กฎข้อที่ 1: อย่าหวั่นไหวกับเจ้านาย

"ถ้าคุณคิดจะใช้มุกเอาใจเจ้านายด้วยกาแฟรสชาติหวานเจี๊ยบหรือการพยักหน้างึกๆ เหมือนตุ๊กตาหนหมาหน้ารถเพื่อความอยู่รอด... เชิญไปยื่นใบลาออกที่แผนกทรัพยากรบุคคลตั้งแต่วินาทีนี้ได้เลยค่ะ คุณน่าน" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความเย็นชาจนติดลบดังขึ้นทันทีที่ประตูห้องทำงานกระจกฝ้าเปิดปิดลง น่านในชุดสูทเข้ารูปสีชาร์โคลไม่แม้แต่จะกระพริบตา เขาค่อยๆ วางแฟ้มประวัติพนักงานลงบนโต๊ะทำงานอย่างประณีต ช้าและมั่นคง ราวกับจงใจท้าทายเส้นประสาทของชายหนุ่มที่นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ธาม ประธานหนุ่มวัยสามสิบผู้ขึ้นชื่อเรื่องการอ่านใจคนทะลุปรุโปร่ง กำลังใช้ดวงตาสีเข้มคมกริบราวกับสัตว์นักล่าจดจ้องมาที่เขา แววตาคู่นั้นไม่ได้มีร่องรอยของความเป็นมิตร แต่มันคือการประเมินค่า... และการพยายามควบคุม น่านยกยมุมปากขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่มันเปี่ยมไปด้วยความเย่อหยิ่งที่ทำให้คนมองอยากจะเข้ามาขยี้ให้แหลกคาเท้า "ดิฉัน... หมายถึงผม ไม่ใช่คนประเภทที่จะเอาอนาคตมาทิ้งไว้กับรสชาติกาแฟหรอกครับท่านประธาน" น่านจงใจเปลี่ยนสรรพนามเล่นลิ้นเล็กน้อยเพื่อหยั่งเชิง "อีกอย่าง กฎข้อแรกที่ผมท่องจำขึ้นใจก่อนก้าวเข้ามาเหยียบห้องนี้คือ 'อย่าหวั่นไหวกับเจ้านายปากจัด' ต่างหากล่ะครับ" ธามแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นสั่นพร่าด้วยความขบขันที่เคลือบไว้ด้วยความอันตราย เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันจากรูปร่างสูงใหญ่และรัศมีอำนาจรอบตัวแผ่ซ่าจนบรรยากาศในห้องแคบลงถนัดตา ธามก้าวช้าๆ เข้ามาประชิดโต๊ะทำงานของน่าน โน้มตัวลงต่ำจนใบหน้าของเราห่างกันเพียงไม่กี่คืบ ลมหายใจอุ่นร้อนเจือกลิ่นมินต์จางๆ ปะทะเข้ากับแก้วหูของน่าน "ปากดี... เด็กจบใหม่ที่คิดว่าตัวเองอ่านตำราจิตวิทยามาสามเล่มแล้วจะมองเกมของผมออก มักจะจบลงด้วยการร้องไห้ขอกลับบ้านก่อนหมดโปรทุกราย" ธามกระซิบเสียงพร่า น้ำเสียงนั้นต่ำทุ้มและบาดลึก "จำใส่สมองเอาไว้ คุณเลขาส่วนตัว คนที่จะควบคุมเกมในห้องนี้มีแค่ผมคนเดียวเท่านั้น" น่านไม่ถอยหนีแม้แต่นصفก้าว เขากลับเชิดคางขึ้นสบตากับดวงตาคู่คมกริบนั้นตรงๆ หัวใจข้างในอกเต้นรัวเร็วอย่างไม่น่าเชื่อ—ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะประกายไฟแห่งการแข่งขันที่ลุกโชนขึ้นในอกอย่างบ้าคลั่ง กลไกการป้องกันตัวของธามช่างชัดเจน ชายคนนี้ใช้ความเย็นชาและอำนาจมาสร้างเกราะกำบังความรู้สึก แต่น่านกลับมองเห็นรอยร้าวเล็กๆ ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความสมบูรณ์แบบนั้น "ถ้าท่านประธานมั่นใจนักว่าตัวเองคุมเกมได้เบ็ดเด็ด..." น่านเอียงคอมองด้วยรอยยิ้มพราวระยับ จงใจลดระยะห่างระหว่างใบหน้าจนปลายจมูกเกือบจะชนกัน "ทำไมมือที่ถือแฟ้มเอกสารของคุณถึงได้สั่นขนาดนั้นล่ะครับ?" ธามชะงักกึก ดวงตาสีเข้มวาวโรจน์ขึ้นมาวับหนึ่ง เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อรู้ตัวว่าถูกอีกฝ่ายจับไต๋ได้ทันทีในวันแรกที่เริ่มงาน ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างพวกเขาทั้งสองคน ชนิดที่ว่าต่อให้เข็มนาฬิกาขยับเพียงนิดเดียวก็สามารถได้ยินเสียง ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกัน ก่อนที่บานประตูจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่ต้องรออนุญาต "ขอโทษทีครับท่านประธาน... พอดีผมนำเอกสารด่วนจากบอร์ดบริหารมาส่ง" กวิน ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มทรงเสน่ห์ที่จงใจหว่านให้คนมอง แต่นัยน์ตาคมกปกลับกวาดมองน่านและธามที่ยืนประชิดกันจนเกินงามด้วยแววตาพินิจพิเคราะห์ กวินยกยิ้มมุมปากก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้อากาศในห้องเย็นยะเยือกยิ่งกว่าเดิม "ดูท่าทาง... เลขาคนใหม่ของคุณจะทำงาน 'หนักหน่วง' ตั้งแต่วันแรกเลยสินะครับ ธาม" จิตวิทยาเพื่อทุกคนขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมดำดิ่งไปกับเกมจิตวิทยานี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ