กับดักของความคาดหวัง

"ถ้าฐานรากฝั่งนี้ทรุดตัวลงอีกแค่เซนติเมตรเดียว แบบที่เธอร่างมาทั้งหมดก็จะกลายเป็นแค่เศษกระดาษราคาแพง คุณรินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความหงุดหงิดดังขึ้นทันทีที่อคินก้าวเท้าเข้ามาในห้องประชุมชั่วคราวหน้าไซต์งาน กลิ่นฝุ่นปูนและควันบุหรี่จางๆ จากคนงานด้านนอกลอยอบอวลปะปนกับความตึงเครียดที่ลอยเคว้งอยู่ในอากาศ ร่างสูงในชุดวิศวกรสวมทับด้วยเสื้อกั๊กสะท้อนแสงเดินตรงเข้าไปที่โต๊ะเขียนแบบ ทิ้งม้วนแปลนสถาปัตยกรรมกระแทกลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น เพื่อระบายอารมณ์ที่อัดอั้นมาจากความหน้าเลือดของผู้รับเหมาหลัก รินรดาเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอแท็บเล็ต ดวงตากลมโตฉายแววความดื้อรั้นและไม่ยอมคน เธอสะบัดผมปรกหน้าเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ประจันหน้ากับวิศวกรหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบและวาจาเชือดเฉือน "ถ้าคุณอคินใช้สายตาอันเฉียบคมกวาดมองให้ทั่วแผ่นแปลน ไม่ใช่เอาแต่จับผิดตัวเลขโครงสร้าง คุณก็จะเห็นว่าฉันเผื่อระยะเซฟตี้ไว้เรียบร้อยแล้วค่ะ... และอีกอย่าง เลิกเรียกฉันว่า 'คุณรินรดา' ด้วยน้ำเสียงประชดประชันแบบนั้นสักที ฉันหูไม่หนวก" คำพูดสวนกลับที่รวดเร็วและไร้ความเกรงกลัวทำให้อคินต้องแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาหรี่ลงเล็กน้อย เขาก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานจนระยะห่างระหว่างเขากับเธอลดลงเหลือเพียงคืบเดียว แรงกดดันจากร่างสูงใหญ่ทำให้บรรยากาศรอบตัวยิ่งร้อนระอุขึ้นไปอีก "ปากเก่งไม่เปลี่ยน... เสียดายที่ความมั่นใจของเธอมันกินไม่ได้เวลาที่ผู้รับเหมาเบี้ยวงานและขู่จะทิ้งไซต์" อคินลดเสียงลงกระซิบต่ำ ใบหน้าคมคายโน้มเข้าไปใกล้จนเกือบจะชิด "ตอนที่พวกมันกวาดต้อนคนงานกลับหมดเมื่อเช้า ฉันยังไม่เห็นสถาปนิกคนเก่งจะทำอะไรได้นอกจากยืนกอดอกทำหน้ายักษ์ใส่ฉันเลยสักนิด" รินรดาเม้มปากแน่น ความโกรธแล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหน้าขาวผ่อง เธอรู้ดีว่าสิ่งที่เขาพูดคือความจริง—ผู้รับเหมาหลักกำลังบีบพวกเขาทั้งคู่ด้วยการอ้างว่าต้นทุนวัสดุก่อสร้างพุ่งสูงขึ้น และปฏิเสธที่จะทำตามแบบโครงสร้างซับซ้อนที่เธอกับอคินร่วมกันออกแบบ พวกเขาต้องการลดสเปกวัสดุเพื่อกินส่วนต่าง ซึ่งเป็นสิ่งที่ยอมไม่ได้เด็ดขาดทั้งในแง่ความปลอดภัยและสุนทรียภาพของงานสถาปัตยกรรม "แล้วใครบอกว่าฉันจะยอมแพ้ล่ะคะ?" รินรดาเชิดหน้าขึ้นท้าทาย ดวงตาคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตานิ่งสนิทของเขา "ถ้าผู้รับเหมามันงี่เง่าและเห็นแก่ตัวนัก เราก็แค่เปลี่ยนเกม... คุณคิดว่าฉันไม่รู้เหรอว่าคุณแอบติดต่อไปหาผู้รับเหมารายย่อยกลุ่มใหม่ตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว อคิน" รอยยิ้มมุมปากของอคินชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคู่คมไหววับด้วยความประหลาดใจระคนทึ่ง ปากหนาที่มักจะหาเรื่องแซะเธอกลับปิดสนิท เขามองผู้หญิงตรงหน้า—คนที่ยืนหยัดสู้กับปัญหาด้วยหัวใจที่แข็งแกร่งไม่แพ้โครงสร้างเหล็กกล้าที่เขารัก—แล้วความรู้สึกบางอย่างก็ตีรวนขึ้นมาในอก ความเป็นห่วงที่ถูกห่อหุ้มไว้ด้วยความปากร้ายเริ่มปริแตกออกทีละน้อย "เธอรุกล้ำพื้นที่ส่วนตัวของฉันอีกแล้วนะ ริน" อคินเปลี่ยนสรรพนาม เรียกชื่อเธอห้วนๆ ด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงโดยไม่รู้ตัว มือหนายื่นออกไปปัดเศษฝุ่นปูนที่เปื้อนอยู่ข้างแก้มเนียนอย่างถือวิสาสะ การกระทำที่อ่อนโยนและฉับพลันนั้นทำให้รินรดานิ่งงิ่งไป ลมหายใจของเธอสะดุดกึก หัวใจเจ้ากรรมเริ่มเต้นรัวผิดจังหวะท่ามกลางความเงียบของห้องประชุม "ฉัน... ฉันแค่มองตาก็รู้ทันคุณต่างหากเล่า" รินรดาหลบสายตา ทำทีเป็นก้มลงมองแท็บเล็ตในมือเพื่อกลบเกลื่อนรอยแดงจางๆ ที่ลามเลียขึ้นมาบนพวงแก้ม "เอามือออกไปเลยนะ วิศวกรเจ้าเล่ห์" อคินถอนหายใจยาวพรืด เขายอมชักมือกลับแต่โดยดี แม้จะแอบเสียดายสัมผัสละมุนเมื่อครู่ไม่น้อย เขายืนกอดอกพิงขอบโต๊ะ สายตาทอดมองไปยังแปลนงานที่กางอยู่ตรงหน้า บรรยากาศระหว่างทั้งคู่เปลี่ยนจากความตึงเครียดของการปะทะคารม มาสู่ความเงียบอันลึกซึ้งของการร่วมมือกันอย่างไม่มีข้อแม้ "โอเค... ในเมื่อผู้รับเหมามันเล่นตลก เราจะเล่นกลับให้หนักกว่า" อคินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจัง แววตาคมปลาบฉายแววความดุดันแบบนักบริหารโครงการมืออาชีพ "ฉันจะจัดการเรื่องสัญญาและการเงินกับทางบริษัทแม่เอง ส่วนเธอ... เตรียมสเปกวัสดุก่อสร้างทางเลือกสำหรับผู้รับเหมารายใหม่ให้เสร็จภายในเที่ยงคืนนี้ ห้ามมีข้อแม้" รินรดาเงยหน้าขึ้นมองเขา แววตาดื้อรั้นเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความเข้าใจและเชื่อมั่นอย่างเต็มเปี่ยม รอยยิ้มบางเบาผุดขึ้นที่มุมปากของสถาปนิกสาวเป็นครั้งแรกในรอบสัปดาห์ "รับทราบค่ะ... ท่านวิศวกรผู้เผด็จการ" เธอรับคำด้วยน้ำเสียงที่เจือแววเย้าแหย่ อคินส่ายหัวเบาๆ ให้กับความดื้อที่ไม่ยอมลดละของเธอ แต่ริมฝีปากหยักกลับยกยิ้มขึ้นอย่างอดไม่ได้ เขายื่นมือออกไปคว้าแฟ้มเอกสารสำคัญบนโต๊ะ ก่อนจะหันหลังเตรียมเดินออกจากห้องเพื่อไปเคลียร์ศึกหนักกับฝ่ายบริหาร ทว่า— เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ก่อนที่บานประตูไม้จะถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอให้เจ้าของห้องอนุญาต ร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทราคาแพงก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเย็นชาที่มุมปาก ด้านหลังของเขาคือผู้รับเหมาคนที่เพิ่งประกาศถอนตัวไปเมื่อเช้า ซึ่งกำลังส่งยิ้มเยาะเย้ยมาทางอคินและรินรดาอย่างได้ใจ "สวัสดีครับ คุณอคิน... คุณรินรดา" เสียงทุ้มใหญ่ของแขกผู้มาเยือนเอ่ยขึ้นอย่างจงใจลากเสียงยาว "ผมได้ยินมาว่าพวกคุณกำลังพยายามหาทางออกเรื่องไซต์งานกันอย่างหนักหน่วง... หวังว่าผมจะไม่ได้มารบกวนเวลา 'สวีท' ของพวกคุณสองคนหรอกนะ" อคินหันขวับกลับไปมอง ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบราวน้ำแข็ง ความโกรธพุ่งพล่านขึ้นมาถึงขีดสุดเมื่อเห็นใบหน้าของคนที่ตั้งใจเข้ามาเหยียบย่ำความพยายามของพวกเขา ร่างสูงก้าวเข้าไปขวางหน้าภรรยา/คู่หูสาวโดยสัญชาตญาณ บังรินรดาไว้ครึ่งตัวด้วยไหล่กว้าง รินรดากัดฟันกรวด ดวงตาคู่สวยมองข้ามไหล่หนาของอคินไปยังผู้มาเยือน เธอรู้ทันทีว่าเกมนี้ไม่ใช่แค่เรื่องการก่อสร้างธรรมดาเสียแล้ว แต่มันคือเกมการเมืองสกปรกที่จงใจบีบให้พวกเขาสองคนต้องจนมุม และก่อนที่อคินจะทันได้เอ่ยปากตอกกลับด้วยวาจาเชือดเฉือนตามสไตล์ของเขา แขกผู้ไม่ได้รับเชิญก็ยกเอกสารแผ่นหนึ่งขึ้นมาโบกเบาๆ ในอากาศ พร้อมรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมที่ซ่อนความลับบางอย่างไว้ "เสียใจด้วยนะ... เพราะต่อให้พวกคุณพยายามแค่ไหน โครงการนี้ก็ไม่มีวันสร้างต่อได้หรอก... ถ้าไม่มีลายเซ็นของ 'คนคนนี้'" ทุกคำพูดหยุดชะงักลง อคินชะงักกึก ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏอยู่บนหัวกระดาษแผ่นนั้น—ชื่อของบุคคลที่ควรจะอยู่ต่างประเทศ และเป็นเจ้าของสิทธิ์ที่ดินผืนสุดท้ายที่กุมชะตากรรมของเซฟโซนแห่งนี้ไว้ทั้งใบ! โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ ราชันย์หอกทมิฬ