จูบแรกหลังบานประตู

เอกสารกองโตบนโต๊ะทำงานถูกปัดร่วงลงพื้นจนเกิดเสียงดังสนั่น ทว่าเสียงนั้นยังไม่น่าตกใจเท่ากับแววตาของประธานหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเยือกเย็นและควบคุมสติได้ดีที่สุดในเครือธน The Business Group ธามไม่ได้มองเอกสารที่กระจัดกระจาย เขาจ้องมองคนที่ยืนอยู่เบื้องหน้าด้วยสายตาที่ซ่อนความคลั่งรักเอาไว้ภายใต้ความกรุ่นโกรธจนน่ากลัว น่านก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวตามสัญชาตญาณการเอาตัวรอด ทว่าแผ่นหลังกลับชนเข้ากับบานประตูห้องทำงานที่ปิดสนิทเสียแล้ว "คุณกวินเสนอเงินเดือนให้คุณเท่าไหร่ ถึงทำให้คุณยอมเอาข้อมูลลับของบริษัทไปยื่นให้เขาพิจารณาแบบนั้นคะ น่าน?" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมานั้นไม่ได้เย็นชาอย่างที่เคยเป็น แต่มันเต็มไปด้วยความร้อนรุ่มของคนที่กำลังจะสูญเสียการควบคุม ธามก้าวเข้าไปประชิดตัวร่างโปร่งอย่างรวดเร็ว จนระยะห่างระหว่างคนทั้งคู่แทบไม่เหลือพื้นที่ให้หายใจ "ดิฉันไม่ใช่สินค้าประมูลนะคะคุณธาม และที่สำคัญ..." น่านเงยหน้าสบตาคนตัวสูงกว่าอย่างไม่เกรงกลัว ริมฝีปากบางยกยิ้มหยันตามนิสัยปากเก่งที่ไม่เคยยอมแพ้ใคร "ถ้าดิฉันจะทรยศคุณจริง ๆ ดิฉันคงเลือกวิธีที่ฉลาดกว่าการเดินไปหากวิน... คนที่แม้แต่กลยุทธ์พื้นฐานยังต้องลอกเลียนแบบคุณหรอกค่ะ" คำพูดที่แทงใจดำและท่าทีท้าทายนั้นคือปุ่มกระตุ้นที่ธามพยายามอดกลั้นมาตลอดหลายสัปดาห์ ในทางจิตวิทยาพฤติกรรม มนุษย์มักจะใช้ความเกรี้ยวกราดปกปิดความกลัวที่จะสูญเสีย และตอนนี้ ธามกำลังกลัว... กลัวเหลือเกินว่าเลขาฯ ปากเก่งคนนี้จะหลุดมือไปอยู่ในมือของคู่แข่ง "ปากดีจริงนะคะ" ธามพึมพำเสียงพร่า มือหนายื่นไปทาบลงบนบานประตูข้างศีรษะของน่าน เป็นการกักขังร่างบางไว้ในอาณาเขตของตนเองอย่างสมบูรณ์ "รู้ไหมคะว่าทฤษฎีทางจิตวิทยาเขาว่ายังไง เวลาที่คนเราปฏิเสธความรู้สึกตัวเองซ้ำ ๆ สมองมันจะสั่งการให้ร่างกายทำในสิ่งที่ตรงกันข้าม" น่านหัวسาในลำคอ แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก แต่ความถือดีก็ยังทำให้เขาเชิดหน้าขึ้นสู้ "ดิฉันเรียนจิตวิทยามาพอที่จะรู้ค่ะว่า อาการที่คุณกำลังทำอยู่ตอนนี้ เขาเรียกว่าการแสดงออกถึงความวิตกกังวลขั้นรุนแรง... ถอยไปได้แล้วค่ะ ดิฉันมีงานต้องเคลียร์" "ไม่ต้องเคลียร์อะไรทั้งนั้น!" ธามตัดบทด้วยความหงุดหงิดที่พุ่งถึงขีดสุด ความอดทนที่สะสมมานานนับเดือนขาดสะบั้นลงในเสี้ยววินาทีนั้น ดวงตาคมกริบกวาดมองริมฝีปากที่เอาแต่ต่อล้อต่อเถียงก่อนที่เขาจะโน้มใบลงไปปิดกั้นเสียงเถียงเหล่านั้นด้วยริมฝีปากของตัวเองอย่างอุกอาจ สัมผัสแรกมีความดุดันและเอาแต่ใจ ราวกับต้องการลงโทษคนตรงหน้าที่ทำให้เขานอนไม่หลับมาหลายคืน น่านเบิกตากว้างด้วยความตกใจ มือเรียวพยายามจะผลักอกแกร่งออก แต่แรงอารมณ์ที่ถาโถมเข้ามากลับทำให้ร่างกายอ่อนปวกเปียกไปเสียดื้อ ๆ ธามฉวยโอกาสที่คนตัวเล็กกว่ากำลังสับสน รวบเอวบางเข้ามาแนบชิดจนแผ่นอกแนบสนิทกัน ลมหายใจอุ่นร้อนผสานเข้าหากันในพื้นที่แคบ ๆ หลังบานประตู กลไกการต่อสู้หรือหนี (Fight or Flight) ในสมองของน่านแปรเปลี่ยนเป็นความเคลิบเคลิ้มอย่างควบคุมไม่ได้ รสจูบที่เริ่มต้นด้วยความดุดันค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งและเรียกร้อง ธามผ่อนแรงลงเล็กน้อยเพื่อไล่ต้อนเก็บเกี่ยวความหวานจากริมฝีปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ มืออีกข้างเลื่อนขึ้นไปประคองท้ายทอยบังคับให้อีกฝ่ายรับสัมผัสที่วาบหวิวนี้ให้ลึกซึ้งยิ่งขึ้น ความซึนที่เคยสร้างกำแพงไว้พังทลายลงในพริบตา เหลือเพียงความโหยหาที่อัดแน่นอยู่เต็มหัวใจ เนิ่นนานเท่าไหร่ไม่รู้ที่คนทั้งคู่จมอยู่กับห้วงอารมณ์นั้น จนกระทั่งธามยอมผละริมฝีปากออกอย่างนึกเสียดาย หน้าผากของเขายังคงชนเข้ากับหน้าผากของน่าน ลมหายใจหอบถี่สะท้อนเข้าหากัน ดวงตาคมมองสำรวจใบหน้าหวานที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด ริมฝีปากบวมเจ่อจากการจูบเมื่อครู่ทำให้คนมองเผลอยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ "ทีนี้... ยังจะกล้าบอกว่าดิฉันไม่สำคัญอีกไหมคะ?" ธามกระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือแววเจ้าเล่ห์ที่ทำให้น่านอยากจะเอาปี๊บคลุมหัว น่านเม้มปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความอבอออและความเขארออผสมปนเปกันจนพูดไม่ออก เขาเบือนหน้าหนีด้วยความเขินจัดแต่ก็ยังไม่วายพึมพำลอดไรฟัน "คุณมัน... ประธานจอมเผด็จการ..." "เผด็จการแค่กับคุณคนเดียวนั่นแหละค่ะ" ธามหัวسาในลำคออย่างอารมณ์ดี นิ้วเรียวเกลี่ยเส้นผมที่ปรกลงมาข้างแก้มให้อย่างเบามือ ความตึงเครียดก่อนหน้านี้มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงบรรยากาศหวานอมเปรี้ยวที่อบอวลอยู่รอบตัว ทว่า ในจังหวะที่น่านกำลังจะอ้าปากเถียงกลับเพื่อกู้ศักดิ์ศรีของเลขาฯ มือหนึ่งคืนมา เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงบิดลูกบิดประตูที่ดังขึ้นจากด้านนอก "คุณธามครับ! เอกสารด่วนจากบอร์ดบริหาร... เฮ้ย!" ประตูห้องทำงานที่ไม่ได้ล็อกสนิทถูกผลักเปิดออกกว้างโดยกวิน คู่แข่งทางธุรกิจที่ถือวิสาสะเดินเข้ามาพร้อมกับเอกสารในมือ ก่อนที่ดวงตาคมกริบของกวินจะเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อเห็นภาพประธานหนุ่มผู้เยือกเย็นกำลังยืนโอบกอดเลขาฯ คนสนิทแนบชิดติดบานประตูในระยะประชิด ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาติดกับดักจิตวิทยาบทนี้ และเตรียมตัวพบกับการหักมุมที่เข้มข้นยิ่งกว่าเดิมในตอนถัดไปนะคะ!