บทเรียนจากความเข้าใจผิด

แฟ้มเอกสารสีดำสนิทถูกวางกระแทกบนโต๊ะทำงานด้วยแรงที่มากพอจะทำให้กระดาษข้างในสะเทือน แต่คนที่นั่งอยู่หลังโต๊ะกลับไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง "คุณจะเล่นเกมเงียบใส่ฉันไปถึงไหน น่าน" เสียงทุ้มต่ำของธามเจือความหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกริบของประธานหนุ่มจ้องมองร่างโปร่งของเลขาคนเก่งที่ยืนนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นหินอ่อน ไม่มีรอยยิ้มประจบประแจง ไม่มีคำแก้ตัว และไม่มีแม้กระทั่งประกายความท้าทายที่เคยมีอยู่ในดวงตากลมโตคู่นั้น น่านเพียงแค่ก้มลงมองแฟ้มเอกสารบนโต๊ะอย่างพินิจพิเคราะห์ ราวกับมันเป็นรายงานยอดขายประจำไตรมาส ไม่ใช่หลักฐานของการออกตัวปกป้องเขาจากเกมสกปรกของกวิน "ถ้าไม่มีคำสั่งงานอื่น ดิฉันขอตัวนะคะ" เสียงหวานเอ่ยเรียบเรื่อย ไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกใดๆ เจือปน มันไม่ใช่ความโกรธ ไม่ใช่ความน้อยใจ แต่มันคือ "ความว่างเปล่า" ที่น่ากลัวที่สุดสำหรับคนอย่างธาม ธามขบกรามแน่น สัญชาตญาณนักล่าในตัวบอกว่าเขากำลังสูญเสียการควบคุม และสาเหตุทั้งหมดก็มาจากกลทางจิตวิทยาที่เขาสอนมันให้กับมือของน่านเอง ในทางจิตวิทยาพฤติกรรม การปฏิเสธความสนใจ (Extinction Burst) มักจะเกิดขึ้นเมื่อเราหยุดให้รางวัลกับพฤติกรรมบางอย่าง แต่อะไรเล่าจะทรงพลังเท่ากับการใช้อากาศธาตุตอกกลับคนที่คาดหวังปฏิกิริยาจากเรา? ธามอยากให้น่านเถียง อยากให้น่านประชด หรือแม้แต่โกรธเคืองเขาก็ยังดีกว่าการถูกทำราวกับเป็นแค่ธาตุอากาศไร้ตัวตนแบบนี้ "ฉันถามว่าคุณเป็นอะไร" ธามลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานของเลขาหนุ่มอย่างรวดเร็ว บรรยากาศรอบตัวกดดันจนแทบหายใจไม่ออก แต่คนตัวเล็กกว่ากลับไม่ถอยหลังหนีแม้แต่เซนติเมตรเดียว น่านค่อยๆ เงยหน้าขึ้นสบตา กวาดสายตามองประธานหนุ่มตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาเรียเฉย ราวกับกำลังประเมินราคาเฟอร์นิเจอร์ชิ้นหนึ่งในห้องทำงาน "ท่านประธานกำลังเข้าใจผิดอะไรหรือเปล่าคะ" น่านเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้จังหวะสะดุด "ดิฉันก็แค่ทำหน้าที่เลขาตามขอบเขตงาน ส่วนเรื่องส่วนตัว... ดิฉันคิดว่าเราไม่มีความจำเป็นต้องใส่ใจกันมากขนาดนั้นนะคะ" ประโยคสั้นๆ แต่เชือดเฉือนลึกถึงขั้วหัวใจ ธามชะงักไปชั่วขณะ ลมหายใจของประธานหนุ่มสะดุดกึก ดวงตาคมวับฉายแววตื่นตระหนกวาบหนึ่งก่อนจะถูกกลบเกลื่อนด้วยความเย็นชาตามความคุ้นเคย "คุณกำลังประชด" ธามเค้นเสียงลอดไรฟัน มือหนายื่นออกไปหมายจะคว้าข้อมือเล็กมาคาดคั้น แต่, *ก๊อกๆ* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความตึงเครียดในห้องทำงานทันที ก่อนที่บานประตูไม้เนื้อดีจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต ร่างสูงโปร่งของกวินก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ประดับอยู่บนใบหน้า "ขอโทษทีครับที่รบกวนเวลาสวีท... เอ๊ย เวลาทำงานของท่านประธาน" กวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงกวนประสาท สายตาคมกริบเหลือบมองท่าทางที่ยืนประชิดกันเกินความจำเป็นของทั้งคู่ "พอดีผมมีข้อเสนอที่น่าสนใจกว่าเดิมมาเสนอน่ะครับ คุณน่าน" น่านเบือนสายตาจากธาม หันไปสบตากับกวินด้วยรอยยิ้มสุภาพที่เพิ่งถูกเรียกกลับมาใช้งาน "เรื่องข้อเสนอที่เคยคุยกันไว้... ดิฉันคิดทบทวนดีแล้วค่ะ" ธามหันขวับกลับไปมองเลขาของตัวเองทันที เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบด้วยความเดือดดาล "น่าน คุณกล้าดียังไง..." "ดิฉันตกลงค่ะ" น่านพูดตัดบทเสียงใส รอยยิ้มที่ส่งให้กวินทำเอาธามรู้สึกเหมือนมีไฟแผดเผาอยู่ในอก "พรุ่งนี้เช้า... เราไปเซ็นสัญญากันที่บริษัทของคุณกวินได้เลยนะคะ" บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที ธามยืนนิ่งค้าง สมองที่เคยประมวลผลกลยุทธ์ทางธุรกิจได้อย่างเฉียบคมตอนนี้กลับว่างเปล่า น่านไม่ได้แค่โต้กลับด้วยความนิ่งเฉย แต่วินาทีนี้... เลขาตัวแสบกำลังจะเดินออกจากชีวิตเขาไปจริงๆ และก่อนที่ธามจะได้เอ่ยคำพูดใดรั้งร่างโปร่งไว้ ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดผางเข้ามาอีกครั้งพร้อมกับเสียงหอบหายใจของหัวหน้าฝ่ายlegalที่ถือเอกสารชุดใหญ่พุ่งตรงเข้ามาหาธามโดยไม่สนทนาบรรยากาศรอบข้าง "ท่านประธานครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ... เอกสารลับของโปรเจกต์ที่เราถืออยู่ ถูกส่งต่อไปให้บริษัทของกวินแล้วครับ!" ธามหันขวับไปมองหน้ากวินที่ยังคงยิ้มระรื่น ก่อนจะกวาดสายตากลับมามองน่านที่ยืนกอดอกนิ่ง ใบหน้าหวานไร้ซึ่งความตกใจใดๆ มีเพียงรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก... รอยยิ้มที่บอกให้รู้ว่า ทุกอย่างในเกมนี้ อยู่ในการควบคุมของเลขาส่วนตัวเขามาตั้งแต่ต้นแล้ว! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาติดกับดักจิตวิทยาบทนี้ และเตรียมตัวพบกับการหักมุมที่เข้มข้นยิ่งกว่าเดิมในตอนถัดไปนะคะ!