ความลับในแฟ้มเอกสาร

เสียงกรีดกระดาษแหลมคมจากมีดคัตเตอร์ที่กรีดผ่านซองพัสดุกันกระแทกสีน้ำตาล ดังบาดหูท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานชั้นบนสุดในยามวิกาล น่านตวัดปลายนิ้วดึงเอกสารชุดสุดท้ายออกจากซองด้วยหัวใจที่เต้นรัวระส่ำ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะตัวเลขบัญชีซ้อนและชื่อบริษัทนอกอาณาเขตที่ปรากฏอยู่บนกระดาษแผ่นนั้น กำลังทำลายภาพลักษณ์ความโปร่งใสที่ธามเพียรสร้างมาตลอดสามปีลงอย่างยับเยิน "ไม่น่าเชื่อเลยนะคะ..." น่านพึมพำกับตัวเอง ดวงตากลมโตหรี่ลงอย่างใช้ความคิด สมองส่วนหน้าประมวลผลกลไกทางจิตวิทยาที่ธามมักใช้ครอบงำคนอื่นอย่างรวดเร็ว—*คนเรามักซ่อนความลับที่น่ากลัวที่สุดไว้ในจุดที่สว่างที่สุดเสมอ* แฟ้มเอกสารสีดำสนิทที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของประธานหนุ่มเมื่อช่วงหัวค่ำ ไม่ได้ถูกล็อคด้วยกุญแจรหัสไฮเทค แต่มันถูกล็อคไว้ด้วยความไว้วางใจที่ธามมอบให้เขาต่างหาก และตอนนี้ ความไว้วางใจนั้นกำลังกลายเป็นหลักฐานชิ้นสำคัญที่บ่งบอกว่า บริษัทกำลังจะล่มสลายจากภายใน ประตูกระจกนิรภัยเปิดผางขึ้นโดยปราศจากการเคาะเตือนร่างสูงสง่าของธามก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าเงียบกริบราวกับเสือดาวที่กำลังล่าเหยื่อ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์หอมกรุ่นผสมผสานกับความเย็นยะเยือกจากเครื่องปรับอากาศทำให้บรรยากาศในห้องดิ่งวูบลงทันที ธามปรายตามองเอกสารบนโต๊ะ แววตาคมกริบไหววูบเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะกลับมาเรียบเฉยราวน้ำแข็งขั้วโลก "คุณกำลังทำอะไรกับของส่วนตัวของผม, น่าน" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่กดดันจนเส้นเลือดที่ขมับของคนฟังเต้นตุบ น่านไม่สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย เขายืดตัวตรง เชิดหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว ปากบางหยักยิ้มเยาะน้อยๆ เพื่อซ่อนความหวั่นไหว "กำลังตรวจเช็คสุขภาพทางการเงินของบริษัทค่ะ ท่านประธาน... หรือฉันควรจะเรียกว่ากำลังดูบัญชีลับที่คุณใช้ฟอกเงินดีคะ?" ธามก้าวเข้ามาประชิดตัวในระยะประชิด ความสูงและรัศมีกดดันของชายหนุ่มทำให้พื้นที่หายใจรอบตัวแคบลงจนน่าใจหาย มือหนาเอื้อมมาทาบลงบนขอบโต๊ะทำงาน กักตัวน่านให้อยู่ในอ้อมแขนโดยปริยาย ดวงตาคมดุจเหยี่ยวจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของเลขาหนุ่ม ราวกับต้องการค้นหาว่าอีกฝ่ายรู้มากแค่ไหนแล้ว "ฉลาดเกินไป... มักอายุสั้นนะ, น่าน" ธามกระซิบชิดริมหู ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับใบหูขาวจัดจนน่านต้องแอบกลั้นหายใจ หัวใจเจ้ากรรมกลับทรยศด้วยการเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน "แต่ถ้าฉันโง่... ฉันคงตกเป็นแพะรับบาปให้คนเจ้าเล่ห์อย่างคุณไปนานแล้วค่ะ" น่านสวนกลับทันควัน ไหล่บางเบียดเข้าหาเพื่อแสดงความไม่ยอมแพ้ แม้ว่ากลิ่นกายของผู้ชายตรงหน้าจะทำให้สติสัมปชัญญะของเขาเริ่มพร่าเลือนก็ตาม "กวินไม่ได้ตาบอดนะคะ ที่อยากได้ตัวฉันไปทำงานด้วย... เพราะเขารู้ว่าฉันถือไพ่เหนือกว่าคุณต่างหาก" เพียงแค่เอ่ยชื่อ "กวิน" แววตาของธามก็วาวโรจน์ขึ้นด้วยความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด มือหนาที่เคยทาบอยู่บนโต๊ะเปลี่ยนมาบีบเข้าที่คางคางเรียวของน่านเบาๆ แต่หนักหน่วงพอที่จะบังคับให้อีกฝ่ายเงยหน้าขึ้นรับจูบทางสายตาที่ร้อนแรงและอันตราย "อย่าแม้แต่จะคิดเอาชื่อผู้ชายคนนั้นมาพูดต่อหน้าผม..." ธามกดเสียงต่ำอย่างคาดโทษ ความซึนและความคลั่งรักที่ถูกเก็บกดไว้ภายใต้ท่าทีเย็นชาเริ่มปริแตกออกราวกับกระจกร้าว "คุณเป็นของผม... และความลับพวกนี้ ต่อให้คุณรู้ คุณก็ไม่มีวันได้ใช้มันทำอะไรผมได้หรอก" "มั่นใจจังนะคะ?" น่านท้าทายด้วยรอยยิ้มยั่วเย้า แม้ริมฝีปากจะถูกอีกฝ่ายตรึงไว้ด้วยปลายนิ้วที่ไล้ผ่านอย่างอ้อยอิ่ง "ถ้าฉันส่งสำเนาระบบบัญชีนี้ให้บอร์ดบริหารพรุ่งนี้เช้า คุณคิดว่าเก้าอี้ประธานของคุณจะยังเหลือซากไหมล่ะคะ?" ธามแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มมุมปากของประธานหนุ่มไม่ได้น่ากลัว แต่มันกลับเต็มไปด้วยความท้าทายที่ทำให้น่านรู้สึกหนสันหลังวาบ "คุณกล้าเหรอก... น่าน? ถ้าผมพัง คุณคิดว่าคุณจะรอดคนแรกหรือไง" บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนตึงเครียดจนแทบจะจุดไฟติด ระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงแค่คืบเดียว เคมีที่ดึงดูดและผลักไสกำลังทำปฏิกิริยากันอย่างรุนแรง ธามโน้มใบหน้าลงมาใกล้เรื่อยๆ จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน น่านหลับตาลงครึ่งหนึ่ง หัวใจเต้นรัวเร็วจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอก เตรียมรับมือกับการจู่โจมที่คาดเดาไม่ได้ของเจ้านายหนุ่ม *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูกระจกดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างไม่มีมารยาท ทำลายบรรยากาศสีชมพูอมเลือดนกนั้นลงในเสี้ยววินาที "ท่านประธานครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับระบบเซิร์ฟเวอร์หลักของบริษัทถูกเจาะข้อมูลจากภายนอก... ตอนนี้ข้อมูลบัญชีทั้งหมดกำลังถูกถ่ายโอนไปยังบุคคลภายนอกครับ!" เสียงร้อนรนของหัวหน้าแผนกไอทีที่พุ่งพรวดเข้ามาโดยไม่รอให้ได้รับอนุญาต ทำให้ธามและน่านผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว ดวงตาคมกริบของธามหันขวับกลับมามองหน้าเลขาหนุ่มทันที ประกายตานั้นเต็มไปด้วยความสงสัยระคนตกใจระลอกใหญ่ ขณะที่น่านเองก็เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงไม่แพ้กัน—*ไม่ใช่ฝีมือเขา แล้วใครเป็นคนทำเรื่องนี้?!* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาร่วมติดกับดักจิตวิทยาบทนี้นะคะ!