รอยแผลที่ถูกรักษา

เสียงล็อกกลอนประตูห้องทำงานดัง ‘คลิก’ หนักแน่นพอจะตัดขาดโลกภายนอกออกไปได้อย่างสิ้นเชิง น่านยังไม่ทันได้ขยับตัวถอยหนี ร่างสูงใหญ่ของธามก็ก้าวเข้ามาประชิด บีบพื้นที่อากาศรอบตัวจนแทบไม่เหลือให้หายใจ แววตาของประธานหนุ่มในยามนี้ไม่มีคราบความเยือกเย็นหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความดุดันผสมผสานกับความโหยหาอย่างชัดเจน—ชนิดที่ต่อให้เป็นนักจิตวิทยาพฤติกรรมมือฉกาจ ก็ไม่อาจซ่อนร่องรอยความคลั่งรักที่ระอุอยู่ก้นบึ้งนัยน์ตานั้นได้ "คิดจะไปซบตักกวินมันจริง ๆ หรือไง" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นชิดริมหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลาดไหล่จนผิวเนื้อตรงนั้นสั่นสะท้าน น่านแค่นหัวเราะในลำคอเบา ๆ แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก แต่ริมฝีปากบางก็ยังคงรักษาความพยศไว้ได้อย่างเหนียวแน่น ปากไวเท่าความคิดคืออาวุธประจำตัวที่เขาไม่เคยทิ้ง "แล้วมันธุระอะไรของคุณล่ะคะ คุณธาม... ในเมื่อสถานะระหว่างเรา ตอนนี้มันก็แค่นายจ้างกับลูกน้องที่กำลังจะยื่นใบลาออกไม่ใช่หรือไง" ธามขบกรามแน่นจนสันนูนชัดเจน มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือน่านไว้ ออกแรงดึงเบา ๆ แต่เด็ดขาดจนแผ่นหลังบางแนบชิดกับอกแกร่ง ความใกล้ชิดนี้สะท้อนกลไกทางจิตวิทยาที่เรียกว่า *Proximity Effect* ได้อย่างสม บูรณ์แบบ ยิ่งใกล้ ยิ่งเร้าอารมณ์ และยิ่งทำให้เกราะป้องกันที่ทั้งคู่สร้างขึ้นพังทลายลงทีละน้อย "ลาออกเหรอ? ฝันไปเถอะ" ธามกดเสียงต่ำลง ดวงตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากที่เอาแต่ต่อล้อต่อเถียง "ฉันไม่ได้อนุญาตให้นายไปไหนทั้งนั้น... น่าน" "คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉันค่ะ!" น่านเงยหน้าขึ้นสบตา ปะทะสายตากับอีกฝ่ายอย่าง ‘ตาต่อตา ฟันต่อฟัน’ ไม่มีใครยอมลดละให้กัน "คุณใช้เกมจิตวิทยาครอบงำคนอื่นมาตลอด คุณคิดว่าทุกคนเป็นหมากบนกระดานของคุณหรือไงคะ? แม้กระทั่งความรู้สึกของฉัน คุณก็ยังมองมันเป็นแค่กลยุทธ์ธุรกิจ!" คำพูดนั้นทำให้ธามชะงักไปชั่วครู่ แววตาไหววูบลงอย่างเจ็บปวด ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงานชั่วขณะ ก่อนที่มือหนาจะเปลี่ยนจากการกุมข้อมือ เป็นการประคองใบיเนียนนุ่มของเลขาหนุ่มเอาไว้ด้วยความทะนุถนอมอย่างไม่น่าเชื่อ รอยแผลในใจของธาม... ปมความหวาดระแวงที่ถูกสร้างขึ้นจากอดีต ทำให้เขาแสดงออกด้วยการควบคุม เพื่อไม่ให้ใครมีอำนาจเหนือกว่าและทิ้งเขาไป แต่น่าน... กลับเป็นคนเดียวที่มองทะลุเกราะป้องกันนั้น และกล้าพอที่จะเอื้อมมือเข้ามาแตะต้องรอยแผลเป็นที่ซ่อนอยู่ "ฉันไม่ได้มองนายเป็นหมาก..." เสียงของธามอ่อนลง ยอมจำนนต่อความรู้สึกที่แท้จริงของตัวเองเป็นครั้งแรก "ถ้านายคือหมาก... นายก็คงเป็นหมากตัวเดียวที่ฉันยอมยกกระดานให้... และยอมแพ้ตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มเดินเกม" หัวใจของน่านกระตุกวูบ ความซึนและปากร้ายที่เคยมีมลายหายไปในพริบตา เมื่อได้ยินคำสารภาพที่แฝงความคลั่งรักเอาไว้จนล้นปรี่ ดวงตาคู่สวยไหวระริก ความโกรธขึงเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความลึกซึ้งที่อธิบายเป็นคำพูดไม่ได้ "คนบ้า..." น่านพึมพำเสียงเบา หันหน้าหนีเล็กน้อยด้วยความเขินอายที่พุ่งพล่านจนใบหน้าร้อนผ่าว แต่ธามกลับไม่ยอมปล่อยให้เขาหลบเลี่ยง นิ้วเรียวยาวเชยคางมนให้กลับมาสบตากันอีกครั้ง "ถ้ารู้ว่าฉันบ้า... ก็รับผิดชอบด้วยการอยู่ข้าง ๆ แบบนี้ต่อไปซะ" ธามกระซิบชิดริมฝีปาก ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนแทบไม่มีช่องว่าง "กวินไม่มีวันให้นายได้มากกว่าที่ฉันให้... และไม่มีใครเข้าใจรอยแผลของนายได้ดีเท่าฉันอีกแล้ว" น่านเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามราวกับกลองศึก ความรู้สึกอึดอัดที่สะสมมานานนับสัปดาห์ได้รับการเยียวยาด้วยคำพูดและการกระทำที่จริงใจจนน่าหมั่นไส้แต่น่าหลงใหลในเวลาเดียวกัน มือเรียวค่อย ๆ ยกขึ้นสัมผัสแผงอกด้านซ้ายของประธานหนุ่ม รับรู้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวไม่แพ้กัน "ถ้าฉันอยู่... คุณห้ามใช้นิสัยเผด็จการแบบนี้อีกนะคะ" น่านต่อรองเสียงเบา ลมหายใจอุ่นปัดผ่านกันไปมา "ตกลง... ยกเว้นเรื่องบนเตียง" ธามกระตุกยิ้มมุมปาก เจ้าเล่ห์ขึ้นมาทันทีที่สถานการณ์คลี่คลาย "คุณธาม!" น่านค้อนขวับ ยกกำปั้นขึ้นทุบไหล่หนาแก้เขิน แต่ยังไม่ทันที่ทั้งคู่จะได้สานต่อบรรยากาศหวานล้ำที่กำลังก่อตัวขึ้น เสียงเคาะประตูก็รัวเร็วและดังขึ้นขัดจังหวะทันที ตามด้วยเสียงบิดลูกบิดที่กำลังจะถูกเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต! ธามขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะความเป็นส่วนตัว แต่น่านกลับหน้าถอดสีเมื่อเงาผ่านกระจกฝ้าแสดงให้เห็นชัดเจนว่าใครคือผู้ที่กำลังจะก้าวเข้ามาในห้องนี้... ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาติดกับดักจิตวิทยาบทนี้ และเตรียมตัวพบกับการหักมุมที่เข้มข้นยิ่งกว่าเดิมในตอนถัดไปนะคะ!