สับสนหรือซ่อนรัก

แฟ้มเอกสารบนโต๊ะทำงานของฉันถูกเปิดผ่านไปผ่านมาเป็นรอบที่สิบในเวลาไม่ถึงสิบนาที ทั้งที่ตัวอักษรพวกนั้นไม่ได้เข้าสมองเลยสักตัว น่านผ่อนลมหายใจออกมาอย่างนึกหงุดหงิดตัวเอง ปลายปากกาในมือหมุนวนซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับจะระบายความอึดอัดที่สุมอก สามวันแล้ว... สามวันที่เราต่างฝ่ายต่างพยายามเดินสวนกันในออฟฟิศราวกับเป็นธาตุอากาศ ทั้งที่โต๊ะทำงานอยู่ห่างกันแค่กั้นด้วยกระจกใสฝ้า ตามตำราจิตวิทยาพฤติกรรมศาสตร์ที่ท่านประธานผู้แสนชาญฉลาดเคยพ่นใส่หน้า ระยะห่างทางกายภาพมักสะท้อนระยะห่างทางจิตใจ แต่สำหรับเขากับธามในตอนนี้ มันกลับเป็นความพยายาม "ผลักไส" เพื่อกลบเกลื่อนแรงดึงดูดระดับมหาศาลต่างหาก ยิ่งเลี่ยง ยิ่งเหมือนถูกดึงดูด ยิ่งทำเป็นไม่สนใจ หัวใจเจ้ากรรมก็ยิ่งเรียหา ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูกระจกเบาๆ ทำให้น่านสะดุ้งเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นมองด้วยความคาดหวังลมๆ แล้งๆ ว่าอาจจะเป็นร่างสูงของใครบางคน แต่กลับไม่ใช่... "น้องน่านครับ เอกสารสรุปยอดโปรเจกต์ของกวิน กรุ๊ป เสร็จเรียบร้อยหรือยังครับ พอดีพี่ผ่านมารับแทนคุณธาม" เสียงทุ้มของเพื่อนร่วมงานฝ่ายกลยุทธ์ดังขึ้น พร้อมรอยยิ้มที่เป็นมิตรเกินเหตุ น่านรีบดึงสติตัวเองกลับมาแล้วส่งยิ้มค้าพิมพ์นิยมให้ "เรียบร้อยค่ะ เดี๋ยวฉันจัดแฟ้มนี้ส่งให้ทางนั้นโดยตรงเลยดีกว่าค่ะ พี่ไม่ต้องลำบากหรอกค่ะ" "ไม่ลำบากเลยครับ น่านดูเหนื่อยๆ นะ ช่วงนี้งานหนักเหรอ หรือว่า..." เสียงทอดยาวอย่างมีความหมาย พร้อมสายตาที่พยายามทอดสะพานข้ามเขตแดนความเป็นเจ้านาย-ลูกน้องอย่างชัดเจน กวินคงส่งคนคนนี้มาหยั่งเชิงอีกตามเคย ในจังหวะที่น่านกำลังจะอ้าปากปฏิเสธอย่างไรbรารักษามารยาท ประตูห้องทำงานใหญ่ที่ปิดสนิทมาตลอดสามวันก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้เสียงเตือน แรงเหวี่ยงของบานประตูหนักแน่นจนทุกคนในสำนักงานต้องหันขวับ ร่างสูงโปรดของธามก้าวออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉยจนน่ากลัว ดวงตาคมกริบกวาดมองผู้มาเยือนทั้งสองด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านจนอุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงหลายองศา "ถ้าเวลาในเวลางานเหลือเฟือจนต้องมาเดินแจกจ่ายรอยยิ้มให้แผนกอื่น งั้นเอกสารสรุปยอดคงค้างของไตรมาสก่อน คงไม่เหลืออะไรให้ตรวจแล้วสินะ... คุณเลขา" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะเยียบเย็นเอ่ยขึ้น พลาдиปรายตามองลูกน้องของกวินที่ยืนยันตัวตนอยู่หน้าโต๊ะน่านด้วยสายตาที่พร้อมจะกินเลือดกินเนื้อ น่านเม้มปากแน่น หัวใจกระตุกวูบด้วยความหมั่นไส้ระคนประหม่า ตาต่อตา ฟันต่อฟัน เริ่มต้นขึ้นอีกครั้งในเสี้ยววินาทีนั้น "ดิฉันกำลังจะจัดการงานในส่วนของตัวเองให้เรียบร้อยค่ะ ท่านประธาน" น่านเชิดหน้าขึ้นสู้สายตา ไม่ยอมแพ้ต่อแรงกดดันทางจิตวิทยาที่อีกฝ่ายตั้งใจปล่อยออกมาคุกคาม "ดี... งั้นเชิญเข้ามาพบผมที่ห้องทำงานเดี๋ยวนี้" ธามสั่งเสียงเฉียบขาด หมุนตัวเดินกลับเข้าห้องทำงานส่วนตัวทันทีโดยไม่รอฟังคำทักท้วง ทันทีที่ประตูปิดลง น่านสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อตั้งสติ ปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุดแล้วก้าวตามเข้าไป แรงปะทะระหว่างคนสองคนที่ซ่อนความโหยหาไว้ภายใต้เปลือกนอกอันเย็นชา กำลังจะระเบิดขึ้นอีกครั้ง และครั้งนี้... ไม่มีใครยอมถอยให้ใครอีกแล้ว น่านผลักประตูห้องทำงานเข้ามา เสียงคลิล็อกกลไกอัตโนมัติเบาหวิวราวกับเสียงตัดขั้วหัวใจ ธามยืนหันหลังให้อยู่ริมกระจกบานใหญ่ที่มองเห็นวิวเมืองหลวงเบื้องล่าง แผ่นหลังกว้างนั้นดูตึงเครียดและเต็มไปด้วยแรงกดดันที่เจ้าตัวจงใจปล่อยออกมาเพื่อครอบงำเกม "ปิดประตู" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยสั่งโดยไม่หันกลับมามอง น่านทำตามอย่างเสียไม่ได้ ปิดประตูก่อนจะก้าวเข้าไปยืนเว้นระยะห่างอย่างระแวดระวัง "ท่านประธานมีเรื่องด่วนอะไรเกี่ยวกับงานอีกคะ ถึงต้องใช้วิธีเดินออกมาตามด้วยตัวเองแบบนั้น" ธามหมุนตัวกลับมา ชั่ววินาทีที่ดวงตาสองคู่ประสานกัน น่านสัมผัสได้ถึงความวับไวมืดมนในแววตานั้น มันไม่ใช่ความโกรธเรื่องงาน แต่มันคือความหึงหวงที่ดิบเถื่อนและถูกกักขังไว้ภายใต้ท่าทีเย่อหยิ่ง "งานเหรอ..." ธามแค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าวอย่างเชื่องช้า แต่มั่นคงราวกับเสือที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม "คุณคิดว่าผมเรียกคุณเข้ามาคุยเรื่องงานจริงๆ งั้นเหรอ น่าน" "ถ้าไม่ใช่เรื่องงาน แล้วเรื่องอะไรล่ะคะ หน้าที่ของฉันในเวลาแบบนี้..." "หน้าที่ของคุณคือการอยู่ใกล้ผม!" ธามสวนกลับทันควัน น้ำเสียงเข้มขึ้นจนเกือบทุ้มต่ำในลำคอ ร่างสูงก้าวประชิดตัวจนน่านต้องถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะทำงานด้านหลังอย่างไร้ทางหนี แขนแกร่งยกขึ้นยันกับขอบโต๊ะกักขังร่างบางไว้ตรงกลางทันที "สามวันที่ผ่านมา คุณตั้งใจเลี่ยงหน้าผม คุณคิดว่าผมดูไม่ออกรึไง?" กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมผสานกับความเร่าร้อนเฉพาะตัวทำให้ลมหายใจของน่านติดขัด หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน แต่ปากดื้อรั้นก็ยังคงทำหน้าที่ได้ดีเยี่ยม "ฉันไม่ได้เลี่ยงค่ะ ฉันแค่... ทำงานตามหน้าที่ ท่านประธานต่างหากที่ทำตัวแปลกไปก่อน" "แปลก?" ธามก้มหน้าลงมาจนปลายจมูกเกือบจะชนกัน แววตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาน่านราวกับจะอ่านความคิดทั้งหมด "ใช่... ผมมันแปลก คลั่งจนแทบจะเป็นบ้าอยู่แล้วเวลาเห็นคนอื่นมาทำตาหวานใส่คุณ!" คำสารภาพที่พรั่งพรูออกมาอย่างไร้การควบคุมทำให้น่านชะงักงัน สมองที่เคยประมวลผลกลยุทธ์จิตวิทยาได้อย่างรวดเร็วกลับว่างเปล่าลงชั่วขณะ ธามหอบหายใจเล็กน้อย ความซึนที่เคยสร้างกำแพงไว้พังทลายลงต่อหน้าต่อตา เหลือเพียงความโหยหาที่ปิดไม่มิด มือหนายื่นออกไปหมายจะแตะแก้มนวลด้วยความลืมตัว แต่ทว่า... ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความเป็นความตาย พร้อมกับเสียงเปิดเข้ามาของบุคคลที่สามที่ไม่มีใครคาดคิด "คุณธามครับ ผมเอารายงานที่ขอไว้มา... อ้าว ขอโทษครับ ผมขัดจังหวะอะไรหรือเปล่า?" ธามชะงักมือที่ค้างกลางอากาศ ดวงตาดุดันหันขวับไปมองผู้มาใหม่ด้วยแววตาที่พร้อมจะฆ่าคนได้ทันที น่านเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างของกวินยืนอยู่หน้าประตูห้องที่เปิดอ้าซ่าโดยไม่มีใครอนุญาต! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาติดกับดักจิตวิทยาบทนี้ และเตรียมตัวพบกับการหักมุมที่เข้มข้นยิ่งกว่าเดิมในตอนถัดไปนะคะ!