จิตวิทยาเบื้องต้นของคนปากร้าย

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารหนาปึ้กบนโต๊ะทำงานกระจกใสสะท้อนความหงุดหงิดที่พุ่งพล่านถึงขีดสุด แรงปะทะของกระดาษนับร้อยแผ่นทำให้กาแฟดำในแก้วกระเซ็นออกเล็กน้อย แต่น่านกลับไม่แม้แต่จะชายตามองน้ำสีเข้มที่เปื้อนขอบโต๊ะ ดวงตากลมโตคู่คมกริบราวกับแมวป่ากำลังจ้องมองชายหนุ่มผู้มีตำแหน่งเป็นถึงประธานกรรมการบริหารแห่งอาณาจักรธุรกิจพันล้านด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น "ภายในสี่โมงเย็นวันนี้ ผมต้องการรายงานวิเคราะห์คู่แข่งทั้งห้าบริษัท พร้อมตัวเลขพยากรณ์ตลาดไตรมาสหน้าแบบละเอียดยิบ... หวังว่าคุณจะทำมันทันนะ น่าน" ธามเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เย็นชา และจงใจกดดันอย่างถึงที่สุด รอยยิ้มมุมปากของเขาหยันหยากอย่างคนเหนือกว่า ดวงตาคมปลาทูคู่นั้นกวาดมองเลขาหนุ่มรุ่นน้องหัวจรดเท้า ราวกับกำลังประเมินว่าเหยื่อในกรงจะดิ้นรนได้สักกี่น้ำ งานระดับนี้ต่อให้เป็นทีมวิเคราะห์มืออาชีพยังต้องใช้เวลาอย่างน้อยสามวัน แต่นี่คือบททดสอบแรกที่ธามจงใจโยนใส่บ่าของเขาเพื่อพิสูจน์คำว่า 'เด็กเส้น' ที่กวินและคนอื่นๆ นินทากันลับหลัง น่านไม่สะทกสะท้าน แม้หัวใจจะเต้นรัวด้วยความเดือดดาล แต่นั่นแหละคือสิ่งที่เรียกว่า 'กลไกการปั่นหัว' ตามตำราจิตวิทยาที่เขาเคยศึกษามาอย่างทะลุปรุโปร่ง ธามไม่ได้ต้องการแค่งาน แต่ธามกำลังทดสอบขีดจำกัดทางอารมณ์ของเขา เพื่อดูว่าเขาจะสติแตก ร้องไห้ หรือวิ่งหนีออกไปจากห้องนี้เหมือนเลขาคนเก่าๆ หรือไม่ น่าเสียดาย... ที่ธามประเมินคนผิดถนัด "สี่โมงเย็นเหรอคะ..." น่านทวนคำ เสียงหวานใสแต่เจือไปด้วยความเยาะหยันอย่างไม่คิดจะปิดบัง ร่างโปร่งในชุดสูทเข้ารูปก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานของผู้บริหารช้าๆ ทิ้งระยะห่างระหว่างกันเพียงแค่ปลายนิ้ว ก่อนจะโน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อกดดันสายตากลับ "ท่านประธานคะ งานระดับนี้ ถ้าเป็นคนธรรมดาคงต้องใช้เวลาสามวัน แต่สำหรับฉัน..." น่านเว้นจังหวะเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยประกายความท้าทาย "...ใช้เวลาแค่สองชั่วโมงก็เกินพอค่ะ แต่ก่อนจะไปทำ ฉันมีข้อเสนอแลกเปลี่ยนเล็กๆ น้อยๆ ตามหลักจิตวิทยาพฤติกรรมศาสตร์... คุณอยากฟังไหมคะ?" ธามชะงักไปเล็กน้อย เปลือกตาคมกริบหรี่ลงพิจารณาคนตรงหน้า รังสีความเย่อหยิ่งและดื้อรั้นที่แผ่ออกมาจากตัวของน่านทำให้เขาแปลกใจไม่น้อย ปกติแล้วเลขาหน้าใหม่ทุกคนจะหน้าซีดเผือดเมื่อเจอคำสั่งกดดันแบบนี้ แต่นี่... น่านกลับย้อนศรเขาได้อย่างหน้าตาเฉย แถมยังกล้าต่อรองในสถานการณ์ที่ตัวเองเป็นรอง "ว่ามาสิ..." ธามกอดอกเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพง แววตาสนอกสนใจฉายชัดขึ้นภายใต้ความเยชา "ฉันอยากรู้เหมือนกันว่าเด็กใหม่อย่างเธอจะมีปัญญาเอาข้อเสนออะไรมาแลกกับเวลาอันมีค่าของฉัน" "ถ้าฉันทำรายงานฉบับนี้เสร็จก่อนสี่โมงเย็น และตัวเลขทุกบรรทัดถูกต้องแม่นยำไร้ที่ติ..." น่านยิ้มหวานหยาดเยิ้มแต่แฝงยาพิษ "ท่านประธานต้องตอบคำถามฉันมาหนึ่งข้อ... แบบห้ามโกหก ห้ามบ่ายเบี่ยง และต้องตอบตามความจริงทุกประการ" "คำถามอะไร?" "คำถามที่ว่า... ทำไมคุณถึงต้องเจาะจงเลือกฉันมาเป็นเลขาส่วนตัว ทั้งๆ ที่โปรไฟล์ของฉันในตอนแรกไม่ได้อยู่ในเกณฑ์ที่คุณต้องการด้วยซ้ำ" ประโยคเดียวกระแทกเข้ากลางใจของธามเต็มเปา บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบงันลงทันที อุณหภูมิในห้องทำงานดูเหมือนจะลดฮวบลงจนน่าใจหาย สัญชาตญาณนักล่าของธามร้องเตือนว่าเขากำลังถูกเด็กหนุ่มคนนี้ต้อนเข้ามุม แต่ความท้าทายและประกายตารั้นๆ นั่นกลับทำให้หัวใจที่ด้านชาของเขาเต้นผิดจังหวะอย่างรุนแรง ธามขบกรามแน่น สันจมูกโด่งเชิดขึ้นเล็กน้อยเพื่อซ่อนความไหววูบในแววตา เขาย่อมรู้ดีว่าเหตุผลที่แท้จริงคืออะไร... เหตุผลที่ทำให้เขาปฏิเสธเลขาเกรดเอทุกคน แล้วดึงตัวน่านเข้ามาอยู่ใกล้ตัว เพื่อจะได้คอยจับตาดู ควบคุม และเฝ้ามองรอยยิ้มดื้อดึงนั่นทุกวัน แต่นั่นคือความลับที่เขาไม่มีวันยอมปริปากบอกเด็ดขาด "มั่นใจเกินไปหรือเปล่า น่าน" ธามเหยียดยิ้มเย็นชา พยายามดึงน้ำเสียงให้ออกมานิ่งเรียบที่สุด "ถ้าเธอทำไม่ได้อย่างที่ปากพูด เตรียมตัวเก็บกระเป๋าออกจากบริษัทนี้ได้เลย" "รับทราบค่ะท่านประธาน" น่านผุดลุกขึ้นเต็มความสูง คว้าแฟ้มเอกสารบนโต๊ะมากอดไว้แนบอก ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสนุกสนานของเจ้านายหนุ่ม "รอดูผลงานชิ้นเอกของฉันได้เลยนะคะ... รับรองว่าคุณจะกินข้าวไม่ลงไปอีกนานเลยล่ะค่ะ" ร่างโปร่งหมุนตัวเดินนินทาออกไปด้วยจังหวะก้าวที่มั่นคง ทิ้งให้ธามนั่งนิ่งอยู่ลำพังในห้องทำงาน กลิ่นน้ำหอมจางๆ ยังคงลอยอวลอยู่ในอากาศ ราวกับทิ้งร่องรอยความท้าทายเอาไว้ให้เขาต้องคิดถึงไม่หยุดหย่อน มือหนายกขึ้นลูบสันจมูกตัวเองเบาๆ พร้อมกับมุมปากที่กระตุกยิ้มขึ้นอย่างไม่รู้ตัว *...ร้ายนักนะ* ธามพึมพำกับตัวเองเบาๆ ในลำคอ สายตาทอดมองไปยังประตูห้องที่เพิ่งปิดลงด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย ทั้งหงุดหงิด ทั้งหมั่นไส้ และ... ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ากำลังคลั่งไคล้ในความพยศของอีกฝ่ายจนถอนตัวไม่ขึ้น เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วกว่าที่คิด เข็มนาฬิกาดิจิทัลบนผนังบอกเวลาบ่ายสามโมงสิบห้าส นาที เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งก่อนที่ร่างของน่านจะก้าวเข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสารหนาเตอะเล่มเดิม วางกระแทกเบาๆ ตรงหน้าเขาด้วยท่าทีผู้ชนะ "เสร็จก่อนกำหนดสี่สิบห้านาทีค่ะท่านประธาน เชิญตรวจสอบความถูกต้องได้เลย... และเตรียมตัวตอบคำถามของฉันด้วยนะคะ" ธามเลิกคิ้วสูงอย่างทึ่งแกมหมั่นไส้ เขายื่นมือไปเปิดแฟ้มเอกสารพลิกดูทีละหน้าอย่างละเอียด ดวงตาคมกวาดมองตัวเลขและบทวิเคราะห์ที่เฉียบคมและลึกซึ้งเกินกว่าที่เด็กจบใหม่จะทำได้ในเวลาไม่กี่ชั่วโมง ยิ่งอ่าน หัวใจของเขาก็ยิ่งเต้นแรงขึ้นด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งยอมรับในความสามารถและความฉลาดเป็นกรดของน่าน ทันทีที่ธามเงยหน้าขึ้นสบตา น่านก็โน้มตัวลงมาท้าวโต๊ะเข้าหา รุกคืบประชิดตัวในระยะประชิดจนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดเข้าที่ปลายคางของประธานหนุ่ม กลิ่นกายหอมสะอาดลอยเข้าจมูกจนธามเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ "หมดเวลาบ่ายเบี่ยงแล้วค่ะ... ท่านประธาน" น่านกระซิบเสียงหวานข้างหู น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือความเจ้าเล่ห์ "ตอบคำถามฉันมาซะดีๆ ว่า..." *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขัดจังหวะขึ้นอย่างไม่มีมารยาท พร้อมกับบานประตูที่ถูกผลักเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต ร่างสูงโปร่งในชุดสูทแบรนด์เนมราคาแพงของ 'กวิน' ก้าวเข้ามาในห้องด้วยรอยยิ้มกวนประสาท สายตาคมปลาทูของคู่แข่งตัวฉกาจมองตรงมาที่พวกเขาทั้งสองคนที่ยืนประชิดกันในระยะอันตราย "อุ๊ย... ดูเหมือนผมจะเข้ามาขัดจังหวะ 'เวลาส่วนตัว' ของท่านประธานกับเลขาคนใหม่สินะครับ ธาม..." กวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงยียวน กวาดตามองน่านด้วยประกายตาด2แง่ 2ง่ามที่แฝงความเจ้าเล่ห์เอาไว้เต็มเปิก "พอดีผมมีเรื่อง 'สำคัญกว่า' อยากจะคุยกับคุณน่านเขาน่ะครับ... หวังว่าท่านประธานคงจะไม่หวงเลขาคนเก่งเกินไปหรอกนะ?" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาร่วมติดกับดักจิตวิทยาบทนี้นะคะ!