รอยร้าวของความเย็นชา

กึกลง! แฟ้มเอกสารหนาเตอะถูกโยนลงบนโต๊ะทำงานด้วยแรงกระแทกที่มากพอจะทำให้หัวใจของคนขวัญอ่อนหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม แต่น่าน... เลขานุการหนุ่มวัยยี่สิบสี่ปีผู้ผ่านศึกสงครามจิตวิทยาจากประธานหนุ่มจอมเผด็จการมานับครั้งไม่ถ้วน กลับทำเพียงแค่เลิกคิ้วขึ้นอย่างท้าทาย ปลายปากกาในมือหมุนวนอย่างเชื่องช้า ราวกับเสียงกระแทกเมื่อครู่เป็นเพียงเสียงฝนตกปรอยๆ นอกหน้าต่างกระจกใส "คุณธามดูจะอารมณ์เสียเป็นพิเศษนะคะ หรือว่าข้อเสนอควบรวมกิจการของบริษัทคุณกวินเมื่อเช้า จะทำให้ท่านประธานผู้เก่งกาจรู้สึกเหมือนกำลังจนตรอกเข้าจริงๆ เสียแล้ว?" น่านเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรื่อยเปื่อย แต่สายตากลับคมกริบราวกับใบมีดที่ซ่อนอยู่หลังแพขนต้างอนงาม เขารู้ดีว่าจุดไหนคือเส้นประสาทที่เปราะบางที่สุดของธาม และเขาก็ไม่เคยลังเลเลยที่จะเหยียบย่ำมันลงไปเพื่อความสะใจเล็กๆ น้อยๆ ในวันที่งานล้นมือ ธามขบกรามแน่นจนสันกรามคมคายขึ้นรูปชัดเจนภายใต้แสงไฟนีออนสีนวลในห้องทำงานส่วนตัว ดวงตาคมกราบดุจเหยี่ยวจ้องมองเลขาตัวแสบที่นั่งไขว่ห้างอยู่ตรงหน้า ความเงียบงันที่แผ่ขยายออกมาระหว่างคนทั้งคู่เต็มไปด้วยแรงกดดันทางจิตวิทยาที่หากเป็นคนอื่นคงทรุดตัวลงไปคุกเข่าด้วยความหวาดกลัวไปนานแล้ว แต่ไม่ใช่กับน่าน คนที่กล้าต่อปากต่อคำกับเขาได้ทุกวินาทีตั้งแต่พระอาทิตย์ขึ้นจนถึงเที่ยงคืน "ปากเก่งขึ้นนะน่าน หรือช่วงนี้คุณว่างมากจนอยากจะให้ผมเพิ่มภาระงานในส่วนของโปรเจกต์ต่างประเทศเข้าไปด้วยดีล่ะ?" ธามเอ่ยเสียงต่ำ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว จนพื้นที่หายใจรอบตัวของน่านแคบลงถนัดตา กลไกการป้องกันตัวทางจิตวิทยา หรือที่เรียกว่า *Reaction Formation* กำลังทำงานอย่างสมบูรณ์แบบในตัวของธาม ยิ่งเขารู้สึกหงุดหงิดหรือกังวลใจเกี่ยวกับความปลอดภัยในตำแหน่งของน่านมากเท่าไหร่ เขากลับยิ่งแสดงออกด้วยความเยือกเย็นและคำพูดที่เฉือดเฉือนมากขึ้นเท่านั้น แต่น่านไม่ใช่เหยื่อผู้ไร้เดียงสาอีกต่อไปแล้ว... น่านอ่านเกมของเขาออกทะลุปรุโปร่ง "ถ้าการเพิ่มงานหมายถึงการที่ท่านประธานจะต้องมานั่งจ้องหน้าผมด้วยสายตาขุ่นเคืองแบบนี้ทั้งวัน..." น่านเงยหน้าขึ้นสบตา ช้อนสายตาพราวระยับขึ้นมองอย่างท้าทาย รอยยิ้มมุมปากจุดประกายความเย้ายวนอย่างร้ายกาจ "ผมว่าเรามาคุยกันเรื่องข้อเสนอของคุณกวินจะดีกว่านะคะ เผื่อว่าผมจะได้ย้ายไปทำงานกับคนที่... ใจดีกว่านี้" คำว่า 'ใจดีกว่านี้' ทำเอาธามนิ่งงังไปชั่วขณะ ดวงตาคู่คมวาวโรจน์ด้วยความหึงหวงที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความเย็นชา มือหนาที่วางอยู่บนขอบโต๊ะกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ในทางจิตวิทยาพฤติกรรม มนุษย์มักจะพยายามควบคุมสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตเมื่อพวกเขารู้สึกว่ากำลังจะสูญเสียมันไป และธามก็กำลังทำเช่นนั้น เขาไม่อาจทนจินตนาการภาพน่านไปยืนเคียงข้างกวิน คู่แข่งทางธุรกิจที่จ้องจะฉวยโอกาสขโมยทุกอย่างไปจากเขาได้เลย แม้แต่นิดเดียวก็ไม่ได้ แต่ก่อนที่ธามจะได้พ่นคำพูดร้ายกาจอะไรออกมาเพื่อกลบเกลื่อนความร้อนรุ่มในอก เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของน่านก็ดังขึ้นขัดจังหวะ *Rrr...* หน้าจอเรืองแสงขึ้นพร้อมกับข้อความจากระบบแจ้งเตือนพัสดุ และชื่อผู้ส่งที่ระบุไว้ชัดเจนทำให้น่านต้องขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัย กล่องพัสดุกรรมสิทธิ์จากร้านขายยาชื่อดังถูกนำมาส่งไว้ที่แผนกต้อนรับเมื่อสิบนาาทีก่อน น่านลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ตั้งใจจะเดินออกไปหยิบมันด้วยตัวเอง แต่เพราะความเร่งรีบและพื้นที่จำกัด ทำให้ข้อเท้าของเขาพลิกเข้าอย่างจังจนร่างเพรียวเซถลาเตรียมจะล้มลงกระแทกพื้นพรมราคาแพง "ระวัง!" เสียงทุ้มต่ำที่มักจะเยือกเย็นอยู่เสมอตะโกนขึ้นอย่างลืมตัว สองแขนแกร่งพุ่งเข้าไปคว้าเอวบางของน่านเอาไว้ได้อย่างทันท่วงที แรงเหวี่ยงทำให้ร่างของทั้งคู่ล้มลงไปกองบนโซฟายาวด้วยกัน ธามใช้วยางค์แขนรองรับแผ่นหลังของน่านเอาไว้ไม่ให้กระแทกกับพนักพิง ขณะที่ตัวเขาทาบทับอยู่เหนือร่างโปร่งโดยสมบูรณ์ บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงในฉับพลัน... กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมผสานกับกลิ่นกายสะอาดสะอ้านของธามลอยวนอยู่รอบตัว น่านเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก เมื่อระยะห่างระหว่างใบหน้าของพวกเขาลดลงจนแทบจะแนบชิด ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปัดป่านพวงแก้มทำให้สติที่เคยแข็งแกร่งของน่านกระเจิงไปชั่วขณะ แต่วินาทีที่น่านเงยหน้าขึ้นสบตา... ภาพของประธานหนุ่มผู้แสนเย็นชาและปากร้ายก็เลือนหายไปจนหมดสิ้น ในดวงตาคู่คมของธามเวลานี้ ไม่มีร่องรอยของความเย่อหยิ่งหรือความดุดันหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความตื่นตระหนกที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความห่วงใยอันลึกซึ้ง และประกายความอ่อนโยนที่เปราะบางอย่างไม่น่าเชื่อ... เป็นมุมที่น่านไม่เคยเห็นมาก่อนในชีวิต การแสดงออกทางสีหน้าที่ไร้การป้องกันตัวใดๆ ทำให้หัวใจของน่านกระตุกวูบอย่างแรง ธามชะงักค้างไปเช่นกัน เมื่องตาสีเข้มกวาดมองสำรวจใบหน้าเนียนใสของคนใต้ร่าง มือหนาที่ประคองเอวบางอยู่เผลอบีบกระชับแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไป อันตรายต่อหัวใจที่เขาพยายามปิดตายมานานนับปี "คุณ... เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?" ธามเอ่ยถามเสียงพร่าต่ำ ความแข็งกร้าวในน้ำเสียงหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความนุ่มนวลที่เจือความกังวลอย่างชัดเจน จนคนฟังถึงกับลืมหายใจ น่านอ้าปากค้างเล็กน้อย สมองขาวโพลนไปหมด คำพูดจาถางถางที่เตรียมไว้เมื่อครู่มลายหายไปในอากาศ ชายหนุ่มกะพริบตาปริบๆ พยายามจะดันอกอีกฝ่ายออกแต่ก็ไร้ผล เมื่อธามกลับโน้มใบหน้าลงมาใกล้ขึ้นอีก จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน "ผมถามว่าเจ็บตรงไหนหรือเปล่า... น่าน" ธามย้ำคำถามเดิมด้วยเสียงกระซิบที่แผ่วเบาราวกับเสียงถอนหายใจ สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้งที่อ่านยาก แต่กลับสั่นสะเทือนอารมณ์ของคนอ่านได้อย่างรุนแรง น่านเม้มริมฝีปากแน่น แก้มใสขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ ความซึนเดระเรย์ที่เคยมีพังทลายลงในพริบตาเดียวภายใต้สัมผัสที่อบอุ่นและสายตาที่คลั่งรักจนปิดไม่มิดของคนตรงหน้า แต่ทว่า... ในจังหวะที่หัวใจของทั้งคู่กำลังเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีมารยาท ก่อนที่บานประตูห้องทำงานจะถูกผลักเปิดออกโดยฝีมือของบุคคลที่ไม่ได้รับเชิญ "คุณธามครับ ผมลืม... เฮ้ย! ขอโทษที ผมเข้ามาผิดจังหวะหรือเปล่าเนี่ย?" เสียงทุ้มกังวานของกวินที่ยืนอยู่ตรงธรณีประตู พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ระบายอยู่บนใบหน้า ทำให้ธามและน่านผุดลุกขึ้นจากโซฟาแทบจะพร้อมกันราวกับติดสปริง ขณะที่อุณหภูมิในห้องพุ่งสูงขึ้นจนแตะจุดเดือดในเสี้ยววินาที! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาติดกับดักจิตวิทยาบทนี้ และเตรียมตัวพบกับการหักมุมที่เข้มข้นยิ่งกว่าเดิมในตอนถัดไปนะคะ!