น้ำใจในคราบความเย็นชา

"ถ้าคุณยังยืนบื้ออยู่ตรงนี้ งานก็ไม่เดินหรอกครับคุณสถาปนิก หรืออยากจะให้ผมควักเครื่องคิดเลขมาสอนวิธีคำนวณน้ำหนักเหล็กเสริมให้ใหม่?" เสียงทุ้มต่ำที่เย็นชาจนติดลบดังขึ้นทันทีที่รินรดาก้าวเท้าเข้าสู่เขตก่อสร้าง เสียงเครื่องจักรหนักและเสียงตะโกนของคนงานในไซต์ดูจะเงียบกริบไปถนัดตาเมื่อเจ้าของร่างสูงโปร่งในชุดเซฟตี้สีสดก้าวออกมาจากเงามืดของเสาโครงสร้าง รินรดาตวัดสายตามองคนตรงหน้าอย่างไม่ลดละ มือเรียวกระชับแฟ้มเอกสารในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอเพิ่งเดินทางมาถึงหลังจากได้รับข้อความจิกกัดนั่น และสิ่งที่พบไม่ใช่ปัญหาที่เธอกังวล แต่เป็นสายตาคมกริบที่จ้องจับผิดราวกับจะมองทะลุเข้าไปถึงสมองของเธอ "ฉันไม่ได้มาเพื่อฟังคำดูถูกจากวิศวกรที่เอาแต่จับผิดคนอื่นหรอกนะอคิน ปัญหาหน้างานที่แก้งานไม่ผ่าน มันเรื่องงานของฉัน ไม่ใช่ธุระกงการอะไรของคุณ" เธอสวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยความพยศ อคินขยับแว่นสายตาเล็กน้อย มุมปากหยักยิ้มเหยียดที่ดูอย่างไรก็ชวนให้คนมองอยากจะกระโดดเข้าไปหยิกให้หายหมั่นไส้ "ธุระเหรอครับ? ถ้าไซต์นี้พัง เพราะการตัดสินใจบ้าๆ ของคุณ ความรับผิดชอบมันก็ตกมาที่ผมด้วย อย่าสำคัญตัวว่าคุณเก่งจนไม่ต้องมีวิศวกรคอยประคองสิครับ คุณสถาปนิก" เขาหมุนตัวเดินหันหลังให้ทันที ทิ้งให้รินรดากัดฟันกรอดด้วยความโมโห เธอรีบเดินตามไปที่จุดติดตั้งโครงสร้างที่เธอเพิ่งมีปัญหากับผู้รับเหมาเมื่อเช้า ทว่าภาพตรงหน้าที่ปรากฏกลับทำให้เธอชะงัก ผู้รับเหมาเจ้าปัญหาที่เคยดื้อดึงไม่ยอมทำตามแบบที่เธอวางไว้ กำลังกุลีกุจอสั่งลูกน้องให้รื้อและแก้ไขโครงเหล็กใหม่ตามสเปกที่เธอต้องการเป๊ะๆ แถมยังเป็นการแก้ไขที่เนี้ยบกว่าเดิมเสียอีก ราวกับว่ามีใครบางคนมา ‘ขู่’ หรือ ‘กำราบ’ เอาไว้ล่วงหน้าแล้ว รินรดานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันมองแผ่นหลังกว้างของอคินที่เดินห่างออกไปเรื่อยๆ ความสงสัยตีรวนอยู่ในอก หากเขาร้ายกาจและปากจัดขนาดนี้ แล้วใครกันที่จัดการเรื่องนี้ให้เธอ? ตกเย็น ความมืดเริ่มโรยตัวปกคลุมไซต์งาน รินรดายังคงนั่งไล่เช็กรายละเอียดแบบที่โต๊ะไม้ชั่วคราว เธอถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เมื่อพบว่าปมปัญหาที่เธอแก้ไม่ออก กลับถูก ‘ใครบางคน’ ทิ้งโน้ตอธิบายเทคนิคการยึดโครงสร้างไว้ที่มุมกระดาษ ลายมือหวัดๆ ของวิศวกรจอมปากร้ายที่เป็นเอกลักษณ์ชัดเจน "ทำไมต้องทำแบบนี้..." เธอพึมพำกับตัวเอง "ทำแบบไหนเหรอครับ?" เสียงทุ้มดังขึ้นจากด้านหลัง รินรดาสะดุ้งโหยง เธอรีบหุบแฟ้มทันที แต่ไม่เร็วพอที่คนตัวสูงจะมองเห็นโน้ตแผ่นนั้น อคินยืนกอดอกพิงเสาเหล็กข้างๆ สายตาจ้องมองเธอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "คุณ... คุณแอบมาทำอะไรตรงนี้" เธอถาม เสียงเริ่มตะกุกตะกัก "ผมเป็นวิศวกร ผมก็ต้องมาตรวจงานให้แน่ใจว่าไม่มีใครทำอะไรโง่ๆ จนตึกถล่มลงมาทับคนงานตาย" เขาตอบพลางก้าวเข้ามาใกล้ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกลิ่นไอความชื้นของไซต์งานโชยปะทะจมูก "แล้วโน้ตนั่น... อย่าหลงคิดว่าผมช่วยคุณนะ ผมแค่กลัวว่าถ้าคุณออกแบบพลาด ผมจะต้องมาเสียเวลารื้อทำใหม่ทีหลัง มันเสียเวลาชีวิตผม" รินรดาลุกขึ้นยืนประจันหน้า อีกฝ่ายสูงกว่าเธอมากจนเธอต้องเงยหน้ามอง เคมีที่คุกรุ่นระหว่างทั้งคู่เหมือนสายไฟที่ช็อตเข้าหากันจนเกิดประกายไฟ "ปากร้ายแบบนี้ ระวังเถอะ... จะไม่มีใครทนนิสัยเสียๆ ของคุณได้" เธอท้าทาย อคินขยับเข้ามาจนลมหายใจอุ่นๆ รินรดาสัมผัสได้ถึงความร้อนระอุ เขาโน้มตัวลงมาจนใบหน้าห่างกันเพียงไม่กี่เซนติเมตร สายตาคมกริบคู่นั้นเปลี่ยนจากความเย็นชาเป็นความลุ่มลึกที่ทำให้ใจของหญิงสาวเต้นผิดจังหวะ "แล้วถ้าผมบอกว่า... มีแค่คนเดียวที่ผมยอมให้ด่าได้ตลอดชีวิตล่ะ?" เขาเอ่ยเสียงพร่า คำพูดที่เหมือนจะยอมรับอะไรบางอย่างหลุดออกมาจากปากคนที่ปากแข็งที่สุดในโลก รินรดาเบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ก่อนที่เธอจะทันได้เอ่ยอะไรตอบโต้ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของหัวหน้าคนงานก็ดังแทรกขึ้นมาพร้อมกับแสงไฟฉายที่ส่องเข้ามาทางนี้ "คุณอคินครับ! เกิดเรื่องแล้วครับ! โครงสร้างที่เพิ่งแก้ไข... มีรอยร้าวปริศนา!" อคินละสายตาจากรินรดาทันที ความเยือกเย็นกลับมาปกคลุมใบหน้าเขาอีกครั้งโดยฉับพลัน เขาหันไปตะโกนสั่งงานด้วยความเฉียบขาดก่อนจะคว้าแขนรินรดาให้เดินตามไปอย่างเร่งรีบ ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะวิ่งออกไป เขาก็หยุดชะงักแล้วหันมามองเธอด้วยแววตาที่ซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบาย "ถ้าคืนนี้เราผ่านเรื่องนี้ไปได้..." เขาเว้นจังหวะ ก่อนจะกระซิบเบาๆ ที่ข้างหูเธอ "อย่าเพิ่งรีบกลับนะครับ ผมมีเรื่อง... ต้อง 'ตรวจสอบ' คุณต่อ" เขาทิ้งท้ายไว้เพียงแค่นั้น ก่อนจะวิ่งหายไปในความมืดของไซต์งาน ทิ้งให้รินรดายืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ หัวใจที่เต้นรัวยังคงสั่นไหวกับสัมผัสและคำพูดที่ทิ้งปมเอาไว้ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของอคินและรินรดานะครับ ราชันย์หอกทมิฬสัญญาว่าจะเขียนให้สนุกขึ้นในตอนถัดไปครับ