แอบมองคนปากแข็ง

"ถ้าคุณคิดว่างานดีไซน์โครงสร้างหลังคาพับจีบอันนี้มันไร้รอยต่อจนน่าหงุดหงิดใจล่ะก็... เชิญพับเสื่อกลับบ้านไปได้เลยนะครับ คุณอคิน" น้ำเสียงใสทว่าราบเรียบของรินรดาเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องประชุมไซท์งาน โครงเหล็กถักสีดำสนิททอดตัวยาวพาดผ่านแสงไฟนีออนสีขาวนวล ด้านหลังของเธอยังคงเต็มไปด้วยกระดาษไขร่างแบบสถาปัตยกรรมที่ระเกะระกะ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ดึงดูดสายตาของวิศวกรหนุ่มในเวลานี้เลยแม้แต่น้อย อคินขยับกรอบแว่นสายตาเล็กน้อย ปล่อยให้ความเงียบทำหน้าที่กดดันอยู่สามวินาทีเต็ม ก่อนที่มุมปากข้างหนึ่งจะกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยันตามสไตล์มนุษย์ปากร้ายประจำโปรเจกต์ "ผมไม่ได้หงุดหงิดกับรอยต่อของหลังคา... แต่ผมกำลังหงุดหงิดสมองของสถาปนิกบางคนที่ชอบฝืนคำนวณแรงลมตามหลักฟิสิกส์ต่างหาก" อคินตอบเสียงทุ้มต่ำ ก้าวเท้ายาวๆ เข้ามาประชิดโต๊ะทำงานตัวใหญ่ที่มีร่างบางของหญิงสาวยืนกอดอกมองอยู่ก่อนแล้ว "คุณใช้เซนส์บ้าบออะไรมาวางเสาหลักรับน้ำหนักตรงนี้? ถ้าเกิดพายุฤดูร้อนเข้าโซนนี้ขึ้นมาจริงๆ สิ่งแรกที่จะปลิวไปพร้อมกับหลังคาพับจีบของคุณ ก็คือชื่อเสียงในฐานะสถาปนิกมือรางวัลนี่แหละครับ" "ปากคอเราะร้ายไม่เปลี่ยนเลยนะวิศวกร" รินรดาเชิดหน้าขึ้น ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย เธอไม่ยอมถอยหลังหนีแม้ว่าระยะห่างระหว่างเธอกับเขาจะเหลือแค่คืบเดียว "ถ้าคุณเอาแต่ใช้ตรรกะแข็งกระด้างแบบวิศวกรพันปี โลกนี้คงไม่มีตึกสวยๆ ให้คุณยืนเท่ถ่ายรูปหรอกค่ะ... อ้อ ขอโทษที เผลอใช้คำติดปาก" เธอยิ้มเยาะเมื่อเผลอตัว แต่ก็รีบแก้เกมทันที "หมายถึง 'ครับ' ต่างหากล่ะคะ เอ้ย! ครับ!" อคินหรี่ตามองท่าทางลนลานแต่ยังทำเป็นเก่งของเธอ แววตาคมกริบฉายประกายความเอ็นดูที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้มาดขรึมอย่างมิดชิด มือหนาเอื้อมไปหยิบม้วนกระดาษแปลนที่อยู่ใกล้ที่สุดขึ้นมาเคาะเบาๆ บนหน้าผากมนของเธอหนึ่งที "เพ้อเจ้อ" เขาพึมพำเสียงเบา "สมองกลับหมดแล้วมั้งเนี่ย ดึกป่านนี้ยังไม่ยอมกินข้าว แล้วยังจะมานั่งเถียงเรื่ององศารับแรงกับผมอีก" รินรดาชะงักไปชั่วขณะ ดวงตาคู่สวยกะพริบปริบๆ ความดื้อรั้นในแววตาสลายหายไปวับเมื่อสังเกตเห็นรายละเอียดบางอย่างที่เธอเพิ่งมองข้ามไป บนโต๊ะทำงานของเธอ... มีถุงกระดาษจากร้านข้าวต้มรอบดึกเจ้าโปรดที่เธอชอบบ่นว่าคิวยาวนักยาวหนาตั้งอยู่ พร้อมกล่องยาแก้ไมเกรนและน้ำอุ่นแก้วใหญ่ที่ยังมีไอน้ำลอยกรุ่น เธอมองหน้าเขา สลับกับมองของบนโต๊ะ หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่งอย่างไม่ทันตั้งตัว "นี่คุณ..." "นี่ผมไม่ได้ซื้อมาให้คุณกินหรอกนะ" อคินรีบชิงตัดบท เสียงเข้มจัดกลบเกลื่อนพิรุธทันที ใบหน้าหล่อเหลาเบือนหนีไปมองวิวนอกกระจกที่สะท้อนแสงไฟจากเมืองกรุง "ร้านมันทางผ่านบ้านผมพอดี แล้วเด็กที่ร้านมันแถมมาให้เกินโหล ผมแค่ขี้เกียจถือกลับคอนโด เลยเอามาวางไว้รกโต๊ะคุณเฉยๆ หรอก... อย่าหลงตัวเองให้มากนักเลย สถาปนิกจอมขบถ" *โกหกคำโต...* รินรดากัดริมฝีปากล่างเบาๆ เธอรู้ดีว่าคอนโดของอคินกับร้านข้าวต้มร้านนั้นมันอยู่คนละฝั่งเมืองกันเลยด้วยซ้ำ แถมเวลาทำการของเขากับร้านนั้นก็แทบจะไม่เคยตรงกัน การที่เขาจะขับรถอ้อมไปซื้อมาให้ในเวลาเที่ยงคืนแบบนี้... มันไม่ใช่ความบังเอิญแน่ๆ ย้อนนึกกลับไปในสัปดาห์นี้... เธอบังเอิญเจอ "ความบังเอิญ" แบบนี้มาหลายครั้งเหลือเกิน ตอนที่เธอปวดท้องประจำเดือนจนหน้ามืดในห้องน้ำไซท์งาน ก็มีกระเป๋าน้ำร้อนไฟฟ้าแบบพก่าวางไว้ที่โต๊ะทำงาน พร้อมกระดาษโน้ตลายมือหวัดๆ แต่เนี๊ยบกริบว่า *'เลิกโง่กินน้ำเย็นจัดได้แล้ว'* ตอนที่เธอเครียดจนคอมพิวเตอร์แฮงค์ งานสามมิติพังไม่เป็นท่า อคินก็เดินถือแฟลชไดรฟ์สำรองข้อมูลโปรเจกต์ที่เขาแอบแบ็คอัพให้อย่างเงียบๆ มาโยนใส่ตัก แล้วทำเป็นเดินบ่นว่าเธอสะินเปลืองพื้นที่เซิร์ฟเวอร์บริษัท และตอนนี้... ข้าวต้มร้อนๆ กับยาแก้ปวดหัวที่เธอไม่ได้เอ่ยปากขอ ผู้ชายปากร้ายที่ชอบทำหน้ายักษ์ใส่เธอทุกครั้งที่เจอหน้าคนนี้... แท้จริงแล้วกลับจำรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ เกี่ยวกับเธอได้ทั้งหมด ชนิดที่เจ้าตัวไม่เคยรู้ตัวเลยว่าความใส่ใจเงียบๆ ของเขามันดังสะท้อนอยู่ในใจเธอนานแค่ไหนแล้ว "อ๋อ... ขี้เกียจถือกลับคอนโดนี่เอง" รินรดาแกล้งทำเสียงลากยาว แววตาเจ้าเล่ห์พราวระยับขึ้นมาทันที เธอขยับเข้าไปใกล้เขาอีกนิด กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นฝนจางๆ จากตัวเขาโชยเข้าจมูกจนเธอต้องแอบสูดหายใจลึก "แล้วทำไมต้องเป็นร้านนี้ล่ะคะคุณอคิน? ทั้งๆ ที่ทางผ่านคอนโดคุณมีร้านข้าวต้มเปิดใหม่อีกตั้งสามร้าน หรือว่า... คุณจำได้ว่าฉันชอบกินรสชาตินี้?" อคินหันขวับกลับมามอง ขมวดคิ้วมุ่นจนรอยย่นปรากฏที่หว่างคิ้ว "ผมเนี่ยนะจะจำ? อย่ามามโนน่ารินรดา ผมแค่วันซวยผ่านมาแถวนี้ต่างหากเล่า" "ค่ะๆ เชื่อก็ได้ค่ะว่าซวย" รินรดายิ้มรับตาหยี รอยยิ้มนั้นพราวเสน่ห์จนคนมองถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก อคินรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเพลี่ยงพล้ำในเกมที่เขาเป็นคนเริ่มเองตั้งแต่ต้น ร่างสูงถอยหลังไปกึ่งหนึ่งเมื่อรอดาร์รุกเข้าประชิด จนแผ่นหลังชนเข้ากับชั้นวางแบบแปลนเสียงดัง *ปึ้ง* "ถอยไปห่างๆ เลยนะรินรดา ยืนประชิดแบบนี้มันผิดหลักความปลอดภัยในพื้นที่ก่อสร้าง" อคินพยายามดึงเสียงให้แข็งกร้าวที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ใบหูที่ขึ้นสีแดงจัดนั้นฟ้องความจริงยิ่งกว่าคำพูดใดๆ "อุ๊ย ตายจริง วิศวกรผู้เคร่งครัดเรื่องเซฟโซน กำลังกลัวอะไรอยู่เหรอคะ?" รินรดายื่นหน้าเข้าไปใกล้ จนปลายจมูกรั้นแทบจะชนกับสันจมูกโด่งเป็นคมของอีกฝ่าย เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมที่ไหววูบไปชั่วขณะ "กลัวว่าตัวเองจะเผลอใจ... หรือกลัวว่าฉันจะรู้ความจริงว่าคุณแอบมองฉันมาตลอดกันแน่คะ?" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างพวกเขาทั้งคู่ ท่ามกลางเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาหวิว อคินก้มมองสถาปนิกตัวแสบที่กล้าดึงดันเล่นกับไฟ ความใกล้ชิดนี้ทำให้เขาได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากเรือนผมของเธอ และที่สำคัญ... ได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวเร็วจนน่ารำคาญของตัวเอง มือหนาตัดสินใจยกขึ้นรวบข้อมือบางทั้งสองข้างของเธอไว้เบาๆ ไม่ให้เธยขยับเข้าใกล้ไปมากกว่านี้ แรงบีบที่พอเหมาะพอดีกับสายตาดุๆ ที่ก้มลงมอง ทำให้บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนจากความขี้เล่นเป็นความตึงเครียดที่อบอวลด้วยความปรารถนาอย่างรวดเร็ว "เธอชักจะล้ำเส้นเกินไปแล้วนะรินรดา..." อคินกระซิบชิดริมฝีปากของเธอ เสียงของเขาแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคู่คมจ้องมองริมฝีปากอิ่มที่กำลังคลี่ยิ้มเยาะเย้ยเขาอย่างได้ใจ "คิดว่าตัวเองเก่งมากรึไง ถึงกล้ามาเล่นกับความอดทนของฉันหื้ม?" "ก็ถ้าคุณไม่ทำตัวมีพิรุธ... ฉันจะจับไต๋ได้เหรอคะ คุณวิศวกรซึนเดระ" รินรดาหัวเราะคิกคักในลำคออย่างผู้ชนะ เธอไม่มีทีท่าว่าจะหวาดกลัวเลยสักนิด กลับยิ่งท้าทายด้วยการเอียงคอมองเขาด้วยสายตากรุ้มกริ่ม "ปากบอกว่าเกลียดนักหนਾ แต่ก็ตามเช็ดตามล้าง ตามดูแลฉันทุกเรื่อง แบบนี้เขาไม่เรียกว่าเกลียดหรอกนะอคิน... เขาเรียกว่า *คลั่งรัก*" คำพูดประโยคนั้นราวกับสายฟ้าแลบแปลบปลาบลงกลางใจอคิน ดวงตาสีเข้มเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจที่ถูกอ่านความคิดทะลุปรุโปร่งจนหมดเปลือก เขากลืนก้อนความประหม่าลงคอ กำลังจะอ้าปากเถียงกลับด้วยประโยคคมๆ เพื่อกู้หน้าฟอร์มจัดตามนิสัย ทว่า... *ก๊อก ก๊อก ก๊อก!* เสียงเคาะประตูกระจกบานเลื่อนด้านนอกดังขึ้นขัดจังหวะความสิเน่หาอย่างไม่รู้กาลเทศะ พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของบุคคลที่สามที่ก้าวพรวดพราดเข้ามาในห้องประชุมโดยไม่รอให้เจ้าของบ้านอนุญาต "คุณอคินครับ! แย่แล้วครับ ทางไซท์งานโซน C เกิดปัญหาใหญ่..." อคินผละออกจากรินรดาอย่างรวดเร็วราวกับโดนไฟช็อต ใบหน้าหล่อเหลากลับคืนสู่โหมดเคร่งขรึมเย็นชาในเสี้ยววินาที ขณะที่รินรดารemกถอยหลังไปยืนจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ด้วยใบหน้าเสียดายเล็กน้อย วิศวกรหนุ่มหันไปมองผู้ช่วยหน้าตาตื่นที่ยืนหอบแฮกอยู่หน้าประตูด้วยแววตาหงุดหงิดสุดขีดที่ถูกขัดจังหวะสำคัญ "มีปัญหาอะไร? พูดมา!" ผู้ช่วยกลืนน้ำลายเอื้อมมือปาดเหงื่อ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายของอคินและรินรดาเย็นเฉียบลงพร้อมๆ กัน "โครงสร้างเสาเข็มโซน C... ทรุดตัวลงไปสิบเซนติเมตรแล้วครับ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุนราชันย์หอกทมิฬเสมอนะครับ