ความใกล้ชิดที่ไม่มีกฎเกณฑ์

กลิ่นไวน์แดงบอร์โดซ์ราคาแพงระยับเคล้ากับเสียงหัวe-lตลื่นของผู้บริหารระดับสูงในห้องจัดเลี้ยงวีไอพีของโรงแรมหรูหราใจกลางเมือง ไม่ได้ทำให้น่านรู้สึกผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... แสงไฟนีออนสีส้มสลัวที่สะท้อนลงบนแก้วคริสตัล กลับทำให้บรรยากาศรอบตัวชวนให้อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก "ดื่มเก่งขึ้นนี่ครับคุณน่าน... หรือว่ากำลังพยายามกลบเกลื่อนความจริงอะไรบางอย่างอยู่?" เสียงทุ้มต่ำที่กระซิบอยู่ชิดใบหูทำให้น่านสะดุ้งเล็กน้อย แต่เขาเลือกที่จะไม่หันไปมองทันที ชายหนุ่มยกแก้วแชมเปญขึ้นจิบรสชาติซ่าบซ่าน ปล่อยให้ความเย็นของเครื่องดื่มตัดกับความร้อนผ่าวที่เริ่มแผ่ซ่านตรงต้นคอจากการถูกรุกล้ำพื้นที่ส่วนตัว ธามยืนประชิดอยู่ด้านหลัง ระยะห่างระหว่างพวกเขาน้อยเสียจนแผ่นหลังของน่านเกือบจะแนบชิดกับอกแกร่งภายใต้สูทสั่งตัดเข้ารูป กลิ่นกายหอมสะอาดผสมกับกลิ่นน้ำหอมแบรนด์นิชเฉพาะตัวของท่านประธานหนุ่มกำลังเล่นงานประสาทสัมผัสของเขาอย่างเงียบเชียบ นี่คือหลักการทางจิตวิทยาที่ธามถนัดนัก... การลดระยะห่างทางกายภาพเพื่อสร้างความกดดันทางจิตใจ และมันก็ได้ผลชะงัดนัก เพราะหัวใจของน่านกำลังเต้นผิดจังหวะโดยที่เขาไม่อาจควบคุม "ถ้าผมดื่มเพื่อกลบเกลื่อน สิ่งที่ผมต้องกลบก็คงเป็นความน่ารำคาญจากคนที่ชอบคุกคามพื้นที่ส่วนตัวของคนอื่นมากกว่าค่ะ ท่านประธาน" น่านเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ รอยยิ้มบางเบาถูกประดับไว้บนริมฝีปากอย่างสมบูรณ์แบบ แม้ในใจจะแอบนึกหมั่นไส้ท่าทีเจ้าเล่ห์ของคนด้านหลังเต็มแก่ ธามหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงนั้นทุ้มต่ำและสั่นพร่าอยู่ข้างใบหู จนเส้นขนอ่อนลุกชันขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ มือหนายื่นผ่านไหล่บางไปหยิบแก้วไวน์บนโต๊ะทรงสูง ปล่อยให้ปลายนิ้วแกร่งเฉียดผ่านหลังมือของน่านไปนิดเดียวราวกับจงใจ "ปากเก่งขึ้นทุกวันนะ... ตั้งแต่ไปดีลงานกับกวินเมื่อสัปดาห์ก่อน สงสัยคุณคงได้เรียนรู้อะไร ‘ใหม่ๆ’ มาเยอะสินะครับ" ธามจงใจเน้นเสียงตรงคำว่าใหม่ น้ำเสียงเยียบเย็นที่เจือความหึงหวงอย่างแนบเนียนถูกส่งผ่านออกมาแบบไม่ยอมรับตรงๆ น่านหันขวับกลับมาประชดประชัน ดวงตากลมโตตวัดมองเจ้านายหนุ่มอย่างไม่เกรงกลัว "ท่านประธานกำลังระแวงอะไรอยู่หรือคะ? หรือกลัวว่าผมจะหอบความลับบริษัทไปขายให้คู่แข่งจริงๆ ถึงได้คอยตามติดผมแจตั้งแต่เริ่มงานเลี้ยงแบบนี้?" "ความลับบริษัทน่ะผมไม่กลัวหรอกครับ..." ธามก้มหน้าลงมาจนหน้าผากเกือบจะชิดกับหน้าผากของเลขาหนุ่ม แววตาคมกริบมองลึกลงไปในดวงตาของน่านราวกับจะอ่านความคิดทั้งหมดที่ซ่อนอยู่ข้างใน "แต่สิ่งที่ผมกลัว... คือการที่คุณไปยิ้มแบบนั้นให้ไอ้กวินต่างหากล่ะ" บรรยากาศรอบตัวเหมือนถูกดูดกลืนหายไปชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงดนตรีแจ๊สคลอเบาๆ จากมุมห้องและลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะกัน น่านชะงักไปชั่ววินาทีเมื่อได้ยินประโยคที่หลุดออกมาจากปากของคนปากแข็ง ความคลั่งรักที่ถูกห่อหุ้มไว้ด้วยความเย่อหยิ่งและคำพูดเชือดเฉือน ทำให้หัวใจที่ตั้งกำแพงไว้แน่นหนาเริ่มสั่นคลอนอย่างรุนแรง แต่ก่อนที่น่านจะได้สวนกลับด้วยประโยคคมๆ ตามสไตล์ของตัวเอง ร่างสูงสมส่วนของใครบางคนก็ก้าวเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าเสียก่อน "ดูเหมือนคุณน่านจะฮอตไม่เบานะครับเนี่ย ขนาดอยู่ในงานของตัวเอง ยังมีคนคอยตามหึงตามหวงไม่ห่างเลย" เสียงทุ้มกังวานและรอยยิ้มพราวเสน่ห์ที่เป็นเอกลักษณ์ปรากฏขึ้น กวิน ก้าวเข้ามาพร้อมกับแก้ววิสกี้ในมือ ดวงตาคมกวาดมองธามและน่านด้วยแววตาท้าทายที่ซ่อนความเจ้าเล่ห์เอาไว้มิดชิด การปรากฏตัวของศัตรูตัวฉกาจทำให้บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความหวานซึ้งกลายเป็นสนามรบขนาดย่อมในทันที ธามผละตัวออกจากน่านช้าๆ แต่ดวงตายังคงจ้องมองกวินด้วยรังสีอำมหิตที่พร้อมจะแผดเผาทุกคนที่กล้าเข้ามาล้ำเส้น ร่างสูงขยับเข้าไปยืนบังหน้าเลขาหนุ่มไว้กึ่งหนึ่งโดยสัญชาตญาณของการแสดงความเป็นเจ้าของ "งานเลี้ยงของบริษัทผม... แขกที่ไม่ได้รับเชิญอย่างคุณมีสิทธิ์เดินเข้ามาป้วนเปี้ยนด้วยเหรอครับ คุณกวิน" ธามเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าเฉียบคมจนคนฟังต้องยิ้มมุมปาก "ผมไม่ได้มารบกวนหรอกครับท่านประธาน... ผมแค่มาทวงสัญญาที่คนบางคนเคยรับปากไว้ว่าจะไปดื่มกาแฟด้วยกันหลังจบงานก็เท่านั้นเอง" กวินเบนสายตาเลยผ่านไหล่ของธามไปสบตากับน่านโดยตรง "จริงไหมครับคุณน่าน?" น่านรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลที่พุ่งตรงมาจากด้านข้าง ธามไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก แต่กล้ามเนื้อสันกรามที่ขบเข้าหากันแน่นจนขึ้นสันนูน บ่งบอกชัดเจนว่าความอดทนของประธานหนุ่มกำลังจะหมดลงในอีกไม่กี่วินาทีนี้ "เรื่องนั้น..." น่านกำลังจะอ้าปากปฏิเสธเพื่อตัดปัญหา แต่ทว่า... มือหนาของธามกลับคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของน่านอย่างรวดเร็ว แรงบีบไม่ได้หนักหน่วงจนเจ็บ แต่เด็ดขาดและหนักแน่นจนปฏิเสธไม่ได้ ก่อนที่ร่างสูงจะดึงตัวน่านให้เดินตามแรงกระชากออกจากวงสนทนามุ่งตรงไปยังทางเดินส่วนตัวด้านหลังห้องจัดเลี้ยงทันที โดยไม่แม้แต่จะหันไปปรายตาแลกวินที่กำลังยืนยิ้มเยาะอย่างพอใจในชัยชนะเล็กๆ น้อยๆ นั้น เสียงปิดประตูกระจกฝ้าของห้องพักรับรองแขกวีไอพีดังขึ้นเบาๆ ตัดขาดจากเสียงเพลงและผู้คนภายนอกอย่างสิ้นเชิง แรงเหวี่ยงเบาๆ ทำให้น่านเซเข้าไปชนกับแผ่นอกของธามที่ตามเข้ามาปิดประตูและล็อกกลอนอย่างรวดเร็วในขั้นตอนเดียว "คุณทำบ้าอะไรเนี่ย!" น่านเงยหน้าขึ้นต่อว่าด้วยความหงุดหงิด พร้อมกับพยายามบิดข้อมือตัวเองให้หลุดจากการพันธนาการ แต่ธามไม่ยอมปล่อย มืออีกข้างถูกยกขึ้นมาทาบลงบนบานประตูกระจก กักขายน่านให้อยู่ในอ้อมแขนและพื้นที่จำกัดระหว่างเขากับผนังห้อง ดวงตาคมกริบดارดดื่นไปด้วยเพลิงอารมณ์ที่ถูกจุดประกายขึ้นจากความหึงหวง "ผมต่างหากที่ต้องถามว่าคุณกำลังคิดจะเล่นเกมอะไรอยู่?" ธามก้มหน้าลงกระซิบชิดริมฝีปากของน่าน ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดแก้วเนียนจนน่านต้องเบือนหน้าหนีด้วยความเขินอายที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความดื้อรั้น "ผมไม่ได้เล่นเกมอะไรทั้งนั้น! คุณนั่นแหละที่ไม่มีเหตุผล จอยู่ๆ ก็ลากผมออกมาแบบนี้ มันเสียมารยาทนะรู้ไหมคะ... เอ้ย! รู้ไหมครับ!" น่านเผลอหลุดคำลงท้ายตามความคุ้นเคยจนเกือบจะเสียฟอร์ม ธามหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ ดวงตาคู่นั้นพราวระยับด้วยความเอ็นดูที่ผสมผสานกับความคลั่งรักอย่างปิดไม่มิด นิ้วเรียวเกลี่ยเส้นผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากของน่านออกอย่างเบามือ สัมผัสที่อ่อนโยนผิดกับบุคลิกปกติทำให้หัวใจของน่านกระตุกวูบ "จะครับหรือคะ... เวลาคุณตื่นตระหนกแบบนี้น่ารักเป็นบ้าเลยรู้ตัวไหมครับ" ธามกระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากหยักเคลื่อนเข้าไปใกล้จนแทบจะแนบชิดกับกลีบปากนุ่ม น่านรู้สึกเหมือนสติหลุดลอยไปชั่วขณะ แรงต่อต้านที่มีมลายหายไปสิ้นเมื่อปลายนิ้วของธามเปลี่ยนมาแตะที่ปลายคาง บังคับให้เขาเงยหน้าขึ้นรับสัมผัสที่กำลังจะเกิดขึ้น ดวงตาทั้งสองคู่ประสานกันอย่างมีความหมาย ท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้นหัวใจให้เต้นรัวรากับจะหลุดออกมานอกอก "อย่าไปสนใจมัน..." ธามกระซิบเสียงแผ่วเบา ริมฝีปากหยักเฉียดผ่านมุมปากของน่านไปนิดเดียวก่อนจะกระซิบคำที่ทำเอาเลขาหนุ่มแทบหยุดหายใจ "สนใจแค่ผมคนเดียวก็พอ... น่าน" บรรยากาศกำลังพาทั้งคู่ก้าวข้ามเส้นแบ่งเขตของคำว่าเจ้านายกับลูกน้องไปไกลลิบ น่านหลับตาลงช้าๆ ยอมรับความพ่ายแพ้ต่อแรงดึงดูดทางจิตวิทยาที่ธามเป็นคนสร้างขึ้น และกำลังจะโน้มใบหน้าเข้าไปหาอีกฝ่ายตามสัญชาตญาณ... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างกะทันหัน พร้อมกับเสียงทุ้มของบอดี้กارد์หน้าห้องที่ตะโกนลอดเข้ามาด้วยความร้อนรน "ท่านประธานครับ! ทางคุณกวินกำลังโทรศัพท์มาหาที่ห้องโถงใหญ่ แจ้งว่ามีเรื่องด่วนเกี่ยวกับเอกสารลับโครงการใหม่ที่กำลังจะหลุดครับ!" ธามชะงักกึก ดวงตาคมกริบที่กำลังพราวระยับด้วยประกายความหวานเปลี่ยนกลับมาเป็นความเย็นชาและคมกราบในเสี้ยววินาที ส่วนน่านลืมตาขึ้นทันที ความตื่นตระหนกวาบผ่านดวงตากลมโตก่อนที่ความตึงเครียดจะเข้าแทนที่ ธามถอยหลังออกครึ่งก้าว ปลดล็อกประตูด้วยใบหน้าเรียบเฉยราับกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อครู่ แต่มือหนายังคงเอื้อมมาคว้าข้อมือน่านไว้แน่นเบาๆ เป็นเชิงสั่งห้ามขยับไปไหน "ล็อคห้องนี้ไว้... และรอผมอยู่ตรงนี้ ห้ามออกไปไหนเด็ดขาดจนกว่าผมจะกลับมา" ธามสั่งเสียงเฉียบขาดก่อนจะเปิดประตูเดินออกไปอย่างรวดเร็ว น่านยืนนิ่งอยู่กลางห้องที่ว่างเปล่า หัวใจเต้นแรงระรัวด้วยความรู้สึกที่ยังค้างคาและตื่นตระหนกกับข่าวที่ได้ยิน เอกสารลับโครงการใหม่หลุดงั้นหรือ? หรือนี่จะเป็นเกมซ้อนเกมที่กวินตั้งใจวางไว้เพื่อตลบหลังธามกันแน่? -------------------------------------------------------------- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาติดกับดักจิตวิทยาบทนี้ และเตรียมตัวพบกับการหักมุมที่เข้มข้นยิ่งกว่าเดิมในตอนถัดไปนะคะ!