กับดักของท่านประธาน

เสียงก๊อกแก๊กของแป้นพิมพ์แล็ปท็อปที่ดังแข่งกับเสียงเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานท่านประธานยามเที่ยงคืน ไม่ได้ทำให้น่านรู้สึกง่วงงุนเลยแม้แต่น้อย สิ่งเดียวที่แผดเผาหัวใจของเลขานุการหนุ่มวัยยี่สิบสี่ปีในตอนนี้ คือความหงุดหงิดปนความท้าทายที่ถูกจุดประกายขึ้นจากรอยยิ้มมุมปากของเจ้านายหนุ่ม ธามนั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ เอกสารกองโตที่ถูกอ้างว่าเป็น “งานด่วนระดับวิกฤต” ถูกเลื่อนมาวางตรงหน้าเขาตั้งแต่สองทุ่ม จนตอนนี้เข็มนาฬิกาบอกเวลาเที่ยงคืนตรงเข้าไปแล้ว น่านรู้ดีว่านี่ไม่ใช่เรื่องงานเร่งด่วนอะไรทั้งสิ้น แต่มันคือ “เกมจิตวิทยา” ที่ธามตั้งใจงัดขึ้นมาเพื่อทดสอบความอึด และต้องการดูว่าเขาจะยอมจำนนก้มหัวให้ความไร้เหตุผลนี้เมื่อไหร่ “ถ้าคุณง่วงจนพิมพ์ผิดพลาด ผมคงต้องพิจารณาเรื่องทักษะความรับผิดชอบของคุณใหม่แล้วล่ะคุณน่าน” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่แฝงความเย้าแหย่ไว้อย่างแนบเนียน ธามจงใจวางปากกาในมือลงแล้วเงยหน้าขึ้นสบตา ท่าทางสบายๆ นั้นตัดกับความตึงเครียดในอากาศอย่างสิ้นเชิง น่านหยุดนิ้วที่กำลังเคาะแป้นพิมพ์ เขาเงยหน้าขึ้นสบตาคมกริบของอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ทำให้ธามต้องหรี่ตาลงด้วยความระแวง “งานด่วนระดับวิกฤตของท่านประธาน... ทำไมเนื้อหาข้างในถึงมีแต่รายงานวิเคราะห์พฤติกรรมผู้บริโภคที่ผมส่งให้คุณอ่านตั้งแต่สัปดาห์ที่แล้วล่ะคะ?” น่านจงใจลากเสียงหวานแต่เฉียบคม เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วเดินอ้อมโต๊ะทำงานเข้าไปใกล้ร่างสูงขึ้นทีละก้าว “หรือว่า... ท่านประธานแค่อยากหาเพื่อนคุยแก้เหงาตอนดึกกันแน่คะ?” ธามชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมเข้มไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาทีเมื่อเจอกับสายตารู้ทันของเลขาตัวแสบ แต่คนอย่างธามหรือจะยอมเสียฟอร์ม เขายันตัวลุกขึ้นยืนบ้าง ความสูงที่ได้เปรียบทำให้น่านต้องเงยหน้ามองเล็กน้อยเมื่อเขาก้าวเข้าไปประชิด “อย่าหลงตัวเองให้มากนักเลยคุณน่าน ผมแค่กำลังฝึกให้คุณรู้จักคำว่า ‘วินัย’ ในฐานะเลขาที่ต้องพร้อมซัพพอร์ตเจ้านายทุกสถานการณ์” ธามก้มตัวลงกระซิบชิดริมหู กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นกาแฟเข้มๆ ลอยเข้าแตะจมูกจนน่านเผลอกลั้นหายใจ “วินัยเหรอคะ? หรือว่า... กลัวว่าถ้าปล่อยให้ผมกลับบ้านตอนนี้ คุณจะไม่มีข้ออ้างได้มองหน้าผมนานๆ กันแน่?” น่านไม่ถอยหนี กลับเอียงคอถามด้วยน้ำเสียงท้าทาย ดวงตากลมโตฉายแววเจ้าเล่ห์ไม่แพ้กัน กลไกการป้องกันตัวของธามกำลังถูกเขย่าด้วยความกล้าบ้าบิ่นนี้อย่างจัง ธามแค่นหัวเราะในลำคอ มือหนายื่นออกไปหมายจะคว้าข้อมือเล็กที่ถือวิสาสะยืนประชิดตัวเขาเกินความจำเป็น แต่ทว่า— *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะความตึงเครียดที่กำลังหวานล้ำ ร่างสูงของกวิน คู่แข่งทางธุรกิจตัวฉกาจปรากฏตัวขึ้นตรงกรอบประตู พร้อมรอยยิ้มกริ่มที่เคลือบยาพิษ ในมือของกวินถือแฟ้มเอกสารบางอย่างพร้อมกับกาแฟสองแก้ว “โอ๊ะ... ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะเวลาสวีท เอ๊ย... เวลาทำงานล่วงเวลาของท่านประธานกับเลขาคนเก่งสินะครับ” กวินกวาดสายตามองคนทั้งคู่ด้วยรอยยิ้มเยาะ “พอดีผมผ่านมารับเอกสารด่วนเหมือนกัน เห็นไฟห้องท่านประธานยังสว่างอยู่ เลยแวะเอาคาปูชิโน่มาฝากคุณน่านครับ... สนใจเปลี่ยนบรรยากาศไปคุยงานกับผมข้างนอกไหมครับคุณน่าน?” ธามหน้าตึงขึ้นทันที รังสีความเย็นชาแผ่ซ่านออกมาจากตัวจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกริบมองกวินราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ขณะที่น่านหันไปมองหน้ากวินสลับกับธามด้วยแววตาครุ่นคิด “รับรองว่าผมจะใช้เวลาคุยกับคุณน่านอย่างมีคุณค่า... และไม่ใจร้ายให้ทำงานดึกดื่นแบบนี้แน่นอนครับ” กวินจงใจทิ้งระเบิดลูกใหญ่ใส่ธามโดยตรง พร้อมกับยื่นมือถือแก้วกาแฟไปตรงหน้าน่าน ธามขบกรามแน่น มือที่กำหมัดข้างลำตัวสั่นน้อยๆ ด้วยความหึงหวงที่พุ่งทะยานจนเกินควบคุม และก่อนที่น่านจะทันได้เอปากปฏิเสธหรือตอบรับข้อเสนอของกวิน ธามก็กระชากแขนเรียวของน่านให้เข้ามาหลบอยู่ด้านหลังของตนทันที แรงดึงนั้นกึ่งบังคับกึ่งแสดงความเป็นเจ้าของอย่างเปิดเผย “เลขาของผม... ผมดูแลเองได้ครับคุณกวิน และต่อให้ดึกแค่ไหน เขาก็ไม่มีวันไปไหนกับคนอื่นทั้งนั้น” ธามประกาศกร้าว น้ำเสียงเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก แต่หัวใจข้างในกลับร้อนรุ่มราวกับมีไฟสุม น่านเบิกตากว้างด้วยความคาดไม่ถึงเมื่อแผ่นหลังของตนแนบชิดกับอกแกร่งของเจ้านายหนุ่มที่ตอนนี้กำลังแสดงอาการคลั่งรักออกมาอย่างไม่ปิดบังผ่านทางคำพูดและแววตา ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาร่วมติดกับดักจิตวิทยาบทนี้ และเตรียมตัวพบกับเกมใหม่ที่ธามกำลังจะเริ่มหึงจนคลั่งในตอนถัดไปนะคะ!