ปกป้องหรือครอบครอง

เสียงล็อกกลอนประตูห้องทำงานประธานบริษัทดังคลิก... เป็นจังหวะเดียวกับที่ธามก้าวเข้ามาประชิดตัวน่าน โดยไม่มีช่องว่างให้อากาศแม้แต่โมเลกุลเดียวเล็ดลอดผ่าน ความเงียบงันในห้องกว้างนับร้อยตารางเมตรไม่ได้แปลว่าความสงบ แต่มันคือแรงอัดอากาศมหาศาลก่อนที่พายุคลั่งจะกวาดล้างทุกอย่างให้ราบเป็นหน้ากลอง ดวงตาคมกริบของประธานหนุ่มวัยสามสิบถอดรหัสความนิ่งเฉยบนใบหน้าของเลขาหนุ่มได้อย่างทะลุปรุโปร่ง เขากดน้ำหนักมือลงบนพนักพิงเก้าอี้หนังสีดำที่น่านกำลังนั่งอยู่ กักขังร่างเพรียวเอาไว้ในอาณาเขตของตัวเองอย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด "คิดจะเล่นเกมอะไรอยู่... น่าน" น้ำเสียงต่ำทุ้มที่ลอดไรฟันออกมาไม่ได้มีความนุ่มนวลหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มันคือเสียงคำรามของสัตว์นักล่าที่ถูกลูบคมจากเหยื่อที่มันคิดว่าเชื่องแล้ว น่านเงยหน้าขึ้นสบตากับอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว ริมฝีปากบางเฉียบยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มเย้าแหย่ที่ธามเกลียดนักหนา เพราะมันแสดงให้เห็นว่าอีกฝ่ายกำลังสนุกกับการปั่นประสาทเขาเล่น "ผมไม่ได้เล่นเกมอะไรนี่ครับ... เอ๊ย... นี่คะ" น่านเปลี่ยนสรรพนามในใจแทบไม่ทันเมื่อเห็นดวงตาคู่นั้นวาวโรจน์ขึ้นกว่าเดิม "ฉันหมายถึง... ดิฉันไม่ได้ทำอะไรเกินหน้าที่สักหน่อยค่ะ ท่านประธาน" "เกินหน้าที่งั้นเหรอ?" ธามแค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาโน้มต่ำลงมาจนปลายจมูกแทบจะชนกัน กลิ่นอายความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาราวกับสารเคมีอันตราย "การนัดพบกับกวิน ลับหลังฉัน สองต่อสอง ในร้านอาหารส่วนตัว... เรียกว่าอยู่ในขอบเขตหน้าที่เลขาตรงไหน? หรือว่าเธอชอบความตื่นเต้นแบบลับๆ เลยอยากลองเปลี่ยนบรรยากาศจากห้องทำงานฉัน ไปซบอ้อมอกคู่แข่งทางธุรกิจดูบ้าง?" คำพูดที่เจือความหึงหวงและเยาะหยันในคราวเดียวกันทำให้น่านหรี่ตาลง กลไกการป้องกันตัวทางจิตวิทยาทำงานทันที น่านรู้ดีว่าธามกำลังใช้ "Projection" เอาความกลัวที่จะสูญเสียมาแปลงเป็นความเกรี้ยวกราด แต่คนอย่างน่านไม่มีวันยอมตกเป็นฝ่ายถูกล่าอยู่ฝ่ายเดียวแน่ๆ "ถ้าฉันจะไป... มันก็เรื่องของฉันค่ะ" น่านจงใจเชิดหน้าขึ้นท้าทาย "กวินเสนอเงื่อนไขที่น่าสนใจมาก เขามองเห็นคุณค่าในตัวเลขาคนนี้มากกว่าการใช้งานเป็นแค่เครื่องมือสนองอำนาจใครบางคน... คุณธามกลัวอะไรอยู่คะ? กลัวว่าฉันจะรู้ความลับ หรือว่า... กลัวว่าจะไม่มีใครทนความปากร้ายของคุณได้นอกจากฉันกันแน่?" เปรี้ยง! เหมือนมีสายฟ้าฟาดลงมากลางห้องทำงาน ธามกระชากแขนเรียวเข้าหาตัวด้วยความเร็วที่ไม่อาจตั้งหลัก แรงบีบที่ข้อมือไม่ได้เจตంటทำร้าย แต่มันคือการประกาศกร้าวทางกายภาพว่า *'คนคนนี้เป็นของฉัน'* ดวงตาคมกริบฉายแววคลั่งรักจนน่ากลัว สติของประธานหนุ่มผู้สมบูรณ์แบบขาดผึ่งลงตรงนั้น "อย่าท้าทายความอดทนของฉัน น่าน" ธามกระซิบชิดริมฝีปาก นํ้าเสียงสั่นพร่าด้วยความโกรธที่ผสมปนเปกับความปรารถนาอันดิบเถื่อน "เธอคิดว่ากวินมันสะอาดนักรึไง? มันต้องการดึงเธอไปเป็นเหยื่อล่อเพื่อเหยียบฉันให้จมดิน... และเธอก็โง่พอที่จะเดินเข้าไปหาหมาป่าใส่ชุดสูทเนี่ยนะ!" "ฉันไม่ใช่เด็กอมมือนะคะ ที่จะต้องให้คุณมาคอยควบคุมทุกฝีก้าว!" น่านตอกกลับเสียงดังไม่แพ้กัน พยายามบิดข้อมือออกจากการพันธนาการแต่ไม่เป็นผล เมื่อยิ่งดึง ธามก็ยิ่งรั้งเอวบางเข้ามาชิดจนแผ่นอกแนบสนิทกัน "ใช่... เธอไม่ใช่เด็ก แต่เธอมันดื้อด้านจนฉันอยากจะลงโทษให้หลาบจำ!" ธามก้มลงมองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาไม่หยุดด้วยสายตาร้อนแรงราวกับจะกลืนกิน ความโกรธแค้นที่ถูกปิดบังเรื่องกวินถูกหลอมรวมเข้ากับความหึงหวงจนแปรเปลี่ยนเป็นแรงดึงดูดอันมหาศาล เขารู้ดีว่ายิ่งใช้วิธีเผด็จการ น่านก็จะยิ่งพยศ แต่วินาทีนี้... เขาไม่สนอะไรทั้งนั้นนอกจากอยากจะปิดปากอวดเก่งนี่ด้วยวิธีของเขาเอง น่านชะงักไปเมื่อเห็นประกายในดวงตาของธามเปลี่ยนไป ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่กำลังถูกแทนที่ด้วยไฟปรารถนาที่แผดเผาทุกสิ่ง หัวใจของเลขาหนุ่มเต้นรัวระรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะความกลัว... แต่เป็นเพราะเคมีอันตรายที่ระเบิดออกระหว่างพวกเขาทั้งคู่ต่างหาก "คุณ... จะทำอะไร..." น่านเสียงแผ่วลงโดยไม่รู้ตัว เมื่อปลายนิ้วแกร่งของธามเลื่อนขึ้นมาแตะ1ริมฝีปากของเขาอย่างแผ่วเบา แต่สัมผัสนั้นกลับสั่นระริกด้วยแรงอารมณ์ "ทำสิ่งที่ฉันควรจะทำตั้งแต่วันแรกที่เธอคิดจะเดินออกไปจากสายตาฉัน..." ธามก้มหน้าลงมาหาริมฝีปากน่านช้าๆ ทิ้งระยะห่างเพียงลมหายใจกั้น เพื่อให้อีกฝ่ายได้ปฏิเสธ แต่มีหรือที่คนอย่างน่านจะถอย... ในเมื่อเกมนี้ เขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าธามจะกล้าไปไกลแค่ไหน ทว่า ก่อนที่ริมฝีปากของทั้งคู่จะสัมผัสกัน เสียงเคาะประตูก็รัวเร็วขึ้นสามครั้งตามด้วยการผลักเปิดเข้ามาอย่างไร้มารยาท "ขอโทษทีครับท่านประธาน... พอดีผมลืมเอกสารสำคัญ—" เสียงของกวินที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกวนประสาทหยุดชะงักกึกทันที เมื่อเห็นภาพประธานหนุ่มผู้เยือกเย็นกำลังกอดเลขาของเขาไว้แน่น ราวกับเสือหวงก้างที่พร้อมจะขย้ำใครก็ตามที่กล้าล้ำเส้นเข้ามาในอาณาเขตของมัน! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาติดกับดักจิตวิทยาบทนี้ และเตรียมตัวพบกับการหักมุมที่เข้มข้นยิ่งกว่าเดิมในตอนถัดไปนะคะ!