลงไปกองกับพื้น แต่น่านกลับเบิกตากว้างยิ่งกว่า เมื่อบุคคลที่ยืนอยู่ด้านหลังหัวหน้าฝ่ายการตลาด หลบฉากออกมาเผยให้เห็นใบหน้าคุ้นเคยรอยยิ้มมุมปากที่ส่งตรงมาให้เขาราวกับผู้ชนะ ...กวินยืนกอดอกพิงกรอบประตู พร้อมกับเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม "ขอโทษที่ขัดจังหวะนะครับ... ดูเหมือนว่าผมจะมาในเวลาที่ไม่ค่อยเหมาะเท่าไหร่สินะครับ, ท่านประธาน" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาติดกับดักจิตวิทยาบทนี้ และเตรียมตัวพบกับการหักมุมที่เข้มข้นยิ่งกว่าเดิมในตอนถัดไปนะคะ!