ใครกันแน่ที่หวั่นไหว

แก้วกาแฟเซรามิกสีดำสนิทในมือของธามเกือบจะร้าวคามือ หากปลายนิ้วที่กำอยู่ไม่ได้ออกแรงกดด้วยความยับยั้งชั่งใจขั้นสูงสุด นัยน์ตาคมกริบราวกับเหยี่ยวหิวโซกำลังจดจ้องภาพตรงหน้าผ่านกระจกใสของคาเฟ่กึ่งออฟฟิศสุดหรู โต๊ะมุมสุดติดหน้าต่างเวลานี้ไม่ได้มีเพียงแค่น่าน เลขานุการตัวแสบของเขาผู้กุมความลับทางจิตวิทยาไว้ทุกกระบวนท่า แต่กลับมีเงาร่างคุ้นตาของ "กวิน" คู่แข่งตัวฉกาจที่กำลังโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้เกินความจำเป็น รอยยิ้มพราวเสน่ห์แบบนักธุรกิจเจ้าเล่ห์ถูกส่งออกไป พร้อมกับกล่องกำมะหยี่สีแดงสดที่ถูกเลื่อนไปตรงหน้าคนตัวบาง "ปฏิเสธไม่ได้หรอกครับคุณน่าน ข้อเสนอของผมทั้งคุ้มค่าและอิสระกว่าการเป็นแค่เบี้ยในกระดานของธามเยอะ" เสียงทุ้มต่ำของกวินลอยมาเข้าหูคนที่ยืนกอดอกอยู่หลังเสาต้นใหญ่ ธามแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยียบเย็นผุดขึ้นที่มุมปาก—*ไอ้เด็กนี่… กล้าดึงคนของฉันต่อหน้าต่อตาเลยสินะ* ในทางจิตวิทยาพฤติกรรม มนุษย์เรามักจะแสดงอาการหวงแหน (Possessive Behavior) อย่างชัดเจนที่สุด เมื่อสิ่งที่มีค่าหรืออยู่ในอาณาเขตของตนกำลังถูกคุกคามจากภายนอก และสำหรับธามแล้ว… น่านไม่ใช่แค่เลขา แต่เป็นพื้นที่ส่วนตัวที่เขาตีตราจองไว้ด้วยความสัมพันธ์ทางใจที่ซับซ้อนเกินกว่าใครจะแตะต้อง "ข้อเสนอของคุณน่าสนใจมากค่ะคุณกวิน..." เสียงหวานใสของน่านดังขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มพิมพ์ใจที่ทำเอาธามรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งอก ดวงตากลมโตคู่นั้นพราวระยับราวกับกำลังสนุกสนานกับการทดลองทางจิตวิทยาบางอย่าง "...แต่เสียดายที่ฉันชอบความท้าทายในการรับมือกับ 'เจ้านายเคี่ยวๆ' มากกว่าการไปนั่งสวยๆ เป็นดอกไม้ประดับโต๊ะทำงานของใครบางคน" "คุณหมายถึงธาม?" กวินเลิกคิ้ว "ค่ะ หมายถึงประธานจอมเผด็จการที่ตอนนี้คงกำลังยืนกัดฟันกรอดอยู่หลังเสานั่นไงคะ" น่านปรายตามองตรงมายังจุดที่ธามยืนอยู่พอดี รอยยิ้มท้าทายฉายชัดบนใบหน้าสวยหวาน นั่นคือสัญญาณเตือนภัย… น่านกำลังปั่นหัวเขาเล่น และเขาก็ติดกับดักนั้นอย่างเต็มใจ พรวด! ธามก้าวเท้าออกจากเสาด้วยจังหวะมั่นคงและดุดัน รัศมีกดดันแผ่ซ่านรอบตัวจนผู้คนรอบข้างต้องรีบเบือนหนุ่มหล่อทั้งสองคนหลบสายตา ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้าไปยืนประชิดโต๊ะ พร้อมกับมือหนาที่เอื้อมลงไปปิดฝากล่องกำมะหยี่สีแดงของกวิน "ปั๊ก" เสียงทึบหนักดังขึ้นท่ามกลางความเงียบที่ถูกสร้างขึ้นกะทันหัน "หมดเวลาพักเบรกแล้วครับคุณน่าน" ธามก้มลงกระซิบข้างหูน่าน น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าจนคนฟังขนลุกซู่ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นกาแฟเข้มข้นโอบล้อมร่างบางไว้จนแทบหายใจไม่ออก "ส่วนคุณกวิน… ถ้าว่างมากจนไม่มีงานทำ ผมแนะนำให้เอาเวลาไปทบทวนแผนธุรกิจบริษัทตัวเอง จะได้ไม่ต้องมาคอยแอบฉกฉวยของๆ คนอื่น" กวินหน้าตึงขึ้นมาทันที ชายหนุ่มผุดลุกขึ้นยืน เผชิญหน้ากับประธานหนุ่มรุ่นพี่ด้วยแววตาประลอง "ของๆ คนอื่นงั้นเหรอครับ? เท่าที่ผมรู้ คุณน่านยังเป็นอิสระและมีสิทธิ์เลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้ตัวเอง" "แต่เขาก็เลือก 'ผม' ไปแล้ว" ธามสวนกลับทันควันอย่างไร้ความลังเล น้ำเสียงเด็ดขาดและแววตาคลั่งรักที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย็นชาทำให้น่านถึงกับชะงัก หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างแรง *นี่เขา… พูดอะไรออกมาวะเนี่ย?* "จริงเหรอครับคุณน่าน?" กวินหันไปทวงถามคำตอบจากคนตรงกลาง น่านกะพริบตาปริบๆ สมองที่เคยประมวลผลคำตอบทางจิตวิทยาได้อย่างรวดเร็วกลับสะดุดกึกเมื่อสบเข้ากับนัยน์ตาดำขลับที่เต็มไปด้วยความหวงห้ามและ… ความสั่นไหวเล็กๆ ที่ธามพยายามซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่ง "เอ่อ… ฉันคิดว่า..." "ไม่ต้องคิด" ธามตัดบทอย่างไร้ความปรานี มือหนาคว้าข้อมือน่านให้ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงดึงไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่หนักแน่นพอที่จะประกาศความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน "เอกสารบนโต๊ะคุณยังกองเป็นภูเขา เลิกเสียเวลากับคนไม่มีโปรเจกต์จะดีกว่า กลับห้องทำงานเราได้แล้ว" พูดจบ ธามก็ลากตัวเลขาจอมยวนเย้าเดินจ้วงอารมณ์ออกจากคาเฟ่ทันที ท่ามกลางสายตาของพนักงานและแขกเหรื่อที่มองตามกันเป็นตาเดียว น่านทำได้แค่กึ่งเดินกึ่งวิ่งตามแรงดึงนั้น ใบหน้าร้อนผ่าวจนลามไปถึงใบหู รอยยิ้มซุกซนเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความประหม่าที่ก่อตัวขึ้นเงียบๆ ในอก ปัง! ทันทีที่ประตูห้องทำงานส่วนตัวปิดลง และล็อกกลอนอย่างแน่นหนา ธามก็ดันร่างบางของน่านชิดติดบานประตูทันที พื้นที่ว่างระหว่างกันถูกย่อให้แคบลงจนแทบไม่มีอากาศหายใจ สองมือของธามยันกรอบประตูไว้ทั้งสองข้าง กักขังน่านไว้ตรงกลาง ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยราวกับจะค้นหาความจริงบางอย่าง "สนุกมากไหมที่ไปนั่งอ่อยมันตรงนั้น?" เสียงทุ้มดุเอ่ยลอดไรฟัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มใส "ฉันไม่ได้อ่อยสักหน่อยค่ะคุณธาม..." น่านเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ดวงตากลมโตฉายแววเจ้าเล่ห์กลบเกลื่อนความเขินอาย "ฉันแค่กำลังทดสอบ 'ปฏิกิริยาตอบสนอง' ของคุณต่างหาก ว่าจะมีอาการหวงก้างมากแค่ไหน... และผลลัพธ์ก็เกินคาดจริงๆ นะคะ" ธามหรี่ตาลงอันตราย ริมฝีปากหยักยิ้มเยาะ "คิดว่าตัวเองฉลาดมากสินะที่ปั่นหัวฉันได้?" "ก็ไม่ได้ฉลาดค่ะ… แค่รู้ว่าจุดอ่อนของคุณคืออะไร" น่านยิ้มหวานหยาดเยิ้ม จงใจใช้ปลายนิ้วเรียวแตะเบาๆ ที่ปกเสื้อสูทของคนตรงหน้า ลากไล้แผ่วเบาจนธามต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "...คุณหวงฉันใช่ไหมล่ะคะ?" บรรยากาศในห้องเงียบงัดจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นโครมคราม ธามนิ่งงันไปชั่วขณะ นัยน์ตาดำขลับสะท้อนภาพใบหน้าหวานที่กำลังยิ้มเยาะเขาอย่างได้ใจ ความอดทนที่สะสมมานานขาดผึ่งลงตรงนั้น มือหนาละจากกรอบประตู เลื่อนขึ้นมาตรึงท้ายทอยของคนตัวบางไว้มั่น ไม่ให้อีกฝ่ายได้ทันตั้งตัว ใบหน้าคมคายโน้มลงมาประชิดจนริมฝีปากแทบจะสัมผัสกัน ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่ใกล้แค่เอื้อม น่านเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สมองขาวโพลนไปหมดเมื่อได้ยินประโยคถัดมาที่หลุดออกมาจากปากผู้ชายสายซึน "รู้ดีนักนะ..." ธามกระซิบชิดริมฝีปาก น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ที่พุ่งทะยานจนฉุดไม่อยู่ "...ถ้ารู้ว่าฉันหวง แล้วเธอคิดจะรับผิดชอบความคลั่งรักนี้ยังไง หื้ม?" น่านชะงักค้าง ร่างกายแข็งทื่อ หัวใจหยุดเต้นไปเสี้ยววินาทีเมื่อริมฝีปากหยักนั้นขยับเข้าใกล้จนสัมผัสได้ถึงความนุ่มและไอร้อนแผ่วเบา… ทว่าก่อนที่ริมฝีปากของทั้งคู่จะได้ข้ามเส้นความสัมพันธ์อันตรายนี้ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะอย่างไม่รู้กาลเทศะ "ก๊อก ก๊อก! คุณธามคะ เอกสารด่วนจากบอร์ดบริหารค่ะ!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาติดกับดักจิตวิทยาบทนี้ และเตรียมตัวพบกับการหักมุมที่เข้มข้นยิ่งกว่าเดิมในตอนถัดไปนะคะ!