เมื่อความซึนทำงานเต็มระบบ

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารบนโต๊ะทำงานกระจกใสในห้องเพนต์เฮาส์หรูชั้นบนสุดดังสนั่นจนน่านสะดุ้งสุดตัว ในหลักจิตวิทยาพฤติกรรมมนุษย์ การเพิ่มระดับเสียงและความรุนแรงทางกายภาพกะทันหัน คือการแสดงออกถึง ‘ความไร้ซึ่งการควบคุม’ ที่ถูกห่อหุ้มไว้ด้วยอำนาจจอมปลอม แต่สำหรับธามแล้ว มันไม่ใช่เรื่องของการข่มขู่... มันคือเสียงคำรามของสัตว์ป่าที่กำลังคลุ้มคลั่งเพราะสัญชาตญาณการปกป้องอาณาเขตทำงานเกินร้อย "คุณกล้าดียังไงไปพบกวินตามลำพังที่ผับนั่น!" น้ำเสียงของประธานหนุ่มวัยสาม十ต่ำทุบลงจนแทบจะเป็นคำราม ดวงตาคมกริบดריดมองเลขาหนุ่มตัวแสบด้วยเพลิงโทสะที่ลุกโชนจนแทบแผดเผาทุกอย่างเป็นจุล ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวน่านด้วยความเร็วที่ทำให้อีกฝ่ายถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังกระจกเย็นเฉียบ น่านสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ แม้หัวใจจะเต้นรัวเร็วจนน่ากลัว ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะแรงดึงดูดมหาศาลที่แผ่ออกมาจากร่างของคนที่กำลังโมโหจนตัวสั่นต่างหาก "ผมมีเหตุผลของผมครับ... เอ๊ย ของฉันค่ะคุณธาม" น่านเกือบหลุดสรรพนามเดิมออกไปตามความเคยชิน ดีที่เบรกปากทันและเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงราบเรียบเชือดเฉือนตามสไตล์ "อีกอย่าง การที่ฉันไปพบคุณกวิน ก็เพื่อสืบข้อมูลแผนการซื้อกิจการล็อตใหม่ที่คุณกำลังกังวลอยู่ไม่ใช่เหรอคะ ในฐานะเลขา ฉันทำเกินหน้าที่ตรงไหนทราบไหม" "เกินหน้าที่ตรงไหนงั้นเหรอ!" ธามยื่นมือหนาขึ้นมาทาบกับผนังกระจกทั้งสองข้าง กักขังน่านไว้ในอ้อมแขนอย่างเบ็ดเสร็จ ใบหน้าหล่อเหลาคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะผิวแก้งบอกชัดเจนว่าอีกฝ่ายกำลังสติหลุดแค่ไหน "คุณกำลังเอาตัวเองไปเดินเข้าปากเสือรู้ตัวไหม! กวินมันไม่ใช่คนสะอาดอย่างที่คุณคิด ถ้ามันทำอะไรคุณขึ้นมา... คุณคิดว่าผมจะจัดการกับความรู้สึกตัวเองยังไง ห๊ะ!" ประโยคสุดท้ายหลุดออกมาด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าเล็กน้อย—เป็นความจริงที่หลุดลอดผ่านช่องโหว่ของความซึน ธามตั้งใจจะดุให้เข็ดหลาบ ตั้งใจจะตักเตือนด้วยทฤษฎีจิตวิทยาเพื่อให้เลขาตัวดีจำใส่ใจ แต่กลไกการป้องกันตัวของเขากลับพังทลายลงทันทีที่นึกภาพว่าน่านอาจจะได้รับอันตรายจากศัตรูตัวฉกาจ น่านชะงักไป ดวงตากลมโตไหววับเมื่อมองลึกเข้าไปในดวงตาสีดำสนิทคู่นั้น ภายใต้ความเกรี้ยวกราดและคำด่าทอที่พรั่งพรูออกมา มันมีความห่วงใยที่เข้มข้นจนน่ากลัวสะท้อนอยู่ "เป็นห่วงฉันเหรอคะ?" น่านเอียงคอมอง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปาก แม้สถานการณ์จะบีบคั้นแค่ไหน แต่สัญชาตญาณนักปั่นประสาทก็ไม่เคยหลับใหล "ตายจริง... ประธานธามผู้เย็นชาและเชี่ยวชาญจิตวิทยาคนนั้น กำลังใช้อารมณ์เหนือเหตุผลเพราะกลัวเลขาคนนี้เป็นอันตรายอย่างนั้นเหรอคะเนี่ย" "อย่ามาทำเป็นเล่นลิ้นนะน่าน!" ธามขบกรามแน่น สันจมูกโด่งรั้นขยับเข้าใกล้จนสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุ "ผมไม่ได้เล่น เกมธุรกิจมันอันตราย คุณเอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยงกับคนอย่างกวินทำไม อยากลองดีนักใช่ไหม งั้นผมต้องลงโทษคุณให้หลาบจำ จะได้ไม่ต้องกล้าไปไหนมาไหนคนเดียวอีก!" "ลงโทษ? จะหักเงินเดือน หรือจะไล่ฉันออกล่ะคะ" น่านเชิดหน้าท้าทาย ไม่ยอมอ่อนข้อให้แม้แต่นิดเดียว "เชิญเลยค่ะ ถ้าคิดว่าการไล่ฉันออกมันจะทำให้คุณนอนหลับสบายขึ้น... อ๊ะ!" ยังไม่ทันที่น่านจะพูดจบ มือหนาของธามก็รวบข้อมือทั้งสองข้างของเขาขึ้นไปตรึงไว้เหนือหัวด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย แรงกดดันจากร่างกายที่แนบชิดทำให้พื้นที่หายใจแคบลงจนแทบหมดอากาศ น่านเบิกตากว้างเมื่อพบว่าระยะห่างระหว่างเขากับเจ้านายหนุ่มตอนนี้แทบไม่มีเหลือ ธามก้มมองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาไม่หยุดด้วยสายตาที่เปลี่ยนความหมายไปสิ้นเชิง จากความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่ แปรเปลี่ยนเป็นความปรารถนาอันดิบเถื่อนและดุดันที่ถูกเก็บกดมานาน "ผมไม่ไล่คุณออกห่ายหรอก..." เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมใบหูร้อนผ่าว ลมหายใจร้อนๆ เป่ารดต้นคอจนน่าน ขนลุกซู่ไปทั้งตัว "...แต่ผมจะทำให้คุณจำความรู้สึกวันนี้ไปจนวันตาย ว่าการทำให้ผมเป็นห่วงจนแทบคลั่ง มันมีบทลงโทษที่สาสมแค่ไหน" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามจนแทบจะทะลวงออกมานอกอกของคนทั้งคู่ น่านเม้มริมฝีปากแน่น สมองประมวลผลความเสี่ยงและผลลัพธ์ที่จะตามมาอย่างรวดเร็ว แต่ทว่า... ร่างกายกลับทรยศด้วยการตอบสนองต่อสัมผัสอันเร่าร้อนนี้อย่างไม่น่าเชื่อ ในจังหวะที่ธามกำลังโน้มใบหน้าลงมาเพื่อปิดกั้นริมฝีปากที่ดื้อรั้นนั้นด้วยบทลงโทษที่เขาเป็นคนกำหนดเอง... *กริ๊งงงงง!* เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานแผדเสียงแหลมสูงทำลายบรรยากาศสีชมพูอมเลือดระอุลงอย่างไม่รู้เวล่ำเวลา ธามชะงัก ขบกรามแน่นด้วยความหงุดหงิดสุดขีด ส่วนน่านใช้จังหวะเสี้ยววินาทีนั้นออกแรงบิดข้อมือหลุดจากการพันธนาการ แล้วดันอกอีกฝ่ายให้ออกจากตัวทันที หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบขึ้น พร้อมกับชื่อผู้โทรเข้าที่แสดงหราบนหน้าจอ... 'กวิน' ธามหันไปมองหน้าจอเครื่องนั้นด้วยสายตาวาวโรจน์ เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ ขณะที่น่านก้มมองโทรศัพท์สลับกับใบหน้าหล่อเหลาที่บึ้งตึงยิ่งกว่าเดิมของเจ้านายหนุ่มด้วยรอยยิ้มมุมปาก "รับสิครับ..." น่านกระซิบเสียงหวานเย้ยหยัน ขยับตัวถอยหลังออกมายืนเว้นระยะห่างอย่างปลอดภัย "ดูซิว่าคุณกวิน... เขาโทรมา ‘รายงาน’ อะไรกับเลขาคนนี้อีก" ธามแค่นAยิ้มเหี้ยมเกรียมในลำคอ มือหนายื่นไปหยิบสมาร์ทโฟนเครื่องนั้นขึ้นมา กดรับสายทันทีโดยไม่ละสายตาไปจากร่างบางของน่านแม้แต่วินาทีเดียว น้ำเสียงที่เอ่ยทักทายปลายสายเย็นชาจนติดลบ "มีธุระอะไรด่วน ถึงต้องโทรมาเบอร์ส่วนตัวของเลขาผม... กวิน?" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาติดกับดักจิตวิทยาบทนี้ และเตรียมตัวพบกับการหักมุมที่เข้มข้นยิ่งกว่าเดิมในตอนถัดไปนะคะ!