มื้อค่ำที่ร้านข้างทาง

"ถ้าคุณยังยืนทำหน้าเหมือนคนท้องผูกแบบนั้น ผมจะสั่งเส้นหมี่น้ำใสพิเศษไม่ใส่กระเทียมเจียวมาให้คุณนั่งกลืนน้ำตาแทนข้าวเหนียวส้มตำแล้วนะ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความกวนประสาทเล็กน้อยดังขึ้นตัดผ่านความจอแจของร้านอาหารริมทางใต้สะพานลอย ท่ามกลางควันโขมงจากเตาย่างหมูและกลิ่นหอมฟุ้งของเครื่องเทศต้มยำ รินรดากะพริบตาปริบๆ ดึงสติที่หลุดลอยไปไกลตั้งแต่เหตุการณ์ในไซต์งานเมื่อชั่วโมงก่อนให้กลับคืนมา หญิงสาวส่งค้อนวงใหญ่ให้อคินที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้ามโต๊ะพลาสติกสีแดง ตัวเขานั้นใหญ่เกินกว่าเก้าอี้ตัวจิ๋วของร้านเสียด้วยซ้ำ ยิ่งภาพวิศวกรโครงสร้างหนุ่มผู้เนี๊ยบกริบในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนมานั่งซดเล้งแซ่บอยู่ข้างถนนด้วยแล้ว มันช่างเป็นภาพย้อนแย้งที่ชวนให้มุมปากกระตุกเสียจริง "ฉันไม่ได้หน้าผูกอะไรทั้งนั้นแหละค่ะ... เอ๊ย! ไม่ได้หน้าแบบนั้นสักหน่อย!" รินรดาเผลอหลุดเสียงสูงแก้เก้อ รีบคว้าแก้วน้ำแข็งมาดูดกลบเกลื่อนความร้อนผ่าวที่เห่อขึ้นมาถึงใบหู สาบานได้ว่าเธอไม่ได้ตั้งใจจะตามเขามาต้อยๆ แบบนี้ แต่ความหิวมหาศาลหลังลุยงานหน้าไซต์จนพลังงานหมดหลอด บวกกับไอ้ท่าทางปากเสียที่บังคับแกมบังขู่ว่า *'ถ้าไม่อยากเป็นโรคกระเพาะตายห่าคาไซต์ ก็เดินตามมาเงียบๆ'* มันทำให้เธอกลืนศักดิ์ศรีลงคอแล้วเดินตามหลังแผ่นหลังกว้างนั้นมาอย่างไร้ข้อโต้แย้ง อคินแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาไล่สายตามองท่าทีพะว้าพะวงของสถาปนิกสาวตัวแสบอย่างนึกขัน ก่อนจะเลื่อนจานคอหมูย่างชิ้นโตที่เพิ่งแล่เสร็จใหม่ๆ มาวางไว้ตรงหน้าเธอ "กินซะ อย่ามัวแต่คิดมากเรื่องเมื่อกี้... หน้าตาคุณตอนนี้เหมือนคนกำลังรวบรวมความกล้าจะกระโดดตึกสำופןไม่ปาน" "ใครคิดมากกันคะคุณอคิน ฉันแค่กำลังคิดว่าวิศวกรผู้แสนดีเลิศประเสริฐศรีระดับคุณ ลงทุนพาผู้รับเหมา... อ้อ หมายถึงสถาปนิกตกอับมานั่งกินข้าวร้านข้างทางแบบนี้ คิดค่าบริการเท่าไหร่คะเนี่ย" รินรดาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตฉายแววท้าทายตามประสาคนไม่ยอมคน แม้หัวใจข้างในจะยังเต้นโ공รัวไม่เป็นจังหวะทุกครั้งที่นึกถึงสัมผัสอุ่นจัดบริเวณข้อมือตอนที่เขากระชากเธอหลบมุมมืดในไซต์งานเมื่อตอนเย็น "ฟรีครับ... แต่มีข้อแม้" อคินวางตะเกียบลง ช้อนตาขึ้นสบมองนิ่งๆ แววตาคมคายคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายบางอย่างที่ทำเอาคนถูกมองถึงกับหายใจสะดุด "เลิกทำตัวดื้อรั้น ไม่ยอมกินข้าวกลางวัน แล้วก็... เลิกทำหน้าเหมือนพร้อมจะพุ่งชนผมตลอดเวลาสักสามวัน แค่นี้ทำได้ไหมล่ะ สถาปนิกคนเก่ง" "นี่คุณ!" รินรดาเม้มปากแน่น รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเสียเปรียบในเกมจิตวิทยาที่เขากำลังสร้างขึ้นมาทีละน้อย บรรยากาศรอบตัวที่ควรจะอึดอัดจากความบาดหมางในเรื่องงาน กลับถูกละลายด้วยรสชาติจัดจ้านของอาหารตรงหน้าและสายตาที่คาดเดาไม่ได้ของคนตรงข้าม เธอตักต้มแซ่บเข้าปากไปคำหนึ่ง ความเผ็ดร้อนกระจายซ่านไปทั่วลิ้น แต่มันกลับไม่ร้อนแรงเท่าความรู้สึกวูบวาบในอก "อร่อยไหม" เขาถามเสียงเรียบ แต่ดวงตากลับจ้องมองริมฝีปากที่กำลังเคี้ยวตุ้ยๆ ของเธอไม่วางตา "ก็... ใช้ได้ค่ะ ไม่แย่เท่าไหร่สำหรับคนปากร้ายอย่างคุณ" เธอยอมรับเสียงอ้อมแอ้ม ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าร้านนี้รสชาติดีเกินคาด และที่สำคัญ... บรรยากาศดิบๆ เถื่อนๆ แบบข้างถนน กลับทำให้กำแพงความระแวดระวังที่เธอสร้างไว้พังทลายลงอย่างง่ายดาย อคินอมยิ้มบางๆ ที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มหายากที่นานๆ ทีรินรดาจะมีโอกาสได้เห็น มันไม่ใช่รอยยิ้มเยาะหยันแบบเวลาทำงาน แต่เป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นและทรงพลังจนเธอดึงสายตากลับแทบไม่ทัน ชายหนุ่มรินน้ำชาอุ่นๆ ให้เธออย่างเงียบๆ การกระทำที่ดูแลเอาใจใส่อย่างแนบเนียนนี่แหละที่อันตรายที่สุดสำหรับหัวใจที่ถูกปิดตายของเธอ "กินเข้าไปเยอะๆ ครับ ร่างกายคุณผอมลงไปตั้งเยอะช่วงนี้... รู้ตัวบ้างไหมว่าเวลาคุณโหมงานหนักแล้วหน้าตาซีดเซียวแค่ไหน" ประโยคหลังเขาพึมพำเบาๆ เกือบจะกลืนหายไปกับเสียงรถราบนท้องถนน แต่รินรดากลับได้ยินมันชัดเจนทุกถ้อยคำ เธอนิ่งงันไปชั่วขณะ หัวใจที่เต้นรัวอยู่แล้วกลับกระหน่ำรัวหนักหน่วงยิ่งกว่าเดิม นี่เขา... กำลังเป็นห่วงเธออยู่อย่างนั้นหรือ? วิศวกรสายซึน ปากร้ายคนนี้น่ะนะ? ทว่า ก่อนที่บรรยากาศระหว่างทั้งคู่จะละมุนละไมไปมากกว่านี้ เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกั๊กของอคินก็แผדเสียงแหลมดังขึ้นทำลายความเงียบ ชายหนุ่มขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความไม่สบอารมณ์ ควักเครื่องมือสื่อสารขึ้นมาดูหน้าจอ ปฏิกิริยาของเขาเปลี่ยนไปทันที รังสีความตึงเครียดบางอย่างแผ่ซ่านออกมาจากตัววิศวกรหนุ่มจนรินรดารู้สึกได้ อคินกดรับสาย สีหน้าเคร่งขรึมลงทุกวินาที "ครับ... ว่าไงนะ... เกิดเรื่องที่โซน B งั้นเหรอ? เดี๋ยผมรีบกลับไปดู" เขาวางสายทันทีโดยไม่รอให้อีกฝ่ายพูดจบ ดวงตาคมกริบตวัดกลับมามองรินรดาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวลระคนจริงจังจนเธอต้องเผลอกลั้นหายใจ "มีอะไรเหรอคะคุณอคิน หน้าคุณดูไม่ดีเลย" รินรดารีบวางช้อนลง ถามด้วยความร้อนใจ "งานเข้าแล้วครับริน..." อคินลุกขึ้นยืนเต็มความสูงอย่างรวดเร็ว คว้ากุญแจรถเตรียมพุ่งตัว แต่สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่เธอราวกับลังเลที่จะพูดบางอย่าง "โครงสร้างฐานรากโซน B ที่คุณเพิ่งปรับแบบไปเมื่อบ่าย... เกิดการทรุดตัวผิดปกติ มีคนส่งภาพถ่ายมาบอกว่าซุ้มทางเดินเหล็กกำลังจะพังลงมาทับคนงาน!" รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหมุนเคว้ง ศีรษะอื้ออึงจนแทบไม่ยินเสียงใดๆ ความหวานชื่นของมื้อค่ำเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยความหวาดกลัวสุดขั้วหัวใจ -------------------------------------------------- ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ราชันย์หอกทมิฬ" เสมอมาครับ