เจ้านายกับความลับที่ถูกเปิดเผย

กลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ผสมผสานกับน้ำหอมกลิ่นวู้ดดี้ราคาแพงลอยอวลอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวที่ปิดไฟมืดสนิท มีเพียงแสงไฟนีออนจากตึกสูงระฟ้าภายนอกหน้าต่างกระจกใสที่สาดส่องเข้ามาเป็นเงาสลัว ทว่าสิ่งขับเน้นบรรยากาศให้ชวนอึดอัดยิ่งกว่าความมืด คือร่างสูงของประธานหนุ่มผู้ขึ้นชื่อว่าไร้พ่ายในเกมธุรกิจและจิตวิทยาอย่าง ‘ธาม’ ที่กำลังทิ้งน้ำหนักตัวลงพิงพนักเก้าอี้หนังแท้ด้วยท่าทีที่ไม่ได้ตั้งตรงสง่าอย่างเคย ดวงตาคมกริบที่มักมองทะลุปรุโปร่งทุกความคิดของคู่เจรจาบัดนี้กลับเยิ้มปรี่และไหวระริกด้วยฤทธิ์พิสุทธิ์ของวิสกี้ดีกรีแรงที่เขาซัดเข้าไปจนเกือบหมดขวด ตรงหน้าเขาคือ ‘น่าน’ เลขาส่วนตัววัยยี่สิบสี่ปีที่ยืนกอดอกนิ่ง สีหน้าฉายแววระอาปนกังวลอย่างปิดไม่มิด น่านมองแก้วทรงเตี้ยในมือของคนเป็นเจ้านายด้วยความรู้สึกที่เหมือนมีหนามแหลมมาสะกิดใจเบาๆ ตั้งแต่เหตุการณ์ชุลมุนที่งานเลี้ยงรับรองเมื่อสองชั่วโมงก่อน ธามปฏิเสธทุกคนที่เข้าหาอย่างเย็นชา แต่กลับลากเขากลับมาขังไว้ในห้องทำงานนี้ด้วยข้ออ้างที่ว่า *‘มีเรื่องต้องสะงักสะงั้น... เอ๊ย สะสางเรื่องงาน’* ทั้งที่ลิ้นเริ่มพันกันจนแทบไม่เป็นภาษา "คุณธามคะ ดื่มไปมากเกินไปแล้วนะคะ พรุ่งนี้มีประชุมบอร์ดบริหารตอนเก้าโมงเช้า กรุณามีสติพอที่จะจำชื่อตัวเองให้ได้ด้วยค่ะ" น่านเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มือเรียวกลับยื่นไปหมายจะแย่งแก้วเหล้าออกจากมือแกร่ง พรึบ! ทว่าไวเท่าความคิด มือหนาคว้าข้อมือน่านไว้ได้อย่างรวดเร็ว แรงบีบไม่ได้หนักหน่วงจนเจ็บ แต่หนักแน่นพอที่จะตรึงร่างบางให้ขยับไปไหนไม่ได้ ปลายนิ้วร้อนผ่าวที่สัมผัสโดนผิวเนื้อทำให้ร่างบางสะดุ้งน้อยๆ น่านเงยหน้าขึ้นสบตา เขากำลังจะอ้าปากเอ็ด แต่เมื่อเห็นประกายในดวงตาคู่คมที่มองมา คำพูดทั้งหมดก็กลืนหายไปในลำคอ ในทางจิตวิทยา มนุษย์เราจะเกราะป้องกันพังทลายลงต่ำสุดเมื่อแอลกอฮอล์เข้าสู่กระแสเลือด สมองส่วนหน้า (Prefrontal Cortex) ที่ทำหน้าที่ยับยั้งชั่งใจจะหยุดทำงาน เปิดทางให้สัญชาตญาณดิบและความจริงที่ถูกกดทับไว้พรั่งพรูออกมา และตอนนี้ ธามกำลังอยู่ในจุดนั้น... จุดที่อันตรายที่สุด "นายคิดว่าฉันเป็นใครเหรอน่าน..." เสียงทุ้มต่ำที่เคยราบเรียบและทรงอำนาจ บัดนี้แหบพร่าและเจือไปด้วยความสั่นเครือเล็กน้อย ธามเงยหน้าขึ้นสบตาน่าน รอยยิ้มหยันที่มุมปากไม่ได้ไปถึงดวงตา มันคือรอยยิ้มของคนที่กำลังแบกรับโลกทั้งใบไว้คนเดียวจนหลังแทบหัก "เด็กจบใหม่ที่ฉันเก็บมาปั้น... หรือเป็นแค่เครื่องมือบริหารเสน่ห์ตามตำราจิตวิทยาที่คุณอุตส่าห์ขุดคุ้ยมาใช้กับฉันกันแน่?" น่านชะงัก หัวใจกระตุกวูบอย่างแรง ประโยคนี้บอกให้รู้ทันทีว่า ตลอดเวลาที่ผ่านมา ธามรู้เท่าทันเกมการบริหารเสน่ห์และการใช้กลยุทธ์ทางจิตวิทยาที่เขากวินและตัวเขาเองใช้ทดสอบกันมาตลอด! แต่ที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ น้ำเสียงและแววตาของประธานหนุ่มในตอนนี้ไม่มีร่องรอยของการเอาคืน มีเพียงความน้อยเนื้อต่ำใจที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากความเย่อหยิ่งมาเนิ่นนาน "คุณธามรู้..." น่านพยายามดึงข้อมือกลับ แต่ธามกลับออกแรงดึงรั้งเบาๆ จนร่างบางเซถลาเข้าไปใกล้ ปะทะเข้ากับกลิ่นกายผสมแอลกอฮอล์ที่ชวนให้ใจเต้นผิดจังหวะ "รู้ส... ฉันรู้ทุกอย่างนั่นแหละ" ธามหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่คมจ้องมองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันของเลขาหนุ่มอย่างลุ่มหลง "รู้ว่าคุณพยายามทำตัวให้โดดเด่น รู้ว่าคุณศึกษาภาษากายของฉันทุกกระเบียดนิ้วเพื่อหาจุดอ่อน... และรู้ด้วยว่า... คุณเองก็หวั่นไหวเวลาที่ฉันเข้าใกล้เหมือนกัน" "คุณธาม! เมามากแล้วนะคะ อย่าพูดจาเพ้อเจ้อ..." น่านพยายามกลบเกลื่อนความวูบไหวในอกด้วยการเชิดหน้าขึ้นสู้ แม้พวงแก้มขาวเนียนจะเริ่มขึ้นสีแดงเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ "ฉันไม่ได้เพ้อเจ้อ!" ธามขึ้นเสียงเล็กน้อย น้ำเสียงนั้นเจือไปด้วยความอัดอั้นตันใจที่ระเบิดออกมา "คุณคิดว่าฉันเย็นชาใส่ทุกคนเพราะฉันไร้หัวใจงั้นเหรอ? คุณรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงเกลียดการมีความสัมพันธ์นัก... ทำไมฉันถึงต้องควบคุมทุกอย่างให้อยู่ในมือ..." บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ น่านหยุดชะงัก สัญชาตญาณบอกว่าเบื้องหลังกำแพงน้ำแข็งที่ธามสร้างขึ้นมาตลอดชีวิตกำลังจะพังทลายลงในไม่ช้า และมันเป็นความลับระดับที่แม้แต่กวินคู่แข่งทางธุรกิจก็ไม่มีวันสืบทราบ ธามหลับตาลงช้าๆ ปล่อยมือจากข้อมือน่าน แล้วยกมือขึ้นนวดขมับตัวเองอย่างคนกำลังปวดหัวร้าวราน ก่อนจะพึมพำออกมาด้วยน้ำเสียงที่เบาราวกับเสียงกระซิบ แต่มันกลับก้องกังวานอยู่ในความเงียบงัน "ครอบครัว... คำว่าบ้านสำหรับคนอื่นมันคือที่พักพิง แต่มันคือสนามรบสำหรับฉัน..." ธามลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ดวงตาคู่นั้นแดงก่ำและเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำใสที่เจ้าตัวพยายามฝืนกลั้นไว้สุดชีวิต "พ่อที่เห็นลูกชายเป็นแค่หมากตัวหนึ่งบนกระดานธุรกิจ แม่ที่เลือกจะปิดตาข้างหนึ่งแลกกับความสุขสบายบนกองเงินกองทอง และน้องชายที่ถูกแย่งชิงทุกอย่างไปจนต้องจบชีวิตลงด้วยมือของ... ของความโลภของคนในตระกูลเดียวกันเอง" น่านเบิกตากว้าง ลมหายใจสะดุดกึก ความรู้สึกชาหนึบวิ่งพล่านไปทั่วร่าง ข้อมูลนี้ไม่เคยปรากฏอยู่ในประวัติส่วนตัวของธามที่สำนักข่าวหรือคู่แข่งคนไหนเคยขุดคุ้ยได้เลย มันคือแผลเป็นเน่าเฟะที่ถูกซ่อนไว้ใต้สูทราคาแพงและท่าทีเย่อหยิ่งหยายหยัน "คุณธาม..." น่านเผลอหลุดปากเรียกด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงโดยไม่รู้ตัว ความโกรธเคืองหรือความถือดีก่อนหน้านี้มลายหายไปสิ้น เมื่อได้เห็นมุมที่เปราะบางที่สุดของผู้ชายที่เคยคิดว่าแข็งแกร่งที่สุดในโลก "ฉันต้องทำตัวให้แข็งแกร่ง... ต้องฉลาดกว่าคนอื่นเป็นร้อยเท่า เพื่อไม่ให้ใครหน้าไหนกล้าเหยียบย่ำซ้ำรอยเดิมอีก" ธามเอื้อมมือออกไป คว้าข้อมือน่านอีกครั้ง แต่ครั้งนี้สัมผัสนั้นไม่ได้กักขัง หากแต่มันสั่นเทาและเต็มไปด้วยความอ้อนวอนอย่างที่เลขาหนุ่มไม่เคยคาดคิดว่าจะได้เห็นจากผู้ชายคนนี้ "แต่พอฉันมาเจอนาย... เด็กปากเก่งที่ไม่เคยกลัวฉันเลยสักนิด นายทำให้ฉันอยากพังกำแพงที่สร้างมาทั้งชีวิตทิ้ง... น่าน" ใบหน้าของธามเคลื่อนเข้ามาใกล้จนลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดพวงแก้ม น่านรู้สึกเหมือนถูกสะกดจิตด้วยแรงดึงดูดมหาศาล หัวใจเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ระยะห่างระหว่างกันลดลงเหลือเพียงไม่กี่เซนติเมตร ปลายจมูกเกือบจะแตะกันอยู่รอมร่อในความมืดสลัว ทว่า... ในวินาทีที่สติของทั้งคู่กำลังจะหลุดลอยไปกับแรงปรารถนาอันร้อนแรงที่อัดอั้นมานาน แอ๊ด... เสียงเปิดประตูกระจกห้องทำงานดังขึ้นแผ่วเบา พร้อมกับร่างสูงโปรดของ ‘กวิน’ ที่ก้าวเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารในมือและรอยยิ้มเยือกเย็นที่มุมปาก "ขอโทษทีครับที่ขัดจังหวะช่วงเวลาส่วนตัว... แต่พอดีผมมีเอกสารด่วนจากบอร์ดบริหารที่ต้องให้ท่านประธานเซ็นคืนนี้เลยครับ คุณธาม" ________________________________________ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาติดกับดักจิตวิทยาบทนี้ และเตรียมตัวพบกับการหักมุมที่เข้มข้นยิ่งกว่าเดิมในตอนถัดไปนะคะ!