เมื่อประธานโดนตอกกลับ

“คุณกำลังทำตัวเป็น ‘กระจกเงาที่แตกละเอียด’ อยู่ค่ะ คุณธาม” เสียงของน่านดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันในห้องทำงานเพดานสูง กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์หอมอ่อนๆ ที่ธามใช้ประจำดูจะจางหายไปแทนที่ด้วยบรรยากาศที่มาคุ ประธานหนุ่มวัย 30 ที่เคยถือไพ่เหนือกว่าเสมอชะงักมือที่กำลังเซ็นเอกสาร ปลายปากกาหมึกซึมราคาสูงจรดค้างไว้บนกระดาษจนเกิดหยดหมึกเล็กๆ เป็นจุดบอดบนความสมบูรณ์แบบที่เขาพยายามสร้างขึ้น ธามเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวที่ผ่านการล่ามาอย่างโชกโชนจ้องมองเลขาส่วนตัวที่ยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงานของเขาอย่างไม่เกรงใจ ริมฝีปากบางเฉียบของเขาเหยียดยิ้มเย็น “น่าน ผมว่าคุณเริ่มล้ำเส้นเกินหน้าที่เลขาไปมากแล้วนะ” “ถ้าการชี้ให้เห็นว่าเจ้านายตัวเองกำลังป่วยทางจิตใจคือการล้ำเส้น งั้นฉันก็คงต้องยอมรับข้อหานี้ค่ะ” น่านขยับตัวก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานมากขึ้น ระยะห่างที่ลดลงทำให้เขาสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่ธามแผ่ออกมา แต่เขากลับไม่มีทีท่าหวาดหวั่น “คุณพยายามควบคุมทุกอย่าง คุณกำหนดตารางเวลาของทุกคน คุณวิเคราะห์นิสัยคนอื่นเพื่อที่จะได้จับพวกเขาใส่กล่องให้ง่ายต่อการหยิบใช้ แต่คุณรู้ไหมคะว่าทำไม?” ธามวางปากกาลงช้าๆ เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังแท้ แววตาของเขาสั่นไหวเพียงชั่ววูบก่อนจะกลับมาแข็งกร้าว “พูดมาสิ ผมอยากรู้เหมือนกันว่าทฤษฎีจิตวิทยาครึ่งๆ กลางๆ ของคุณจะสรุปเรื่องของผมว่ายังไง” “เพราะคุณกลัวค่ะ” น่านจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น “คุณกลัวความไม่แน่นอน กลัวการสูญเสียการควบคุม เพราะในวัยเด็ก... คุณเคยเป็นคนที่ถูกควบคุมมากที่สุดใช่ไหมคะ? คนที่ต้องทำตัวให้สมบูรณ์แบบตลอดเวลาเพื่อที่จะได้รับความรักเพียงน้อยนิดจากครอบครัว ทำให้วันนี้คุณกลายเป็นคนที่ต้อง ‘บงการ’ ทุกอย่าง เพื่อที่วันหนึ่งถ้าทุกอย่างพังทลาย คุณจะได้เป็นคนเดียวที่เลือกได้ว่าจะทิ้งมันไปก่อนที่ใครจะทิ้งคุณ” ราวกับมีกระแสไฟฟ้าแรงสูงพุ่งผ่านกลางห้อง แววตาที่เคยเย็นชาและหยิ่งผยองของธามแตกร้าวลงทันที มือที่วางอยู่บนโต๊ะกำแน่นจนเส้นเลือดที่หลังมือปูดนูน น่านไม่ได้หยุดเพียงแค่นั้น เขารู้ดีว่าถ้าจะสยบเสือร้าย ต้องตีให้ถูกจุดที่เจ็บที่สุด “คุณไม่ได้ต้องการเลขาที่เก่งกาจหรอกค่ะ คุณแค่ต้องการใครสักคนที่ทำตามคำสั่งของคุณอย่างไม่มีเงื่อนไข เพราะคุณเชื่อว่าความสัมพันธ์คือการแลกเปลี่ยนผลประโยชน์ที่ฝ่ายหนึ่งต้องเหนือกว่าเสมอ... นั่นน่ะ คือความเหงาที่น่าเวทนาที่สุดที่ฉันเคยเห็นเลยนะคะ” ธามลุกขึ้นพรวดพราด แรงปะทะจากเก้าอี้ที่ถอยหลังไปกระแทกผนังดังลั่น เขาก้าวประชิดตัวน่านในเสี้ยววินาทีจนแผ่นหลังของน่านชนเข้ากับขอบหน้าต่างบานใหญ่ แรงกดดันจากร่างกายที่ใหญ่โตกว่าและรังสีความกดอากาศต่ำที่แผ่ออกมาจากตัวประธานหนุ่มทำให้หายใจติดขัด “คุณรู้อะไรไหมน่าน?” ธามก้มลงกระซิบชิดใบหู เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ที่พยายามสะกดไว้ “คนที่มองเห็นปมของคนอื่นชัดขนาดนี้ มักจะเป็นคนที่ถูกปมของตัวเองขย้ำอยู่เหมือนกัน... คุณกำลังโหยหาความอบอุ่นจนลืมไปแล้วหรือเปล่าว่าคุณเองก็แค่เด็กที่อยากเอาชนะเพื่อยืนยันว่าตัวเองมีความสำคัญ?” น่านเชิดหน้าขึ้นรับสัมผัสจากลมหายใจร้อนๆ ที่รดรินใบหน้า เขาไม่ได้ถอยหนี แต่กลับขยับตัวเข้าหาอย่างท้าทาย “ฉันอาจจะโหยหาค่ะ... แต่ฉันก็ไม่เคยพยายามจะ ‘ล่ามโซ่’ ใครไว้ด้วยวิธีสกปรกๆ แบบที่คุณทำ” “งั้นลองดูไหมล่ะ” ธามเลื่อนมือไปจับคางมนของน่าน บีบเบาๆ แต่หนักแน่นพอที่จะตรึงให้อยู่กับที่ “ถ้าผมไม่ได้เป็นอย่างที่คุณว่า งั้นบอกผมสิว่าทำไมหัวใจคุณถึงเต้นแรงขนาดนี้ตอนที่ผมอยู่ใกล้? อย่าตอบด้วยหลักจิตวิทยาหลอกๆ ของคุณนะ เอาความจริง...” ยังไม่ทันที่น่านจะโต้ตอบ ประตูกระจกบานใหญ่ของห้องทำงานก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงโดยไม่มีการเคาะ “ธามครับ! ผมว่าเราควรมาตกลงเรื่องสัญญาใหม่กันสักหน่อย... อ้าว ดูเหมือนผมจะขัดจังหวะอะไรที่น่าตื่นเต้นอยู่หรือเปล่านะ?” กวิน ยืนอยู่ตรงประตูพร้อมรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปาก ดวงตาของเขากวาดมองท่าทางที่ดูเหมือนการกอดรัดน่านของธามด้วยความพอใจ ราวกับกำลังรอเวลานี้มานาน น่านชะงักและพยายามจะเบี่ยงตัวออกจากพันธนาการของธาม แต่ประธานหนุ่มกลับไม่ยอมปล่อยง่ายๆ เขากลับกระชับมือที่คางของน่านให้แน่นขึ้นกว่าเดิม สายตาของธามไม่ได้ละไปจากใบหน้าของน่าน แต่คำพูดกลับพุ่งตรงไปหากวินด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบที่สุด “กวิน... ดูเหมือนคุณจะลืมไปนะว่ามารยาทของการเป็นแขก คือการรอให้เจ้าของบ้านอนุญาตให้เข้ามา ไม่ใช่พุ่งพรวดเข้ามาเหมือนหมาจนตรอกแบบนี้” กวินหัวเราะร่า เดินเข้ามากลางห้องอย่างถือดี “โถ่ๆ ใจเย็นสิครับ ผมแค่จะมาบอกว่า... ข้อเสนอที่ผมให้คุณน่านน่ะ มันมากกว่าแค่เงินเดือนที่นี่หลายเท่า ถ้าคุณน่านเบื่อการเป็น 'ของเล่น' ที่โดนควบคุมอยู่ ก็บอกผมได้นะ ผมยินดีต้อนรับเสมอ” ธามแค่นยิ้ม มือที่จับคางน่านอยู่นั้นเลื่อนมาโอบรอบเอวสอบของเลขาส่วนตัวดึงเข้ามาแนบชิดจนไม่มีช่องว่างให้อากาศผ่าน สายตาของเขามองกวินด้วยความสมเพช ก่อนจะหันมามองน่านด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... มันไม่ใช่ความเย็นชา แต่มันคือความเป็นเจ้าของที่น่าขนลุก “เขากำลังเสนอทางเลือกให้คุณน่านนะ” ธามเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลผิดปกติ แต่แฝงไปด้วยคำสั่งกลายๆ “ถ้าคุณอยากไป... ผมก็จะไม่รั้งคุณไว้หรอกนะ... แค่ต้องดูให้แน่ใจว่า หลังจากก้าวออกจากประตูนี้ไปแล้ว คุณจะรับมือกับ ‘สิ่งที่จะตามมา’ ไหวหรือเปล่า” น่านนิ่งไป หัวใจกระตุกวูบเมื่อเห็นแววตาของธามที่ฉายแววอันตรายแบบที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน มันไม่ใช่แค่ความซึน แต่มันคือความคลั่งรักที่บิดเบี้ยวจนน่ากลัว กวินยังคงยืนแสยะยิ้มรอคอยคำตอบ ท่ามกลางบรรยากาศที่เหมือนระเบิดเวลาที่กำลังจะจุดชนวน ความเงียบที่ยืดเยื้อจบลงด้วยเสียงประตูที่ถูกล็อกจากด้านในโดยมือของธาม... “ในเมื่อกวินอยากเห็นอะไรที่น่าตื่นเต้น... เราก็จัดให้เขาหน่อยดีไหมครับ น่าน?” ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาร่วมติดกับดักจิตวิทยาบทนี้ และเตรียมตัวพบกับเกมใหม่ที่ธามกำลังจะเริ่มขึ้นในตอนถัดไปนะคะ!