กาแฟกับความเงียบที่กดดัน

ไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานส่วนตัวของประธานหนุ่ม ไม่ได้ทำให้บรรยากาศน่าอภิรมย์ขึ้นเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน มันกลับเยียบเย็นจนราวกับออกซิเจนในห้องกำลังถูกสูบออกไปทีละน้อย น่านยืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานไม้เนื้อดี มือเรียวถือแก้วกาแฟอุ่นที่เพิ่งชงเสร็จใหม่ๆ แต่ทว่าสายตาคู่คมของธามที่จ้องมองมานั้นกลับร้อนแรงเสียยิ่งกว่าอุณหภูมิของน้ำร้อนในแก้ว ในหลักจิตวิทยาพฤติกรรมมนุษย์ การจ้องมองโดยไม่กะพริบตาคือนัยยะของการแสดงความเป็นเจ้าIและกดดันให้อีกฝ่ายสูญเสียการควบคุม แต่สำหรับน่านแล้ว มันเป็นเพียงเกมประสาทที่เขาพร้อมจะเล่นกลับด้วยรอยยิ้มมุมปากเสมอ "กาแฟดำไม่ใส่น้ำตาล เหมือนเดิมค่ะท่านประธาน" น่านวางแก้วลงบนโต๊ะด้วยจังหวะที่นุ่มนวลและมั่นคง ไร้ซึ่งความสั่นเทาใดๆ ทั้งสิ้น แม้ว่าระยะห่างระหว่างเขากับธามในตอนนี้จะใกล้กันจนเกินมาตรฐานของเจ้านายและลูกน้องไปไกลลิบแล้วก็ตาม ธามยังคงนั่งพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพง ดวงตาคมกริบกวาดมองตั้งแต่ปลายนิ้วเรียวที่แตะอยู่ข้างแก้วกาแฟ ไล่เรื่อยขึ้นมาจนถึงใบหน้าหวานที่ประดับด้วยรอยยิ้มเจือความท้าทายเล็กๆ เขานิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ความเงียบที่กดดันนี้ถูกสร้างขึ้นเพื่อบีบให้น่านต้องเป็นฝ่ายเอ่ยปากทำลายมันก่อน แต่คนอย่างน่านหรือจะยอมติดกับดักตื้นๆ แบบนั้น "ช่วงนี้คุณดูว่างมากนะ น่าน" สุ้มเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบด้วยน้ำปนเย้าแหย่ "ว่างจนมีเวลาไปรับโทรศัพท์จากคนนอก... หรือว่าตำแหน่งเลขาฯ ส่วนตัวมันยังท้าทายไม่พอสำหรับคุณ?" น่านเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตไหวระริกด้วยประกายความรู้ทัน ธามกำลังพูดถึงกวิน—คู่แข่งทางธุรกิจที่พยายามยื่นข้อเสนอทาบทามเขาเมื่อวานนี้ อาการหวงก้างแบบไม่เนียนนี่แหละคือเอกลักษณ์ของประธานหนุ่มเวลาที่เสียศูนย์ "ท่านประธานหมายถึงใครหรือคะ? คนที่โทรมาหาดิฉันมีตั้งหลายคน ดิฉันคงจำไม่ได้หรอกค่ะว่าใครคือคนที่ท่านกำลังร้อนใจอยู่" น่านจงใจใช้สรรพนามและน้ำเสียงยียวน เพื่อกระตุ้นต่อมความหึงหวงที่ถูกซ่อนไว้ใต้มาดผู้บริหารแสนเย็นชา ธามแค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวน่านทีละก้าวอย่างเชื่องช้า แต่มันกลับทรงพลังจนน่านต้องเผลอก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ ทว่าแผ่นหลังกลับชนเข้ากับชั้นหนังสือกระจกด้านหลังเสียแล้ว พื้นที่หลบหนีถูกปิดตายโดยสมบูรณ์เมื่อวงแขนแกร่งยกขึ้นวางทาบลงบนชั้นหนังสือทั้งสองข้าง กักขังร่างเพรียวเอาไว้ตรงกลาง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับกลิ่นกาแฟกรุ่นๆ ลอยวนอยู่รอบตัว น่านเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบจะกระเด็นออกมานอกอกก็ตาม จิตวิทยาการคุกคามพื้นที่ส่วนตัว (Proxemics) กำลังถูกธามนำมาใช้อย่างเต็มรูปแบบ เพื่อต้องการขโมยความมั่น "คุณก็รู้ดีว่าผมหมายถึงใคร, น่าน" ธามโน้มใบหน้าลงมาจนชิด กระซิบด้วยน้ำเสียงพร่าต่ำที่สั่นระริกด้วยอารมณ์บางอย่างที่เจ้าตัวพยายามสะกดกลั้นไว้ "อย่าเล่นกับไฟ ถ้านายยังไม่อยากโดนแผดเผาจนไม่เหลือแม้แต่ขี้เถ้า" "ไฟน่ะมันร้อนนะคะท่านประธาน... แต่ถ้าเล่นให้ถูกวิธี มันก็สนุกดีเหมือนกันไม่ใช่หรือคะ?" น่านกระซิบตอบด้วยรอยยิ้มยั่วเย้า ไม่ยอมลดละแรงกดดัน ปลายจมูกของทั้งคู่ห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตร เคมีและความตึงเครียดพุ่งทะยานสู่จุดสูงสุด จนบรรยากาศในห้องร้อนระอุราวกับมีเปลวเพลิงล้อมรอบ ทว่า ในวินาทีที่ธามกำลังจะโน้มใบหน้าลงมาปิดระยะห่างที่เหลืออยู่ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีมารยาท *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* ธามชะงักกึก ใบหน้าคมคายฉายแววหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัดเมื่อถูกขัดจังหวะสำคัญ น่านอาศัยจังหวะเสี้ยววินาทีนั้นดันอกแกร่งให้ออกห่าง ก่อนจะจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ด้วยท่าทีสงبเยือกเย็นราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น "เข้ามา" ธามปรับน้ำเสียงให้กลับมาเรียบเฉย เย็นชา และทรงอำนาจดังเดิม ขณะที่หันไปมองประตู ประธานหนุ่มและน่านต่างหันไปมองพร้อมกันเมื่อบานประตูห้องทำงานเปิดออก ร่างสูงโปรดของบุคคลที่ไม่คาดคิดว่าจะปรากฏตัวขึ้นในเวลานี้ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ กวินยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาสีเข้มกวาดมองทั้งสองคนด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ทรงพลัง "ขอโทษที่รบกวนเวลาส่วนตัวนะครับ... พอดีผมมีข้อเสนออีกชิ้นที่คิดว่าคุณน่านน่าจะปฏิเสธไม่ลง" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาร่วมติดกับดักจิตวิทยาบทนี้ และเตรียมตัวพบกับเกมใหม่ที่ธามกำลังจะเริ่มขึ้นในตอนถัดไปนะคะ!