สนามบินกับความโกรธที่ไม่บอกเหตุผล

กลิ่นกาแฟคั่วบดเข้มข้นผสมกับเสียงประกาศเที่ยวบินภายในประเทศของสนามบินสุวรรณภูมิเวลานี้ ช่างขัดแย้งกับบรรยากาศมาคุระอุตรงหน้าเสียเหลือเกินค่ะ "คุณน่านคิดว่าการไปดูงานที่เชียงใหม่กับผมสองต่อสอง จะทำให้คุณเรียนรู้วัฒนธรรมองค์กรของเราได้ดีกว่าการเป็นเบี้ยล่างให้ธามใช้งานฟรีๆ เสียอีกนะคะ" เสียงทุ้มแต่นุ่มนวลของกวินดังขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่จงใจส่งมาเพื่อประกาศความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ เขายื่นมือออกไปทำทีจะช่วยถือกระเป๋าเดินทางใบย่อมให้น่าน แต่ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วจะได้สัมผัสกับหูจับกระเป๋า มือหนาอีกข้างหนึ่งของใครบางคนก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของกวินเสียก่อน—ด้วยแรงบีบที่หนักหน่วงจนกวินต้องนิหน้าด้วยความเจ็บปวด "มือสกปรก... ควรเอาไว้ใช้เซ็นเอกสารในห้องประชุมแคบๆ ของคุณมากกว่าจะมายุ่งกับของของคนอื่นนะคะ, คุณกวิน" น้ำเสียงราบเรียบแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกแบบนี้... ไม่ต้องหันไปมองให้เสียเวลา น่านก็รู้ดีว่าเป็นใคร ธามยืนอยู่ตรงนั้น ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเทาเข้มที่เพิ่งก้าวลงจากรถยนต์ส่วนตัวโดยไม่สน​ใจ​แม้กระทั่งการถอดเสื้อสูทออกเพื่อความสบายในการเดินทาง ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองกวินด้วยสายตารังเกียจเดียดฉันท์ ราวกับกำลังมองสิ่งมีชีวิตชั้นต่ำที่น่ารำคาญใจ น่านลอบถอนหายใจเบาๆ ในใจ พลางนึกถึงหลักจิตวิทยาพฤติกรรมที่ธามมักจะหยิบยกมาสอนเขาอยู่เสมอ—*ปฏิกิริยาการหวงอาณาเขต (Territorial Behavior)* เมื่อสัตว์ป่าถูกรุกรานพื้นที่ มันจะไม่ยอมถอย แต่จะแสดงความเป็นเจ้าของให้เด่นชัดที่สุด และตอนนี้... ประธานหนุ่มผู้แสนเย่อหยิ่งกำลังแปลงร่างเป็นสุนัขป่าหวงก้างตัวใหญ่ ที่ต่อให้ปากจะบอกว่าไม่แคร์ แต่เส้นเลือดที่ปูดโปนตรงขมับซ้ายนั้นฟ้องชัดเจนว่าเขากำลังโกรธจนแทบจะกินหัวคนได้อยู่แล้ว "อ้าว... ท่านประธานธาม อุตส่าห์มาส่งเลขาฯ ถึงสนามบินเองเลยเหรอครับ นึกว่าจะปล่อยให้ทำงานคุ้มจนวินาทีสุดท้ายเสียอีก" กวินดึงมือตัวเองกลับด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวเล็กน้อย แต่ยังคงรอยยิ้มเยาะเย้ยไว้ได้ "พอดีผมกับคุณน่านมีธุระด่วนที่ต้องเคลียร์ร่วมกันที่เชียงใหม่ คงไม่รบกวนเวลาอันมีค่าของคุณหรอกนะครับ" "ธุระด่วน?" ธามแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขันโดยสิ้นเชิง "การพาเลขาฯ ของบริษัทผมไปกินกาแฟแล้วพยายามกล่อมให้ย้ายค่าย... เขาเรียกว่า 'ปล้นสะดมทางธุรกิจ' ต่างหากค่ะคุณกวิน ถ้าสมองของคุณมีเซลล์ประสาทเหลือเฟือพอที่จะคิดเรื่องมีจริยธรรม คุณกวินควรจะรู้ว่าการลักลอบจ้างงานพนักงานที่ยังติดสัญญาอยู่ มันมีความผิดทางกฎหมายมากแค่ไหน" "ผมเปล่าสักหน่อย..." "หุบปากค่ะ" ธามสวนกลับทันควัน น้ำเสียงไม่ได้ดังแต่เฉียบขาดจนกวินชะงักไป ดวงตาสีเข้มหันขวับมาจ้องหน้าน่านที่ยืนกอดอกมองเกมประสาทคู่นี้ด้วยความรู้สึกสนุกปนระอา "ส่วนคุณน่าน..." ธามหันมาคาดคั้นเลขาฯ ส่วนตัว น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นโทนต่ำที่ซ่อนความคลั่งรักเอาไว้ใต้ความดุดัน "ใครอนุญาตให้ตอบตกลงไปเชียงใหม่กับมันคะ? งานเอกสารที่โต๊ะเคลียร์หมดแล้วหรือยัง ถึงได้ทำตัวเป็นนกน้อยปีกกล้าขาแข็งอยากบินหนีเจ้านายนัก!" น่านเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างไม่สะดุ้งสะเทือนเลยสักนิด เขาก้าวเข้าไปประชิดตัวธามเล็กน้อย กลิ่นน้ำหอมกลิ่นโปรดของธามผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าจมูก น่านเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายตรงๆ ไม่ยอมหลบสายตาที่ดุดันคู่นั้นแม้แต่น้อย "ท่านประธานจำไม่ได้หรือคะว่า เมื่อวานนี้เองที่คุณอนุมัติให้ผมลาพักร้อนสามวันเพื่อไปจัดการเรื่องส่วนตัว... หรือว่าสมองของท่านประธานจะเริ่มเสื่อมถอยตามอายุงานที่หนักหน่วงเสียแล้ว ถึงได้จำตารางเวลาของเลขาฯ ตัวเองไม่ได้" น่านย้อนถามด้วยรอยยิ้มหวานหยด ยิ้มที่ใครเห็นก็รู้ว่าตั้งใจกวนประสาทให้ธามสติหลุดโดยแท้ ธามขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นสันนูน เขาเอื้อมมือไปคว้าข้อแขนเรียวของน่านไว้ทันทีโดยไม่สนสายตาของผู้คนที่เดินผ่านไปมาบริเวณเคาน์เตอร์เช็ค인 แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่หนักแน่นพอที่จะบอกให้รู้ว่าคนตรงหน้ากำลัง 'หมดความอดทน' แล้วจริงๆ "คุณลาพักร้อน... แต่ไม่ได้หมายความว่าให้มาลาไปกับไอ้สารเลวคนนี้ค่ะ!" ธามกระซิบลอดไรฟัน เสียงต่ำกระชากหัวใจคนฟังให้เต้นรำไปกับความหึงหวงที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด "แล้วทำไมผมจะไปกับคุณกวินไม่ได้ล่ะคะ?" น่านเอียงคอถามด้วยแววตาท้าทาย "ในเมื่อคุณกวินเขามีข้อเสนอที่น่าสนใจ... และที่สำคัญ เขาไม่เคยใช้อำนาจเผด็จการมาสั่งให้ผมอยู่ทำงานล่วงเวลาจนดึกดื่นโดยไม่จ่ายโอทีเหมือนใครบางคนแถวนี้ด้วย" โอ้... ประโยคนี้เปรียบเสมือนการราดน้ำมันลงบนกองไฟย่อมๆ ธามนิ่งงันไปชั่ววินาที ดวงตาคมกريบวาวโรจน์ขึ้นด้วยไฟโทสะที่ผสมปนเปกับความหวาดกลัวลึกๆ—ความกลัวที่จะสูญเสียคนคนนี้ไปให้คู่แข่งทางธุรกิจ กลัวจนความเยือกเย็นที่เคยมีพังทลายลงไม่เป็นท่า "คุณอยากได้เงินเดือนเพิ่มเท่าไหร่คะ... หื้ม?" ธามโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่บนพวงแก้มของน่าน น้ำเสียงที่เคยเกรี้ยวกราดเปลี่ยนเป็นแหบพร่าและสั่นเครือเล็กน้อยอย่างปิดไม่มิด "ถ้าเพราะเรื่องเงิน... บอกผมสิคะคุณน่าน ผมจ่ายให้คุณได้มากกว่ามันสิบลเท่า หรือถ้าไม่อยากทำงานเอกสาร... ผมจะให้คุณเป็นคนสั่งผมแทน... เอาไหมคะ?" คำสารภาพที่หลุดออกมาท่ามกลางอารมณ์ชั่ววูบ ทำให้กวินที่ยืนมองอยู่ถึงกับหน้าถอดสี ส่วนน่าน... หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติกลับกระตุกวูบอย่างแรง กลไกจิตวิทยาที่เขาเคยคาดเดาธามไว้ทั้งหมด พังทลายลงตรงหน้า เมื่อเห็นว่าผู้ชายที่หยิ่งผยองที่สุดในบริษัท ยอมจำนนต่อความรู้สึกของตัวเองจนหมดสภาพขนาดนี้ น่านเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจพองโตด้วยความสะใจและความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะอธิบาย แต่นัยน์ตากลับยังคงฉายแววซุกซนและดื้อรั้น "พูดแบบนี้... แปลว่าท่านประธานกำลังหึงผมอยู่หรือเปล่าคะ?" น่านกระซิบถามกลับเบาๆ ยื่นใบหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูของคนตัวสูงกว่าอย่างจงใจยั่วเย้า ธามยังไม่ทันได้อ้าปากแก้ตัว หรือแม้แต่จะดึงรั้งตัวน่านไว้ให้พ้นจากแผนการเดินทางบ้าๆ นั่น จู่ๆ เสียงประกาศเที่ยวบินของกวินก็ดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะ พร้อมกับเสียงฝีเท้าของบุคคลที่สามที่ก้าวเข้ามาประชิดกลุ่มพวกเขาอย่างรวดเร็ว "ขอโทษนะคะ... คุณธามคะ ทางคณะกรรมการบริษัทโทรมาแจ้งด่วนค่ะว่า เกิดเรื่องใหญ่ที่ห้องประชุมใหญ่... หุ้นส่วนใหญ่กำลังจะถอนทุนเพราะเข้าใจว่าคุณกำลังมีความขัดแย้งส่วนตัวกับคุณกวินเรื่องการบริหาร!" เสียงหอบเหนื่อยของ 'มิน' หัวหน้าฝ่ายประชาสัมพันธ์ที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหยุดยืนตรงหน้า ทำให้ธามต้องผละออกจากน่านอย่างไม่เต็มใจนัก ธามหันขวับไปมองมินด้วยแววตาดุดันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ แต่ก่อนที่ธามจะได้หันกลับมาคว้าตัวน่านไว้... สัญญาณเรียกขึ้นเครื่องบินเที่ยวสุดท้ายของน่านก็ดังขึ้น พร้อมกับที่กวินฉวยโอกาสคว้าแขนของน่านให้เดินตามเข้าไปยังช่องตรวจตั๋ว "ขอตัวก่อนนะครับท่านประธาน ดูท่าทาง... งานที่บริษัทจะสำคัญกว่าเรื่องของผมแล้วล่ะมั้งครับ" กวินส่งยิ้มเยาะเย้ยมาให้อีกครั้ง ธามก้าวเท้าตามไปทันทีด้วยความโกรธเกรี้ยวขั้นสุด แต่ทว่า... มินกลับเอื้อมมือคว้าชายเสื้อสูทของเขาไว้แน่น พร้อมกับกระซิบคำพูดที่ทำให้ธามต้องหยุดชะงักเท้าลงทันที "คุณธามจะไปไม่ได้เด็ดขาดนะคะ... เพราะคนที่นั่งรออยู่ในห้องประชุมใหญ่ตอนนี้... ไม่ใช่แค่คณะกรรมการบริษัทค่ะ แต่คือ 'คุณพ่อ' ของคุณที่บินตรงมาจากต่างประเทศเพื่อจะมาปลดคุณออกจากตำแหน่งประธานค่ะ!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาติดกับดักจิตวิทยาบทนี้ และเตรียมตัวพบกับการหักมุมที่เข้มข้นยิ่งกว่าเดิมในตอนถัดไปนะคะ!